Melis, dar sokağın köşesini döner dönmez kalbi göğsünden fırlayacak gibi attı. Kucağındaki Alina’nın minik bedeni terlemiş, yüzü korkudan kızarmıştı. “Tamam, tamam… sakin ol, prensesim,” diye mırıldandı, kendi kendine telkin vererek. Ama korku, her adımda dizlerine dolanıyordu.
Sokağın çıkışına ulaştıklarında, Melis hızını artırdı. Alina’nın bacakları yorulmuş olmasına rağmen, küçük kız hâlâ “Neden herkes yere düştü? Onlar kötü mü?” diye soruyordu. Melis dudaklarını ısırarak cevap verdi: “Evet, kötüydüler… ama biz güvenliyiz, tamam mı?”
Parktan uzaklaştıkça, Melis zihninde o adamın keskin bakışları dönüp duruyordu. Ne de olsa, o bakış sadece bir uyarı değildi; bir tehditti. Kendi kendine düşündü: Bu adamı tanıyorum gibi… ya da öyle hissettirdi. Ama nereden?
Ardından Alina, korkusunu bas
