Dakikalar önceki sözlerime istinaden ona sırtımı dönerken, ben aslında kalbime sırtımı döndüm. Gözlerimi zorlayan yaşları geri itip titrek adımlarımla yatağa doğru ilerledim.
"Yalnız kalmak istiyorum."
Titrek çıkan sözlerimin ardından, Alparslan sıkıntıyla ofladı. "Beren, konuşmamız gerekiyor."
"Hayır gerekmiyor, lütfen çıkar mısın? Hastaneden daha yeni çıktım. Strese girmek istemiyorum, onu daha fazla riske atamam. Lütfen."
Kapalı gözlerimin ardından, odayı terk ederken çıkardığı adım seslerini dinledim. Kapı usulca kapandı, odada istediğim gibi tek başıma kaldım. Yalnız kalmaktan memnun muydum peki? Değildim. Ne olursa olsun ona, sıcaklığına ihtiyacım vardı. Artık bana kilometrelerce uzakta kalan varlığına.
Ağlama isteğimi görmezden gelerek uyumak için zorladım kendimi. Ama ne yapar
