YILDIZLARIN MELODİSİ

21. BÖLÜM: OPERASYON 💫

Hep adalet adalet der dururdum. Ulaşılmaz bir kuşun kanadındaki zümrüt broş gibiydi adalet. Peşinden koştukça insanı nefessiz koyar ama vazgeçilemeyecek kadar kıymetli olduğundan bitaplığına aldırmadan ulaşmaya çalışırdık. Bazen zalimlerin tepesine binerdi ahı bazen de zalimler yüzünden masumların. Kimine kamburdu kimine kanat. Kimi hasretle yolunu gözlerdi kimi ise gazabından yıldırımdan kaçar gibi saklanır dururdu.

O gün beni oğlumdan koparanlarla yüzleşmek için Güney'le bir plan yapmıştık. İçime sinmese de Melis ve Güney'i kendi karanlık yoluma davet etmiş ve benimle o yolda zarar görebilecekleri gerçeğini düşünmemeye çalışarak yürümeye başlamıştım. Harzem'in sözleri içime ektiği fitne fidanlarını yaşadıklarımdan sonra yeşertmişti. Çok güçlü insanlar olduğunu söylemiş, beni oğlumdan uzak tutmak için türlü felaket senaryoları yazmıştı. Bu gün onun ardındaki gerçek düşmanlarımı tanıyacak ve oğluma ulaşmak için elimden geleni ardıma koymayacaktım. Önce bana sonra da adalete verecekleri iyi bir hesapları olsa iyi olurdu. Onlara karşı durmak için her şeyi yapardım. Sonucu ne olursa olsun kaybedeceğim bu savaşa dahil olmaktan çekinmeyecektim.

"Sessizsin." Başımı çevirip bana uzun uzun bakan Güney'e tatlı tatlı gülümsedim. Yanımda olması öyle güzeldi ki yaşadığım kötü şeyleri varlığıyla yenebiliyordum. Saçlarını kapatan o peruk ve yüzündeki makyaj beni bir yabancıyı görüyormuş gibi utandırsa da onun sevdiğim adam olduğunu biliyordum. Bu gün o masaya bir Fransız konuk olarak oturacak ve uzaktan Harzem'in o kadınla olan görüşmesini kayıt altına alacaktı. Elindeki eldivenler ve Fransız tarzı uzun kuyruklu pardesüsüyle kıkırdamalarımın sebebi oldu. İtiraf ediyorum bu adam karizmanın ta kendisiydi. Her haliyle bir insanı nasıl büyüleyebildiğini tanıdıkça daha da hayretle karşılıyordum. Nefis mavi gözleri kahverengi lensin altındaydı ama bu tatlı kumral haliyle de çok çekici görünüyordu.

"Bu gece o bebeği bulacağız." Histerik bir şekilde gülümsedim. "O artık bir bebek değil. Beş yaşlarında dünyalar tatlısı bir çocuk... Yani öyle olduğunu düşünüyorum." Güney suskundu. Gözlerimin derinliğine kayıp bir geçmişi yoklar gibi uzun uzun baktı. Aradığımız bebeğin benim oğlum olduğunu bilmiyordu. Bilseydi ne tepki verirdi hayal bile edemiyordum.

"Ondan bahsederken gözlerinin içi gülüyor. Nasıl bir bebekti? Yüzünü hatırlıyor musun?" Yüzü aracın içindeki loş ışıkla kısmen de olsa aydınlanmıştı. Kirpikleri göz altlarına ince, siyah gölgeler bırakıyordu. Açık pembe dudakları erkeksi, kemikli yüzünü zarif ve çekici kılan ezgisel detaylardan biriydi.

Bakışlarım ondan ayrılıp aracın camındaki tenha yola mıhlanıp hüzünle uzaklara daldı. Bir hayale bakar gibi hisliydim ama aslında ben her gece o hayali kalbimin yorgun, ürkek ikliminde yaşıyordum. Yüzünü hiç unutmamıştım. Unutmamak için hep kendi kendimle mücadele etmiştim. Bendeki fotoğraflarını uzun uzun izlemiş, o güzel masum yüzünün her bir zerresini zihnime oya oya kazımıştım. Korkuyordum anne olduğumu unutmaktan. Bir gün uyandığımda onsuzluğa alışmış olmaktan korkuyordum.

