Feray, sıcakkanlı karşıladı Elif'i. "Ah," dedi içten bir yakarışla. "Canım Elif, ne de güzel bir kadın olmuşsun." Sarıldı yakınına sarılır gibi. Elif de hiç çekmedi kendini. Hayatının hiçbir döneminde yaşadıklarının sorumlusu değildi onun için Feray. Gözlerinin hafiften dolduğunu gördü.
"İyiyim Feray abla, merak etme."dedi. Bu bir nevi her şeye rağmen demekti. Paltosunu çıkardı, astı vestiyere. Ayakkabılarını da bu defa kapalı dolaba kaldırdı. Mutfaktan gelen sarımsaklı yemek kokusunu çekti içine.
"Hoş geldin annecim." dediğini duydu Can'ın, öpüşme sesleri takip etti onları.
"Size ne yemekler yaptım ne yemekler? Gelin hadi içeri."
"Üzerimi değiştireyim ben."
Can odasına geçerken birlikte salona girdiler. Sultan bir kenarda kıstı gözlerini yine Elif'e bakarken.
"Bu zıpır..."diye başla
