Sabah güneşi perdelerin arasından süzülüp odayı aydınlatırken, Lara gözlerini açtı. Yanı başında Demir’in nefes alışlarını dinledi, sonra hafifçe doğrulup saate baktı. Vakit erkendi ama Alina çoktan uyanmış, kendi kendine şarkılar mırıldanarak oyuncaklarıyla oynamaya başlamıştı.
Lara gülümsedi, kızının yanına gidip saçlarını okşadı. “Günaydın prensesim,” dedi. Alina hemen boynuna sarıldı. Demir de biraz sonra yanlarına geldi, kızını kucağına alıp “Kahvaltıya hazır mıyız bakalım?” diye sordu.
Mutfağa geçtiklerinde masa hazırdı, ama Lara’nın gözleri farkında olmadan eksik bir köşeye kaydı: Melis yoktu. Genç kız normalde erkenden gelir, Alina’nın neşeli kahkahaları onunla daha da çoğalırdı. Lara kaşlarını hafifçe çattı, sesini belli etmeden Demir’e döndü. “Acaba bugün niye gelmedi?” diye mı