Sustu. Yiğit'in bendeki yerini anlamıştı. El demek istiyordum ama anne yüreği işte! Adını her andığımda kalbime oturan kör bir bıçak gibi batıp kanatıyordu. Meğer ölmek evlat acısından çok daha kolaymış. Yokluğunda her gün ölmek daha çok yıkarmış insanı. Bir yerlerde var olduğunu bilerek yokluğuna dayanmaya çalışıyordum. Ölse bir mezarı olurdu. Çiçekler, fidanlar ekerdim. Onları gözyaşımla sular, yavrum diye sarıp sarmalar ve büyütmesini izlerdim. Yiğit'in yerine onları büyütür, evladımın kokusunu o narin yapraklardan goncalardan, lalelerden alırdım. Yokluğuna alışmayı, toprağıyla konuşmayı öyle ya da böyle öğrenirdim. Yaşadığını, bir yerlerde nefes aldığını bilmek ama dokunamamak zordu. Aynı gökyüzüne bakıp ayrı hayaller kurmak acılara karşı hayal kurmaktan başka bir meziyeti olmayan bana bile ağır geliyordu. Gerçekler acıydı, hayat ise bizim gibilere topal bir bacakla koşmaya çalıştıracak kadar zordu.

"Bu kadar çok mu seviyordun?"dediğinde düşler eteğimden dökülüp gitti. Sevmek içimden kopup gelenleri ifade etmede öyle yetersiz öyle zayıf kalmıştı ki Güney'in bu sözüne içimdeki annelik melekeleri isyan edip kahkahalarla güldü. "Evet çok seviyordum. Benim bir parçam gibiydi."dedim. "O yanımdayken güneş sol omzuma konup sanki sadece beni ısıtırdı. Yağmur sesi şarkı olurdu. Ölüm yamacımdan sendeleyerek kaçıp giderdi. Geçmiş silinir gelecek kocasını bekleyen taze bir gelin gibi duvak altından bana gülümserdi. Korkmazdım. O yanımdayken korkmak ya da üzülmek boştu. Ben sadece bir birine sarılıp tutunan ömrümü yaşıyordum."

Sözlerim huzur ve huzursuzluk duygusunu her an patlamaya hazır bir mayını yüzüne yerleştirmişti. Ve haklıydı. Yiğit'i sahiplenişim emanet kelimesine sığdırılamayacak kadar içtendi. "Duygularını çok güzel ifade ediyorsun. Kısa sürede büyük bir bağ kurmuşsun. Çocuğunu sokağa atan kötü kalpli anneleri düşününce sendeki bu bebek sevgisi içimi burktu. Bakışlarında annemin merhametini ve sevgisini gördüm." Tehlikeli sularda yüzüyordum. Söylediğim yalanı biraz daha konuşursam kendim ele verecektim. Bu sevgi, bu bağlılık çok fazlaydı. Böylesi bir yangının sebebi sadece evlat hasreti olabilirdi.

Daha fazla kurcalamamasını umuyordum. Bir gün gerçekleri öğrenmesi gerekirse bunu sadece ben yapmalıydım. O köhne gururumu bir kenara bırakıp tüm gerçekleri haykırmalıydım. Beni affeder miydi, yoksa kızıp tamamen siler miydi bilmiyordum. Sonuç ne olursa olsun beni bilmeye hakkı vardı. Kaderimde kaybetmek yazıldıysa buna asla engel olamazdım. Kendimle barışmak zorundaydım. Kendini sevmeyeni kimse sevmezdi.

"Boşuna üzülüyorsun!"dediğinde başımı kaldırıp güzel gözlerine baktım. "Bulacağız. Merak etme. Onu bulana kadar bu işin peşini bırakmak yok!" Gözlerimi kaçırdım. Yanımda olması öyle büyüleyiciydi ki konuşarak bu güzel anı mahvetmek istemiyordum. Büyük beyaz bir minibüsün içindeydik. Oldukça lüks bir iç tasarımı vardı. Mini dolaptan pek çok yiyecek bulabiliyordunuz. Karşılıklı büyük koltukları beyaz ve deri kaplıydı. Minibüsün kapısı açıldığında gelenler gözlerimizi kocaman açmamıza sebep oldu. Biraz önce hüzünden ağlayacak kıvama gelen biz değilmişiz gibi müthiş bir kahkaha tufanına tutulduk. Güney'e baktığımda gözlerinin gülmekten kızardığını, ağlıyormuş gibi sulandığını görebiliyordum.

"Harika bir çift olmuşsunuz." Dedim Levent ve Melis'e bakarken. Levent, turuncu saçlarıyla ve kabadayıları aratmayacak kıyafetiyle çok komik görünüyordu. Uzun boylu esmer bir gençti. Ve itiraf edeyim Güney kadar olmasa da çok yakışıklıydı. Bu turuncu saçlarla, üzerine geçirdiği renkli gömlekle çok uyumlu ama komik olmuştu. Elinde kehribar rengi ilginç, parlak bir tesbih vardı. Her fırsatta tesbihini evirip çeviriyor, hapishanedeki müebbetlik mahkumlar gibi sağa-sola sinir bozucu bir şekilde sallayıp poz atıyordu.

