"Elif?" Mutfağın penceresinin önünden ayrıldı Feray'ın sesi ile Elif. "Hadi kahve yapalım bize." Bu saatte içilen kahve uyutmaz demedi Elif. Fincanları buldu yine tek seferde, kahve de oradaydı işte. Cezveyi de çıkardı.
"Ben zamanında sanmıştım ki..." sırtında bir ürperme irkildi Elif. Zamanın yüzleşmesine hiç mi hiç hazır değil. "Unutursunuz!" Üçüncü kaşık kahve ile kaldı tezgahın önünde Elif. "Bana göre öyle aşk filan yoktu ki. Varmış! Aman ne bileyim. Ah ettiysen bana hep..." o son kaşıktaki kahveyi de bıraktı cezveye. Yüzünü döndü kadına.
"Etmedim."
"Ettiysen de ettin. Ben yedim başınızı."
"Öyle değil. Annelikten. Annelik yaptırır."
Omzuna dokundu Feray iyi niyetle. "Boşanınca birlikte mi olacaksınız yine?" Başını iki yana salladı Elif. "Olun be!"
"Olur mu ki bir daha bizden?"
"
