Eylül'ün Anlatımından Devam
Hepimiz salonda oturmuş abimi bekliyorduk. Cidden gelmeye niyeti yoktu. Babam üstelik yemekten sonra bir kaç kez daha aramıştı ama... Yok arkadaş, nerede bu adam? Hem ailesini tehlikeye atıyor hem de eve gelmiyordu.
Kapı açıldığında babam hızla ayağa kalktı. "Sonunda geldin ha eve!"
Demir'e döndüm. "Demir yanına git, bir şey yapmasın."
Başını sallayıp ayağa kalktığında annemle bende kalkmıştık. Ama babam resmen koşarcasına çıkmıştı salondan.
"Lan pezevenk, senin yüzünden evimiz kurşunlandı! Neredesin sen?"
"Kemal, üstüne gitme çocuğun."
Annem hâlâ abimi düşünüyordu tabi ama bu kez abimin savunulacak bir yanı yoktu.
Ve yüzüne bakacak olursak da... Gerçekten de dağılmış haldeydi. Dayak yemiş yüzü, mor göz altları, dağınık saçları... Yine içmişti, hem alkol
