“Ne oldu?” dedim. Sesim kısık çıktı ama yüzüne bakmayı bırakmadım.
Gözlerini bir an üzerime sonra boynuma kaydırdı. Hemen başını yana çevirdi. “Atkı… Onu almaya geldim,” dedi. Sesi kararlıydı ama tonda tuhaf bir boğukluk vardı.
Geceliğimin göğüs kısmını elimle çektim. İçimden bir ateş yükseldi. Elini arkasına koydu. Omuzları dikleşti. Bakışları duvara kilitlendi. “Atkıyı… alabilir miyim?” dedi.
Bir an nefesim kesildi. “Yıkayıp öyle verseydim. Kan içindeydi,” dedim. Sesim çatallandı.
“Önemli değil,” dedi. Bakmadı. Gözünü kaçırdı.
“Tamam,” dedim. Arkamı dönüp içeri yürüdüm. Sehpanın yanına attığım atkıyı aldım. Kumaşıma bulaşan kan izlerini fark ettim. İçimden mırıldandım. “Acelesi neyse… Malı da değerli bu adamın…”
Atkıyı elimde sıkıca tuttum. Kapıya geri döndüm. Kapı aralığında hâlâ
