(sanemin anlatımıyla) 1 hafta sonra;
yaram yavaş yavaş iyileşiyordu. ama başımda ki dertler bitmek bilmiyordu. aramızda bir ajan vardı bu bir gerçekti, ama kimdi hâlâ bizim için bir muammaydı. emre yanı başımda uyuya kalmıştı. saçlarını okşamaya başladım, beni her şeye rağmen kabullenmiş adamın dizlerim de uyumasının bana verdiği hissin haddi hesabı yoktu...
"sanemim..."
emre hafif uykulu sesi ile konuşuyordu "efendim emre?"
"arda gil yusufu konuşturabilmiş mi?"
"rüyanda mı gördün yusufu?"
"yok şeytan görsün o orospu çocuğunun yüzünü, sadece merak ettim."
"bilmiyorum canım. emin değilim hiç aramadım, ne cemi ne de ardayı."
tek kaşım hava da olacak şekilde öylece emreye bakakalmıştım. "açıkcası ben yeşimden şüphe duymuyorum, kız iyi bir kız. hatta ilk görevde bana çok yardımcı olmu
