Gözlerim derin geceye açılmak istese de zihnim, bedenim ve ruhum uyumayı sürdürmek istiyordu.
Zaten gözlerim açılsa, hemen kapanacaklardı; zira çok fazla acıyorlardı.
Elimle açılmamak için direnen gözlerimi ovaladım ve nihayet uyanabildim.
Bir an... kısacık bir an her şeyin kötü bir kabus olduğu geçti içimden... ta ki odaya Poyraz dalana dek.
"Gün, aydın olmak için kalkmanı bekliyordu." dedi.
Gözlerim anılara gebe kalarak, biraz geriye gitti.
Tam bir geri zekalı gibi, bu mavişin kucağına yığılmış kalmıştım. O kadar zavallıca bir duruma düşmek, yerin dibine girmek istememe neden oluyordu.
"Günün aydınlanması için senin gibi gereksizden, herhangi bir iltifat almam gerekmiyor." derken, oldukça patavatsız olduğumu biliyordum. Yine de pek sallamadım.
"Aykız, biraz fazla mı sertsin?" der
