Halime, elinde kahve tepsisiyle yukarı doğru çıkarken kalbi küt küt atıyordu. Meryem’in mutfakta fısıltıyla söyledikleri hâlâ kulağındaydı. “Leyla’nın kahvesine tarçın fazla olsun,” demişti Meryem, ama Halime tarçından çok başka bir koku almıştı. Yılların deneyimi vardı onda; bir kadının gözündeki huzursuzluğu, bir kahvedeki niyeti hemen anlardı. Tepsiyi taşırken, Meryem’in bardağı işaretleyişini de unutmamıştı.
Ama Halime, konağın emektarıydı. Nice suskun savaşlar görmüştü bu taş duvarlar arasında. Leyla’ya bakınca bir şey hissetmişti içinde. Kadınca bir sezgi, bir koruma dürtüsü...
Avluya çıkmadan hemen önce mutfağın köşesine yanaşıp eğildi. Tepsiden iki bardağı dikkatlice değiştirdi. Leyla’ya hazırlanan fincanı alıp kendi cebindeki minik zeytinyağı şişesinden birkaç damla damıttı. S
