Konağın avlusuna sabah güneşi vurmuş, taş zeminde yumuşak bir parıltı oluşturmuştu. Çalışanlar telaşla oradan oraya koşturuyor, Halime hanım çayları hazır ederken ara ara yukarıya bakıyordu. Çünkü bu sabah sadece işler değil, bakışlar da yukarıdaydı. Leyla’nın odasına doğru.
Berzan, Halil Ağa’yla görüşmeye inmişti ama aklı odada kalmıştı. Babasının gözlerinin içine bakarken bile aklında Leyla’nın pencereye dönük hali vardı. Bu kez farklıydı. İçinde ilk defa bir şeyler yerli yerine oturmuş gibiydi.
O sırada, Leyla odayı usulca toparlıyordu. Aynanın karşısına geçip saçlarını topladı, ardından hafif ama zarif bir makyaj yaptı. Ne abartılıydı ne de göze çarpan... Ama kendine güveni, varlığı zaten dikkat çekiyordu. Elbisesi bile bir tür mesaj gibiydi, sade ama asil.
Sonra kapıyı açtı. Konağ
