Elena, Boris’in sözlerinden sonra bir süre sessiz kaldı. Mutfağın ışığı, annenin yüzündeki gölgeleri daha belirgin kılıyordu. Herkes susuyordu ama bu sessizlik, bir şeyin yaklaşmakta olduğunun habercisiydi.
Annesi sandalyesine geri döndü, ama oturmadı. Elinde bir anahtar vardı—eski, paslı, tanıdık. Masanın üzerine bıraktı. Metalin sesi, mutfağın sessizliğini deldi.
“Bu,” dedi annesi, “o gece kapıyı açan anahtar.”
Elena’nın gözleri büyüdü. “Sen... sakladın mı?”
“Hayır,” dedi annesi. “O adamın cebinden aldım. Polis gelmeden önce. Kimseye söylemedim. Çünkü... o anahtar sadece kapıyı değil, geçmişi de açıyordu.”
Boris ileri eğildi. “O adam kimdi?”
Annesi gözlerini Elena’ya çevirdi. “Senin babanın eski ortağı. Adını hiç söylemedik. Ama o gece seni arıyordu. Bir şeyi geri almak için.”
Ele
