Tüm hücrelerimi esir almışken yalanlarıyla,
tek yaptığım inanmaktı.
Gözlerim git gide kapanırken, karşımdaki beş geri zekâlı Poyraz'ı bekliyordu. Ama o benim için kardeşini feda etmezdi. Her ne olursa olsun kardeş, yeni tanıdığın bir insandan daha değerli olmalıydı.
"Damla!" diye bir ses duyduğumda bu tanıdık sesin Poyraz'a mı Rüzgar'a mı ait olduğunu bilemeyecek kadar halsizleşmiştim. Gözlerini açabilsem kim olduğunu anlayabilirdim ama...
"Orda dur Rüzgar bey, Poyraz nerede?" diyen adamla gelen kişinin tekerlekli sandalyede olduğunu anlayıp, hafifçe gözlerimi araladım. Giydiği uzun kollu hırkaya bakakalırken, gelen kişinin adamların aradığı Poyraz, yani Rüzgar olduğunu fark etmem pek de uzun sürmedi.
"Aslına bakarsan tam olarak ensende şu an." diyerek gülümseyen Rüzgar'la, adam hış
