DİANA

Mia ve ben villanın bahçesinde oturmuş çay partisi yapıyorduk. Daha doğrusu onun gönlünü almak için bu fikri ben önermiştim. "Peki Diana abla sen neden yaptığım çayımdan içmiyorsun?" "İçiyorum tatlım ama sen fark etmedin sanırım." "Ah öyle mi?" Kıkırdayarak küçük oyuncak bebeğine biberon vermeye devam etti. "Diana! Tanrım neredesin sen?!" Bu yengem Sophia nın sesiydi. Yine ne istiyordu bu iğrenç kadın? İğrenç diyorum çünkü kendisi tam bir paragözdür. Asla iyilik nedir bilmez ve varsa yoksa kendi çıkarlarını düşünür. Mia yı bile düşünmez oysa ki evladı olmasına rağmen. "Hayırrr bu annemin sesi abla!" "Duydum canım sen oyununa devam et ben hemen geliyorum." "Tamam sen git yoksa çok kızacak sana. Ben seni beklerim." Tebessüm ederek başımı olumlu olarak salladım. Çardaktan çıktım. Çimenlere basarak - çok kızdığı halde- evin arkasında ki havuzun yanına geldim. Beni arıyordu tanrı bilir ne olmuştu yine? "Evet Sophia?" Beni görünce para bulmuş gibi gözleri parladı. "Seni arıyordum. Gavin seninle konuşmak istiyor. Nihayet beklenen gün geldi. Diana." Gözleri ışıldıyordu resmen. Onu bu kadar sevindiren sebep neydi? Beni kızdıracağı apaçık ortadaydı. Muhatap olmak istemedim sorsam da söylemezdi. Dayım söyleyecekti belli ki. O yüzden vakit kaybetmeden salona giriş yaptım. Beklediğim gibi dayım sağ kolu Jeremy ile hararetli konuşma içerisindeydi. Önündeki masa da bir sürü evraklar kağıtlar bulunuyordu. Beni görünce durakladı. "Ah benim güzel yeğenim Diana. Sonunda beklediğim an geldi." Anlamıyordum bunlar karı koca ne demeye çalışıyorlardı? Elinde ki kağıdı bırakarak bana doğru adımladı. Yüzünde iğrenç bir gülümseme vardı. Baştan aşağı beni süzmeye başladı. "Sana her zaman ne diyorum ben? Güzel kızsın ama kendine bakmayı asla bilmiyorsun. Benim biricik karım, Sophia kadar olamadın." Doğru, estetik delisi olmadığım için tanrıya dua ediyorum. Gözlerimi devirmememek için kendimi zor tutuyordum. "Yıllarca ne için baktım sana biliyor musun? Neden altın kafeste besledim seni? Gözümün önünden ayırmadım o masumane bedenini, fikirlerini kimse alamasın istedim. Neden biliyor musun? Hepsi bugün içindi." Kaşlarım benden habersiz çatılmış gelecek olan darbeyi bekliyordu. "Ne diyorsun açık konuş." "Adrian Ivanov. Bu ismin kudretini duydun mu benim zavallı yeğenim? Rus mafya liderinin baş komutası sana talip oldu." "Geçen hafta adamları benimle iletişime geçtiler. Bende çok şaşırdım ama inan mutluluktan elim ayağıma dolandı. Çok araştırdım böylesine değerli bir adamın bizimle ne işi olur diye ama seni geçen yaz ki balo da görmüş beğenmiş. Onca emeğim boşa gitmedi bu benim en büyük zaferim." "Hayatım Sophia? Yarın akşam kutlama yapıyoruz. Aşçı şeflere bildir her şey mükemmel olmalı. Tabi ki nişanlını davet edeceğim Diana. Haber bekliyor bizden. Bu güzel haberi beraber vermeye ne dersin? Ama ilk önce hemen sana bakım yaptırmalı üzerine bir şeyler almalıyız. Malımı güzelce sergilemeliyim değil mi ama! " İğrenç kahkahası karısıyla birlikte kulağımda çınlıyordu. "Her şeyle bizzat ilgileneceğim canım sen merak etme." "Diana, dilini mi yuttun yoksa sende mi mutluluktan havalara uçuyorsun canım?" Konuşmak istedim.. İtiraz etmek istedim.. Alıp başımı kaçıp gitmek istedim ama yapamayacağımı biliyorlardı. O yüzden üzerime oynuyorlardı şuan. Gidemezdim, yirmi iki yaşıma kadar beni varlıklı bir aileyle baş göz etmek için büyütmüşlerdi. Sırf bu yüzden eğitimler almıştım. Oturmasını kalkmasını, çatal bıçak kullanmayı, yemek yapmayı, terbiye ve görgü kurallarını boşuna öğrenmemiştim. Bu âna hazırlanmıştım. Ailem ben küçükken trafik kazasında ölmüşlerdi. Bir abim vardı ama onu da evlatlık vermişlerdi. Çok aramıştık ama asla izine rastlayamadım. Görgü kurallarını öğrenmemek için direnirdim uslu bir kız olmazdım ama dayım bana abimi bulmakla ümit veriyordu. Eğer dersler de yaramazlık yapmazsam abimi adamlarına arattıracaktı. Ki uslu durduğum da sözünü tutuyordu her taşın altına bakmışlardı ama hiçbir ize rastlamamamıştık. Sanırım onu da kaybetmiştim yoksa çoktan ortaya çıkmıştı. Benden üç yaş büyüktü dayım bana sahip çıkarken ona kol kanat germemişti. Açıkçası onunla uğraşmak istememişti yengemle konuşurken duymuştum. Erkek diye işime yaramaz diye boşa masraf etmek istemedi ama beni ileri de kullanmak için şimdi ki bulduğu damat adayı gibi güçlü aile dayanışması için kullanacaktı. Nitekim öyle de oldu. Dediği oldu. Sonunda dileği gerçekleşti. Kendim için itiraz etsem bile hemen Mia yı bana koz olarak kullanacaktı eminim. İsteklerini yerine getirmediğim de Mia yı cezalandırmaktan geri durmuyorlardı. Nasıl kıyabiliyorlardı aklım almıyordu. Annesi ve babası asla o gibi bir meleği hak etmiyordu. Annelikten babalıktan ne anlardı bu insan demeye bin şahit isteyen varlıklardan. "Diana?" Elbette dedikleri olacaktı değil mi yoksa başıma ne gelirdi? Ya da Mia nın? "Tamam." "Evet tatlım belki de verdiğin en doğru karar." "Gavin ben her şeyi hallediyorum. Senin kafan rahat olsun canım." "Biliyorum aşkım." "Hadi çok fazla vaktimiz yok. İlk önce sana bakım yaptıralım." Kafamda ki binbir düşünce ile hareket etmek zorunda kaldım. Oysa ki küçük meleğime söz vermiştim. Bahçe de beni bekliyordu. Onca derdimin arasında aklıma gelen şey nefesimi kesmeye yetmişti. Ben gidersem eğer, Mia ya ne olacaktı?