Karanlıkların aydınlığa çıkması için görmem yeterliydi. Sadece bir kez!
Adımlarım sakince ve titreyerek ışığın olduğu odaya ilerlerken nefesimi tuttum. Kalbimin ritmi bir Rock şarkısına eşlik ediyordu.
Adımlarım odayı bulduğunda, gözlerim arkası dönük oturan bir kadın gördü.
Kızıl saçları olan.
Kucağında bir bebekle.
Bebeğin azıcık saçları da kızıldı.
Gözlerim yaşlarla dolarken tuttuğum nefesle birlikte gözyaşlarımda bedenimden uçtu.
"Defne?"
Acılarla yoğrulan kadına, birazcık daha hüzün eklenmiş gibi, omuzları çöktü.
Başıma aldığım sert darbe beni yere iterken kararan görüşümden önce, duyduğum tek şey bebeğin ağlamaya başlayan sesiydi.
&
İlk önce sesleri duydum.
Birkaç adamın genizden konuşmasını.
Sesleri algılayabiliyor ama anlamlarını oturtamıyordum zihnimde. Görüşümü kazan
