Yüksek ve ısrarlı bir şekilde duyulan zil sesi, uykumdan uyandırdı beni. Sabahın bu saatinde gelen de kimdi? Gözüm saate kaydı, neredeyse on bir olmuştu. Eh pek de erken değilmiş. Yataktan kalkıp üzerime sabahlığımı alarak yatak odasından çıktım. Alparslan işe gitmiş olmalıydı, bugün erken çıkacağını söylemişti. Onu hatırladığım zaman yüzümde oluşan aptal gülümsemeyi silmeye çalıştım. Beraber dışarı çıktığımız günün üzerinden geçen birkaç günlük sürede aramız daha iyiydi.
Hâlâ ara ara, kara boşluğu andıran bakışlarını hissetmek dışında işler yolunda gidiyordu. Kapı tekrar çalındı, son basamağı inip kapıyı açtım. Gözlerim şaşkınlıkla irice açıldı. Adımlarım geriye gitmemek için kendini zor tutuyordu.
"Senin ne işin var burada?" Yüzünde samimiyetsiz gülümseyişle, izin alma gereği duymadan
