Turan
İnsan hayatı boyunca bir kez böylesine sevilir belki… Bir kez böylesine derinden, böylesine korkusuzca… Ve bir kez, sadece bir kez, birinin tenine değil; ruhuna dokunur. Lale, benim o bir kere’mdi. Benim bütün ömrümde yalnızca bir defa çarpan gerçek kalp atışımdı.
Onu izliyorum… Yanağındaki kıvrımı, göz kenarına sinmiş ince bir gölgeyi, dudaklarının arasından kaçan minik nefesleri. Her bir ayrıntısı ezberimde, ama her seferinde yeniden hayran kalıyorum. İnsan nasıl olur da aynı yüzü yüzlerce kez görür de her defasında yeniden tutulur? Aklım almıyor.
Ama kalbim biliyor.
Yanımda. Sonunda. Üzerimizde geçmişin yaraları değil artık; yarınlarımızın sessizliği var. Birbirimize bu kadar yakınken, kelimeler susuyor. Çünkü gerek kalmıyor. Parmaklarımı usulca ellerinin arasına bırakıyorum.