"Selamin aleyküm Hemşo!" Güney ve Melis'e bakıp bir kahkaha daha attım. O karizmatik delikanlıya bunu asla yapmamalıydılar. Karşımda Harzem özeti gibi durması sinirimi bozmuştu. Aklıma Yarım Elma dizisindeki "kıroyum emme para bende," repliği geldi. Tam köyden dönüp İstanbul'da pusulayı şaşıran çaylak delikanlı tipi vardı bu çocukta. Ve Harzem kendisi gibi olanları sevip hemen bağrına basardı. Yani skorda önde olduğumuzu söylememe bile gerek yoktu.

"Ayağındaki o siyah kunduralarla harika görünüyorsun!" Dedi Melis gülmekten kavuşmayan ince dudaklarıyla. Levent iğreti bir şekilde sırıttı ve elini göğsüne bastırıp eğilerek "Sağol gözüm!"dedi. Biraz önce tanıştığım karizmatik delikanlı bu adam olamazdı. İnanılmayacak derecede iyi değişmişti ve kılığına uygun bir şekilde kıro tarzı şahane konuşmaya sahipti. Onu tanımasam ve şu kılığıyla sulanarak yanımdan geçse muhtemelen bana seslendiğinde ilk işim ayakkabının topuğunu kafasına mıhlamak olurdu.

"Hadi ama istediğimiz bu değil miydi? Harzem'e ve yanındakilere kimliğimizi göstermeden iş üstünde yakalamak için çırpınmıyor muydunuz? O kadını ve ardındakileri bulmak zorundayız."

"Haklısın!"dedim gülüşümü güçlükle bastırırken. Bu kadar inandırıcı olması suç değil nimetti. "Beni yalnız bırakmadığınız için teşekkür ederim." Şaka değil gerçekten minnet duymuştum. Yeni tanıdığı biri için şu kılığa girmek her yiğidin harcı değildi. Melis öne atılıp "Tabiki bırakmayacağız." Dedi. O an Levent'in dudakları gülcekmiş gibi kıvrıldı. Bakışları parlamıştı. Yok ya! Bu oğlan benim kankaya göz koymuş olabilir miydi? Ah be tombul güvercinim yoksa seni de gelin falan mı edeceğiz biz şimdi?

"Tamam! Bu kadar şamata yeter." Dedi Güney. "Şimdi iyi bir plan yapmalıyız. Levent, sen Harzem'in masasına geçeceksin onlarla oyun oynayacaksın. Bir fırsatını bulup bu ses cihazını onun yakasına iliştir. Böylece kadınla ne konuştuğunu öğrenebileceğiz. Muhtemelen kadın geldiğinde masanızdan kalkıp onun yanına geçecek. Melis, kadının Harzem'le olan görüşmelerini kayda alacak. Elde ettiğimiz görüntüler sayesinde mahkemeye delil sunabileceğiz. Ses kayıtları mahkemelerde genellikle yanıltıcı olabiliyor. Üzerinde oynanmaya daha müsait. Bu yüzden elimizi kuvvetlendirmeliyiz."

"Ben ne yapacağım?"diye öne atıldığımda Güney bana yan yan bakıp Melis'e yöneldi. Altın gününde annesini çekiştiren yaramaz bir çocuk gibiydim. Sanki kimse beni kaale almıyordu. "Sen garson olacaksın Melis. Böylece masalar arasında özgürce dolaşabilirsin. Bu da pek çok açıdan görüntü elde etme olanağını sağlayacak." Melis, "Tamamdır!"dedi büyük bir hevesle. Sanırım uzun zamandır aradığı aksiyonu Güney sayesinde bulabilmişti. Tombul bedeni mutluluktan hop oturup hop kalkıyordu. Bayan Smith olmaya dostum bayağı bayağı hevesliymiş. Birazdan silahını çıkarıp havalı havalı ucuna üflerse hiç şaşırmam. Saygı bile duyarım!

Hadi ama! Bu ekşın dolu dakikalarda ben de bir rolü üstlenmeli dağılan karizmamı kahramanlık yaparak düzeltmeliydim. Melis'in görevlendirmesinin bittiğini anladığımda "Ben ne yapacağım!"diye yeniden atıldım. Muhteşem starımız bana yine ezik bakışı atıp ulvî bir görev veriyormuş gibi ciddiyetle diğerlerine yöneldi.

