Bir şeyleri itiraf edebilmek cesaret örneği olarak gösterilebilir mi her zaman? Yaşadığım bütün korku, endişe ve gerçeklerden uzaklaşmış, nefesi alnıma çarpan kişinin gerçekliğine sıkışıp kalmıştım. Hiçbir şey söylemiyordu. Dudaklarını aralaması bile ödümün kopması için yeterliydi. Bana inanmaya da bilirdi çünkü birine bu kadar kısa sürede duyulan sevgi inandırıcılıktan uzak görünürdü her zaman.
Bir adım geri çekildiğinde burnuma dolan kokusu da yok olmuştu. Kafamı kaldırıp yüzüne baktım. Az önce gösterdiğim cesaretin arkasında durmam gerekiyordu fakat korkumu yenemediğimin de farkındaydım aynı zamanda. "Yanlış kişiye duyulan sevgi çabuk unutulur, geçeceğinden emin olabilirsin." Dediğinde kalbimin üzerine bıraktığı yükün farkında bile değildi.
Araya çöken huzursuzluk verici sessizliği ti
