Sabahı şişi yeni yeni inen gözleriyle karşılarken, uykusuzluktan acıyan aynı gözlerle boş bakışlar atarak tavanı izliyordu.
Bu evde, onun yatağında uyumuştu. Ve bu günden sonra, hayatı yalnızca bu şekilde ilerleyecekti.
Onun evinde, onun yatağında, onun koynunda...
Bir damla gözyaşı kulak memesine doğru süzülürken parmaklarının tersiyle silip burnunun çekerek küçük bir çocuk gibi dudaklarını büzdü. Artık oyun bitmişti değil mi? Çırpınmasının, direnmesinin bir faydası var mıydı? Aynı yerdeydi. Gözyaşının bir türlü kurumadığı aynı noktadaydı. Ne kadar zorlarsa zorlasın kurtulamıyor, çırpındıkça daha çok dibe batıyordu.
Herkese rağmen yılmadan kaçışları bitmişti. Bir gün kanamasına rağmen koşmaya devam ettiği dizleri üzerine kendi isteğiyle, sevdiği biri yüzünden çökeceğini hiç tahmin etm