"Benim görevim en son başlıyor. Fransız sanatçı ve milyoner olarak kadının aracına çarpacağım ve aracı tamirhaneye bırakıp ona bir şeyler içmeyi teklif edeceğim. Kaşla göz arasında kimliğine ulaşacağız. Üzerine yerleştireceğim kamerayla buradan çıkışta kime gittiğini ve ne işler çevirdiğini anlayacağız. Muhtemelen Harzem'le yaptığı görüşme konusunda sahibine rapor verecektir. Biraz şansımız varsa telefon görüşmesinden daha fazlasını yapar. Bu kamera sayesinde evini, girip çıktığı mekanları görebileceğiz. Kameradaki özellik bize konumu hakkında sinyal verecek. Benzer bir kamerayı ben onunla görüşürken Kıvanç tamirhanede aracına yerleştirecek." Minibüsün önünde horultuları duyulan Kıvanç'ı dürter gibi eliyle onun koltuğuna sert şaplaklar attı. Biz kıkırdarken neyse ki Kıvanç da gözünü baygın mayhoş bir edayla açabilmişti.

"Hadi artık uyan!" Dedi Güney sert sert solurken. Bu işe Kıvanç'ı dahil ettiğine pişman gibi bir hali vardı.

"Ah! Her şeyin bir kabus olduğunu sanıyordum. Güney tatlış ne olur bu çırpı bacaklı için hayatımın kaymayacağını söyle."

Ben ters ters bakarken Güney "Ben senin suratını kaydıracağım az kaldı." Diye homurdandı. Bu adam hep hislerime tercüman oluyordu. "Duydun mu sarı saçak?" Sarı lafını duyunca Güney kaşının birini kaldırıp jön edalarıyla baktı. "Merak etme sen çirkin sarı değilsin." Dedim şirin görünmek için taktığım sevimli maskeyle. Yüzünde beliren sırıtış pot kırdığımın nişanı gibiydi. Levent ve Melis gülmemek için dudağını dişlerken Güney "Demek beni yakışıklı buluyorsun!"diye arandı. Bu adam beni utandırmak için özel ders falan mı almıştı? Resmen çapkın çapkın beni süzüyordu. Ahlaksız teklif yapmışım gibi ne demeye kızarıp bozarıyordu ki. Herife bak! Sanki kanına girip kötü emellerime alet edecektim. Peh!

"Hiç yakışıklı değilsin."dedim düzeltir gibi. Hemen havalara girmemesi en iyisiydi. Yüzünü burktu. Sanırım hevesleri kursağa tıkama konusunda oldukça hatrı sayılır bir karizma yapmıştım. Bakışlarını kaçırarak gözlerini kıstı. "Hıh! Sen de hiç güzel değilsin." Dediğinde bunun yalan olduğunu biliyordum. Hadi ordan! Seni beni izlerken az mı yakaladım? Bu numaralar bana sökmez. Kıvanç memnuniyetle salyalarını yutkunup "Tam bir çırpı bacaklı!"diye söylendi. Melis ve Levent kıkırdarken "Sarı yılan!" Diyerek yumruklarımı sıktım. Güney bu atışmadan hiç rahatsız gibi durmuyordu. Bıyık altından gevrek gevrek sırıtıp bakışlarını kaçırdı.

Görevlendirmenin bittiğini fark ettiğimde yeniden "Ben ne yapacağım!"diye söylendim. Bana bir cevap verse iyi olacaktı. Oyuna alınmayan zavallı çocuk gibi kenardan onları izlemek istemiyordum. Zekamın ve becerikliliğimin farkına varmaları için daha ne yapmam gerekiyordu? Güney, darlanmış bir şekilde "Sen uslu uslu burada Kıvanç'la oturacaksın ve şirin ellerini hiçbir şeye bulaştırmayacaksın."dedi. Kıvanç ile ikimiz aynı anda "Ne?" diye bağırdık. Resmen iki kuma gibi sürekli didişip duruyorduk. Sanırım burda iki kadını idare eden kişi de Güney'den başkası olmuyordu.

"Ben çırpı bacaklıyla bir dakika bile arabada kalmam."diye söylendi Kıvanç. Bu sarının permalı saçlarını benzin döküp yakmak istemem fazla mı tuhaftı? "Bana bir kez daha çırpı bacaklı dersen seni aracın tavanına asarım süslü Can (Barbie'nin erkek arkadaşı)." Kıvanç bende o deliliği görmüş olacak ki yutkunmaktan kurtulamadı. Benim gibi biri kolay kolay pes etmez ölse araçta eli kolu bağlı durmazdı. Güney'i o sarışın kadınla yalnız bırakmak isteyeceğimi hiç sanmıyordum. Ölürdüm ben ya! Ya kadın onu öperse! Ya orasına burasına dokunmaya kalkarsa. Allah yarattı demem yakarım bu mekanı.

