LALE
Turan’ın kollarında kaybolduğum an, içimdeki tüm savaşların sona erdiğini hissettim. O an artık ne gurur vardı ne de geçmişin izleri… Sadece onun sıcaklığı, kalp atışlarının ritmi ve beni saran varlığı.
Beni kendine çekerken, gözleri gözlerime kilitliydi. O bakışlarda saklı olan her şey, kelimelere gerek bırakmayacak kadar güçlüydü. O an, hayatım boyunca kaçtığım ne varsa Turan’ın kollarında anlamını yitirmişti. Güçlüydüm, korkusuzdum ama aynı zamanda ona karşı tamamen savunmasızdım.
“Elimi bırakma,” diye fısıldadım. Sesim titremişti, ama bu korkudan değildi. Bu, içimde biriken her şeyin dışarı taşma haliydi.
Turan başını hafifçe eğdi, alnını benim alnıma yasladı. Parmakları yanaklarımdan boynuma süzülürken, nefesi tenimi yaktı. “Bırakmam,” dedi. “Asla.”
O an dudaklarıma kapanan
