Leyla, İstanbul’a döndüğünde kalbindeki fırtına dinmemişti. Gözlerinden süzülen yaşlar, boğazında düğümlenen kelimeler ona içsel bir hesaplaşmanın kapılarını açmıştı. Artık orada, kalabalık sokakların arasında kendini bulması gerekiyordu. Kendi geçmişiyle yüzleşmek, utancını, acısını göğüslemek zorundaydı.
Küçük bir daireye yerleşti; eşyaları azdı ama yükü fazlaydı. Annesinin mektubu hâlâ elindeydi; satırları bir tür teselli, bir tür lanet gibiydi. “Bunu taşıyacak kadar güçlü olmalısın Leyla,” diyordu kendi kendine.
Mardin’de ise durum çok daha karmaşıktı. Meryem, konağın en köşesinde Berzan’a sert ve sorgulayıcı bakışlarla yaklaştı. Kendisinden farklı bir yerde, ama içinde gizli bir şüphe taşıyarak:
“Berzan, bu Leyla... Ne oluyor, bana bir şeyler söylemiyorsun. Ne gizliyorsun?” dedi.
