Eylül'ün Anlatımından Devam
Sırtıma bırakılan öpücüklerle yerimde kıpırdandım. Demir'in kolları arasında harika bir uykunun tadını çıkarmışken şimdi yine onun öpücükleri uyanıyordum.
Kollarının arasında dönüp gözlerimi açtım. "Demir?" yeni uyandığım için sesim boğuk çıkmıştı.
Gülümsedi. Saçlarımı yüzümden çekip mırıldandı. "Günaydın güzelim."
Güldüm. Her sabaha böyle uyanabilseydim keşke. "Günaydın sevgilim."
Eğilip burnuma bir öpücük bırakıp tekrar doğruldu. "Ağrın var mı?"
"Çok değil." elini yanağıma götürüp baş parmağıyla okşarken derin bir nefes aldım.
Sahi ya? "Saat kaç? Geç kalmadım değil mi?"
Nefesini bıraktı. "Geç kalmadın güzelim. Seni tam vaktinde yetiştireceğim. Şu işe bak ya, mesaim de mesaim diye tutturuyorsun her gün."
"İşimizi seviyoruz Demir bey."
Kaşları çatıldı.