"Ben de geleceğim!"diye omuz silktim. Güney ve diğerlerinin iç çekmesini umursamayıp kapıya asıldım. Ellerimi kavrayan o naif parmaklar bedenimi durduran tek şey oldu. Elleri sıcacıktı. Buz tutan bedenim sanki onun dokunuşuyla ısınmış, sıcacık olmuştu. Karın ayazından baharın toprağına, dallarına sığınmış bir serçe gibiydi ürkek kalbim. Ruhumun kanat çırpışlarını gerçekten duyabiliyor muydu?

Susmuştum. Levent ve Melis gülümseyip birbirlerine bakarken elini çekti. "Gidemezsin. Karşımızdaki insanlar sıkıntılı. Bu mekanda daha önce ne yaşadığımızı biliyorsun. Seni tehlikeye atamam." Sevinsem mi üzülsem mi bilememiştim. Mavi gözlü dev beni mi koruyup kolluyordu? Üzerime titremesinin altında yatan gerçek ilgisiyse ki umarım öyledir. Bundan hoşlandığımı inkar edemezdim. Hi hi!

"Ya demek öyle!"dedi Melis. Yüzünde bu durumdan hoşlanmış bir ifade yoktu. Burada "Demek ilk harcadığın biziz öyle mi? Biz ölelim canım ne olacak? Yaşamamız hata zaten. Bir tek Efsun ekselans yaşasın. Biz kimiz ki! Şu an Fatma Bacı'nın kağnısındaki öküz bile benden daha değerlidir. Hatta ineğin kaşağısı bile..." Melis sen bir sus ya! Bir öküzü kıskanmadığın kalmıştı onu da yaptın.

"Yeter Melis. Ne ateş püskürdün! Romantik yapıyor işte!" Tam Levent'e iyimserliği için teşekkür edecektim ki ellerini perde yaparak Melis'e eğilmesi ve fısıltılı son sözü kaşlarımı çatmama sebep oldu. "O çok sakar. Başımıza bela olabilir."

"Bunu duydum!" dediğimde "Bana müsaade!" deyip kaçar gibi araçtan çıktı. Herife bak, resmen ayaküstü taşlayıp sinirlerimi zıplattı. Teker teker gelin. Hep mi bana çalışırdı bunlar? Sakarlığım herkesin dilindeydi.

Dakikalar sonra Melis üzerindeki garson kıyafetiyle ve gotik tarzıyla büfede yerini almış, loş ışıkların olduğu mekana bir ajan edasıyla süzülmüştü. Koyu renk makyajı, mor dudakları ve siyahın üzerine attığı rengarenk takma saç tutamlarıyla hiç arkadaşım gibi durmuyordu. Onu yolda görsem muhtemelen metalci ya da bir devrin tarihi emo kızlarından falan sanırdım. Ama değildi. O benim dostumdu. Melis'in ortama girişiyle önümdeki mini ekranda gönül wip'in kumar salonu göründü. Sarı ışık, loş ortam tıpkı o günkü gibiydi.

Yaklaşık 25 tane büyük masa vardı ve masaların üzeri püsküllü kadife, kırmızı bir örtüyle kapatılmıştı. Büyük kocaman bir büfe, büfenin önünde konuklara içki servisi yapan barmanler, müzikten sorumlu DJ ve ortalıkta dolaşan mini etekli garson kızlar bulunuyordu. İş bu ya hepsi de Melis gibi gotik tarzda giyinmişti. Sanırım mekanın konsepti bunu gerektiriyordu.

Melis, büfenin arkasına geçti. Hemen ardında kocaman bir Cam vitrin vardı. Vitrin kıran kırana içki kaynıyordu. Melis bir kadehi alıp elindeki bezle parlatmaya başladı. Gövdesi Levent'in bulunduğu masaya çevrilmişti. Levent ustalıkla masaya elindeki paraları sert bir şekilde bırakarak bir oyun teklif etti. Paraları gören Harzem iştahla pis pis sırıtıp onun teklifini kabul etmişti. Oyuna başladılar. Kumardan nefret ederdim. Levent'in yüz ifadesine baktığımda onun da benden farklı olmadığını anladım. Resmen elindeki iskambil kağıtlarına iğrenerek bakıyordu. Yalandan keyif alıyormuş gibi rol yapsa da kaçamak, gergin bakışlarından zoraki bir şeyler yaptığı anlaşılabilirdi.

