Köşkün sessiz koridorlarında Leyla’nın adımları yankılanıyordu. Elinde hâlâ annenin mektubu vardı; satırları ezberlemişti ama bırakmaya kıyamıyordu. Artık bir umuda tutunmak için geldiği bu ev artık üzerine kapanan bir utanç mezarına dönüşüyordu. Her şeyin cevabını ararken bulduğu gerçek, en derininden bir yara açmıştı: Meryem onun kardeşiydi. Ve o, bilmeden onun kocasına kuma olmuştu.
Odasına girip kapıyı sessizce kapattı. Aynaya baktı. Yüzü hâlâ güzel, hâlâ gençti... ama gözlerinde taşıdığı acı onu yıllarca yaşlandırmış gibiydi.
Berzan kapıyı çaldı.
“Leyla... açar mısın?”
Sesindeki endişe, kararsızlık ve bir parça da pişmanlık Leyla’nın kalbini sıkıştırdı. Ama artık hiçbir şey eskisi gibi olamazdı.
Kapıyı açtı. Berzan içeri girdiğinde, Leyla pencerenin önüne yürüdü, sırtını ona dönd
