Ne garipti insan hayatı, iki kalbi bir araya getirebilmek için türlü tesadüfler gerçekleştiriyor, türlü oyunlar oynuyordu. Bizim oyunumuz kötü başlasa da mutlu devam ediyordu, üstelik minik bir misafirimiz bile vardı. Üzüm.. bizim minik üzümümüz, ben bir salkımdım ve o bana tutunarak büyümeye çalışan bir üzüm. Bora ise bizim kahramanımızdı, bize böcek kuş gibi şeylerin saldırısından koruyan bize sevgi veren bir kahraman. Ben o kahramana çok aşıktım, bunu ona söyleyemesem de bunu hissettiriyordum.
Derin bir nefes alıp aynanın karşısındaki kendime baştan aşağı süzdüm, karnım henüz belli olmuyordu. Herkes Bora'nın sadece beni isteyip alacağını zannediyordu ama o bir taşla iki kuş vurup iki kişiyi birden alıyordu, aslında ikinci kişi ondan bir parçaydı ama ben taşıyordum. Yabanın ima ettiği m