"Haha şanslısın Harzem Bey!"dedi Levent. "Bu gün şeytanlar hep senin başına kümelenmiş. İlk oyundan beni tuşa getirdin." Harzem sırıtıp iğreti bir özgüvenle paraları elleriyle kendine çekti. Her sırıtışında ekrana yansıyan altın dişi sinirlerimi bozuyordu. Pislik herif... Utanmasa para diye it kırpacaktı. Böyleleri para kazanmak için anasını boyar babasına Adriana Lima diye satardı. Dinleri de imanları da paraydı.

"Öyleyimdir Tahir Bey! Umarım evine donsuz gitmezsin. Devam etmek istediğinden emin misin?" dedi Harzem. Sesindeki alaylı ton gülümsememe sebep oldu. Kendisini hapse göndermek için tezgah kurduğumuzu bilse böyle konuşur muydu acaba?

"Sen oynamana bak!"dedi Levent. "Bende don çok." Melis kıkırdadı. Sanırım o da tüm konuşulanları duyuyordu. Güney kulağındaki kulaklığın mikrofonunu açıp "Melis içki servisini yap artık. Şu ses kayıt cihazını Harzem'in ceketine yerleştirelim. Kadının eli kulağında neredeyse gelir." Levent bozuntuya vermeden "Sıcak oldu. Birer içki alalım."dedi. Bu teklif Harzem'in de hoşuna girmiş olacak ki başını onaylayarak salladı. Levent, eliyle biricik garsonum Melis'e tatlı bir işaret yaparak yanına çağırdı. Dakikalar sonra Melis elindeki büyük bardaklarla Harzem'in masasının yanında yerini almıştı. Melis benim meraklı ilgim arasında Levent'e bir bakış atıp elindeki bardağı burkulan ayağını kullanarak Harzem'in siyah pahalı ceketine boca etti.

"Aferin sana Melis!" Dedim kendimi tutamayarak. Güney dudaklarını kıvırdı. Yüzünde beliren gülümse sinirlerimi bozmuştu. "Bu işi sana vermeliydik. Hem rol yapmana gerek bile yoktu. Kendin olman yeterliydi. Tanıştığımız günü hatırlıyor musun? Üzerine bindiğin salıncakla sahnede öyle bir üzerime düşmüştün ki tüm kemiklerimin kırıldığını hissettim. Hâlâ ölmediğim için yaratıcıya teşekkür ediyorum Efsun."

O geceyi hatırladığımda kıpkırmızı kesildim. Ah ne gündü. Bir anda kendimi sahnede dansçı olarak bulmuştum. Zavallı seyirciler. Üzerlerine kustuğumu her hatırladığımda utançtan kıpkırmızı kesiliyordum. Benden sonra bir daha konsere gitmeye tövbe etmiş olmalıydılar.

"Suç bende değildi."dedim kindar kindar bakarken. "Senin şapşik çalışanlarının işi. Beni dansçı zannedip sahneden attılar. Ölmediğim için şanslıyım. Salıncakta kafasına kustuğum o zavallı insanlar umarım bu travmayı atlatmıştır." Sözlerim kahkahalarının frekansını arttırmıştı. Bana yaramaz bir çocuğu süzer gibi ilgili bir şekilde baktı. Keşke hep böyle baksa dedim içimden. O böyle baksın ben heykel gibi cansız olmaya bile razıyım. Gözlerinin değdiği her yere bahar geliyor çiçekler açıyor sanki.

"O gece orada olmasaydım sahnen berbat olmayacaktı. Rehin alınmayacaktın, bıçaklanmayacaktın."Kırgın bir ses tonuma rağmen gülüşü bir nebze bile solmamıştı. Gözlerim hafiften nemlenmişti. Dönüp baktığımda hayatına beladan başka bir şey getirmediğimi görmüştüm. Belki de daha fazlası olacaktı. Güney sadece bunun için bile benden nefret edebilirdi. Nefretinden neden bu kadar korkuyordum? Ben zaten hiçbir yerde çok sevilen biri olmamıştım. Kimseyi umursamamışken neden Güney'in nefreti bana bu kadar ağır geliyordu?

Ben çocuksu bir masumiyetle ona bakarken, "İyi ki geldin."dedi. Gülümsedim. Kara bulutlar bir anda dağılmıştı. Sanki kırlangıçlar ayazdan kaçıp aşkistana gelmişti. Dilinden akan bir cümle beynimdeki kırçları tuzla buz etmişti. Benim en büyük savaşım kendime karşıydı. Bu gidişle yenilgim kaçınılmaz olacaktı.

