dümdüz ilerliyorduk, tek sorun gittiğimiz yer ıssız bir yerdi. ne bir restoran vardı ne de insan. sadece terk edilmiş binalar vardı önümüzde. arkamda hissettiğim silahın tetik sesi ile kaşlarımı çatıp arkamı döndüm. arkamı döndüğümde bana aşkla bakan adamın nefret dolu gözleri ile karşılaştım.
"diz çök!" diye bağırdı. ben ise hâlâ ne yapmaya çalıştığına anlam vermeye çalışıyordum.
"ne?"
"anlamadın mı!? çök dedim!"
dediğini yapıp çöktüm. aklım şu an yaşadığım olayın gerçeklik algısı dışındaydı.
"seni sevdiğime inandın değil mi?"
"sevmedin mi?" dedim emrenin nefret dolu gözlerine bakarak.
"sevmedim."
tüm ilkimi ona vermişken, duyduğum cümlelerin altında eziliyordum. o ise kalbimi tekrardan paramparça edecek sözleri söyledi.
"hatta doğrusunu söyleyelim, babanın ailemin katili old
