***
"Mesele sensin ve sürekli aklımdan çıkaramadığım yüzün."
Nefesimi tutmuş onun söylediği kelimeleri sindirmeye çalışıyordum. Bu mümkün olabilir miydi? Her ne kadar zihnimi zorlasam da ona hissettiğim şeylerin aynısını bana hissetmesi imkânsız gibi geliyordu. Elimde tuttuğum fotoğrafla Mert'in yüzü arasında mekik dokurken henüz konuşma yetimi kazanmış değildim. Normalde onun yanında ağzımda atan kalbim de atmasını durdurmuştu çünkü Mert'in söylediklerini hayal bile edemezdim. Mert sabrının taştığını gösterircesine sesli bir şekilde nefesini dışarı vererek fotoğrafı elimden çekip aldı hızlı bir şekilde.
"Bundan bahsediyorum işte."
Ne olduğunu henüz anlamış sayılmazdım bu yüzden şaşkın bir ifadeyle "neden bahsediyorsun?" diye soru yönelttim elimde olmadan. Konuşmamız gereken daha öneml