Tebessümüm yanımıza yanaşan araçla soldu. İçinden çıkan sarışın kadın Melis'in tarifine çok uyuyordu. Güney kulaklığa asılıp "Geldi Melis. Ses cihazını Harzem'in ceketine yerleştirip iade et. Çok fazla temizlemekle uğraşma." Melis söylenileni yapıp ceketi yüzeysel sildi ve mahcubiyetle Harzem'e uzattı. Neyse ki Harzem paraların büyüsüne kapılıp onu görmemişti bile.

Son el tamamlandığında Harzem saatine bakıp, "Bu günlük bu kadar yeter! Seni ütme işine daha sonra devam ederim!"dedi. Levent bu girişime "Zevkle!"diye karşılık verdi. Ve ceketini alıp dışarı çıktı. Melis'in gövdesi kapıya yöneldiğinde o sarışın kadının güzelliği karşısında dudaklarımı ısırdım. Demek Güney bu kadınla flörtleşecekti. Of nasıl dayanacaktım ben buna. Ya ondan hoşlanıp çıkmaya falan başlarsa. Delirmem an meselesiydi.

Kadın siyah dekolteli bir elbise giymişti. Bronz teni ve ela gözleri endamını en çarpıcı şekilde ortaya çıkarmıştı. Ağır büyük küpeleri ve sivri topuklu ayakkabılarıyla süs bebeği gibi salınarak içeri girdi. Sarı saçları işlem gördüğünde kısmen yıpranmıştı ama çekiciliği bunu örtüp yok edecek kadar güçlüydü. Adımları Harzem'in yakınındaki bir masaya iliştiğinde Harzem de heyecanla ona yöneldi. Birlikte mekanın en ücra masasına geçtiler. O sırada mekandaki diğer garsonlardan biri ceketini Harzem'e iade etti. Harzem ona tiksintiyle bakıp masanın kenarına astı. Onu giymemesine şaşırdığımı itiraf etmeliydim. Kendisi ceketten daha pasaklı olduğu halde bu tiksinti fazlasıyla saçmaydı. Ceketin giyildiğinde ondan tiksinmesi gerekiyordu. Zavallı şey bataklığa düşse bundan daha iyi muamele görürdü herhalde.

"Kıvanç, sıra sende. Şu alıcıyı hemen arabasına yerleştir. Nereye gittiğini anlamamız gerek. Onu takip edeceğiz." Kıvanç tembel bedenini çimento torbası gibi isteksizce yapıştığı koltuktan kaldırdı ve öfkeleye püfleye sıkıntıyla araca yaklaştı. Kaşla göz arasında bulabildiği en müsait yere alıcıyı yerleştirdi. Bu sanırım Güney'in b planıydı. Her ihtimale karşı kadına kamerayı takamazsa bu alıcı onu bulmamız konusunda bize yardımcı olacaktı. Umarım bu kadın tuvalete gitmezdi ya da biriyle sevişme girişiminde bulunmazdı, aksi takdirde çıkacak rezilliği düşünemiyordum.

Güney'le gözlerimiz kesiştiğinde gülmemek için dudaklarımızı ısırdık. Sanırım o da en az benim kadar sinsi ve komplocuydu. Deli deliyi görünce sopasını saklar diye boşuna dememişler. Tencere yuvarlanmış kapağını bulmuş kapak yuvarlanmış tenceresini bulmuş.

"Yine benden ne istiyorsun? Hak ettiğinden daha fazlasını verdik. Neden gözün bir türlü doymuyor?" Harzem tesbihini sevimsiz bir şekilde yuvarlak hareketlerle salladı. Ekrandan gelen uğultulu ses ikimizin de dikkatini oraya kitlenmişti. "Sakin ol Zişan Hanım."

Harzem sırtını oturduğu sandalyeye iyice yerleştirip hafifçe gerindi. "Sana değerli bir emanet verdik. Kendimi tehlikeye atıyorum sürekli. Elbet bunun bir karşılığı olacaktı." Yan yan sahte bir hüzünle sarışın kadını izledi. Dekoltesini gözleriyle yırttığına, masayı tırnaklarıyla didiklerken kadını hayal ettiğime yemin edebilirdim ama ispatlayamazdım.

"Yengem sizin yüzünüzden öldü. O Efsun denen yılkı atını hiç söylemiyorum. Başım beladan kurtulmuyor. 'Yiğit'in yeri söyle' diye beynimi gagalayıp duruyor hasbam. Yaptığınız o korkutma eylemleri işe yarasa bu kadın peşime düşüp beni sıkboğaz etmezdi." Kadın burun deliklerini büyütüp sert, huzursuz nefesler alırken Harzem kenar mahalle kabadayısı gibi parmaklarıyla yüzünü sıvazladı. "Ne işiniz bitti ne belanız. Kıçımı koltuğa rahat koyamaz oldum. Eh! Mesele devam ettiğine göre kesenizi sonuna kadar açıp bana gerekli ödemeyi yapacaksınız. Patronuna söyle elini korkak alıştırmasın."

