İlayda atışlarına devam ederken ben ondan hafifçe uzaklaştım. Gürültünün arasında birkaç adım ilerledim, cebimden telefonumu çıkartıp Burak’ın numarasını çevirdim. Kısa ve net bir şekilde poligona gelmesini söyledim. Sesim soğuk ve kararlıydı, çünkü kafamdaki sorular cevapsız kalmamalıydı. Telefonu kapattıktan sonra derin bir nefes alıp tekrar İlayda’nın yanına döndüm.
O, tüfeği hâlâ omzuna yaslamış, hedefe odaklanmıştı. Her seferinde mermiler daha düzgün bir şekilde hedef tahtasına isabet ediyordu. Her başarılı vuruşunda yüzünde beliren o hafif tebessüm ve kendinden emin bakışları dikkatimi çekiyordu. Bu özgüven anları, az önceki kırılgan hâlinin tam tersi gibiydi. Onun bu halini izlerken, istemeden de olsa içimde garip bir motivasyon hissettim.
Sonunda mermisi bitti. Tüfeği dikkatlice
