Gökyüzü kararmıştı artık. Boğaz kıyısındaki hanımeli kokusu yerini, şehrin geceye karışan sessizliğine bırakıyordu. Meryem, ağır adımlarla kahveden çıkmıştı. Adımlarında bir yön yoktu belki ama içinde bitmek bilmeyen bir hesap vardı. Bu gece bitmeyecekti. Çünkü daha biri kalmıştı.
Berzan.
Yıllardır konuşulmamış, yüzüne bakılmamış o adam.
Meryem, telefonunu çıkardı. Konumu gönderdi.
“Beni al. Konuşmamız gerek.”
Berzan, birkaç gündür İstanbul’daydı. Leyla’nın şirketine bağlı Mardin şubesinden, geçici olarak merkeze geçmişti. Meryem bunu duyduğunda içi cız etmişti. O eski içgüdü, hâlâ oradaydı: Kaçmak. Ama bu kez kaçmadı.
Bu kez kendine söz vermişti. Yüzleşmeden gitmeyecekti.
On beş dakika sonra, gri bir araba yanaştı kaldırıma. Berzan direksiyon başında. Meryem yaklaştı. Açılan camdan
