LEYLA
Gün batımı, boğazın yüzeyinde ince bir altın çizgi gibi süzülüyordu. Şehir, gürültüsünü biraz olsun geri çekmiş, kendini sanki düşüncelere bırakmıştı. Leyla, evin balkon kapısını aralayıp perdeyi kenara itti. Boğazdan esen hafif rüzgarla tüller hareket etti. İçeride lambalar yanmamıştı henüz, loşluk vardı. Bilerek açmamıştı.
Çünkü sessizlik gerekiyordu ona.
Bir saatten fazladır koltuğun kenarında oturuyordu. Telefon ekranı avucunun içinde, ama bir türlü yeniden bakamıyordu. O mesajdan sonra, zaman durmuştu adeta.
Meryem... İstanbul’da.
Ve bu kez kaçmak gibi bir niyeti yoktu.
Leyla mesajı defalarca okumuştu.
“Senden sadece bir akşam istiyorum. Nerede ve ne zaman dersen, gelirim. Konuşmamız gerek. İyileşmek ya da bitirmek için. Ben hazırım.”
Leyla o cümledeki “hazırım” kelimesi
