Sabahın o ilk ışıkları, perdelerin arasından sızarak odanın loşluğunu yumuşak bir grinin tonuna boyuyordu. Yavaşça gözlerimi açtım. Zihnim daha uyanık olmaya direnirken, bedenim ise tanıdık bir ağırlık hissetti. Döndüm ve yine oradaydı. Kenan.
Yanımda, yatağın diğer tarafında, sırtı bana dönük, derin ve düzenli nefeslerle uyuyordu. Battaniye beline kadar inmiş, giymediği tişörtünün askısı kadifemsi teninin üzerinde kıvrılıyordu. Bu manzara, son günlerde o kadar sıradanlaşmıştı ki... İçimde garip bir huzur ve onunla aynı frekansta olmamanın verdiği derin bir burukluk birbirine karıştı. "Anlaşılan," diye geçirdim içimden, "bu durum artık günlük rutinimiz olacaktı."
Usulca doğruldum, yatağın çıtırtısından çekinerek. Bir süre, belki de dakikalarca, onun keskin yüz hatlarını izledim. Kaşların