Kadın, elindeki beyaz zarfı leopar desenli, küçük el çantasından çıkardı ve suratına atar gibi Harzem'in önüne fırlattı. Bereket versin Melis tam onlara döndüğü için görüntü kalitemiz şahaneydi. Sesi de ceketten dinliyorduk. Değmeyin keyfimize. Yanımda mısır getirmediğim için pişman bile sayılabilirdim. Ama adımın geçmesi ister istemez canımı sıkmıştı. Her an Harzem geçmişimle ilgili bir şeyler yumurtalayabilirdi. Yiğit'in oğlum olduğunu, onu hapishanede doğurduğumu söyleyebilirdi. Tecavüz meselesini düşünmek bile istemiyordum.

"Bu son Harzem. Böyle bir şey için bir daha beni rahatsız etme. O kadın hâlâ Yiğit'in peşinde mi?"

"Evet. Keçi gibi inatçı. Ne dediysem ikna edemedim. Vazgeçmiyor..." Kadın sinsi bir tebessümle tüm dişlerini gösterdiğinde kalbim küt küt atıyordu. "Sesini kesmesini biliriz biz. Kendi eliyle hayatını mahvediyor."

Bakışlarım sözlerin ardından Güney'i buldu. Yumruklarını sıkıyordu. Gözlerinden fışkıran alevi görmek bile içimi ürpertmişti. Onun öfkeli anları hep içime bir ateş düşürürdü oysa. Bu sefer o ateş yakmıyor ısıtıyordu. Çünkü ilk defa biri benim için mücadele ediyordu. Kanatlarını üzerime bırakmış, ruhumun ıssızlığını cennete çevirmişti. Külden ömrümü yeşertmişti. Beni bana rağmen bırakmayacağını anlamıştım.

"Sana yeniden ulaşmaya çalışırsa bana bilgi ver! Ağzını da sıkı tut! Patronlar bu işin ele ayağa düşmesini istemiyor."

"Bu o kadar kolay değil."diye sayıkladı Güney. Beni onlara yem etmemeye kararlıydı. Tek korkum benimle birlikte harcanabilecek olmasıydı. Kadın sandalyeyi diziyle itip Harzem'e tepeden bakarak ayağa dikildi. Yüzündeki kinli ifadeyi beğenmemiştim. Tek dişi kalmış bir canavar gibiydi gözümde. Kaybedecek çok şeyi vardı ve her an saldırıp kanlı dişlerini Harzem'n boğazına geçirebilirdi. Dumanı tüten başı sabrının sınırlarını zorladığını gösteren hayali bir sinema perdesi gibiydi. Harzem denilen soysuz artık onları ne kadar üddüyse kadının manikürlü tırnakları avuçlarına batmaktan ortaya çıkmıyordu. Sabrının ne kadar kalacağı ise şüpheliydi.

Ayağa kalkıp paletin sarısı saçlarını eliyle omuzlarından geriye doğru havalı bir şekilde savurdu. Açıcı zavallı telleri kabartıp elastik bir görüntü oluşmasına sebep olmuştu. Zavallı tutamlar çoktan ölmüştü de arkasından Fatiha okuyup gömeni yoktu. Yine de Allah için konuşayım güzel kadındı. Orta yaşlı olmasına rağmen çekiciydi. Güney'le yan yana geleceğini düşününce içime düşen kurt kalbimin üzerinde derin yarıklar oluşturuyordu. Ruhumda açılan tüneli kıskançlık doldurmuş bu duygu tüm bedenimi ele geçirmişti. Sanki kalbim kan değil haset pompalıyordu. Tek dileğim bu işin çabuk bitmesiydi. Yoksa bana ufaktan ufaktan geliyorlardı.

Kadın afilli bir kalkışla masayı terk ederken Harzem benim mahvolan hayatımı satarak kazandığı parayı zarfın içinde yoklamaya girişmişti. Yüzündeki memnuniyet sırıtışı gözümden bir damla yaşın süzülmesine sebep oldu. Bir ceset gibiydim. Kemirgenler, haşereler ve akbabalar etrafıma toplanmış sulanan ağızlarıyla ve mide bulandırıcı iştahlarıyla etimi didiklemeye çalışıyorlardı. Ben Yiğit'in hasretiyle solup tükenirken onlar bizim acılarımız üzerinden yeni bir hayat kurmuş keyif ediyorlardı. Benden çaldıklarını onlara ödetecek ve kaybettiklerimi geri alacaktım. Sonumun ölüm ya da hapis olması artık umurumda değildi.