ASKER ELİF

VEDA!

Engin'in korktuğu başına gelmişti. Kardeşini çok iyi tanıyordu. Çektiği aşk acısınında farkındaydı. Onu kırmamak için gururunu incitmemek için sessiz kalıyordu. Yoksa herşeyin farkındaydı. Bu yüzden Demir'e şuan öfke doluydu. Bir insan nasıl olurda karşısındakinin ondan hoşlandığını sevip, sevmediğini anlamazki. Ona göre Demir' de onu seviyordu. Belkide o bile bunu farkında değildi.

Hastaneye geldiklerinde apar topar Elif'i muayneye aldılar. Şuanda kendi başına nefes alamadığı için entübe etmişler, yoğun bakıma alacaklardı.

Kapıda Engin ile Demir birbirileri ile bakışıyorlardı. Engin'in sert bakışlarını Demir fark etmişti. Hayırdır niye böyle bakıyorsun gibi bakıyordu.

Engin dayanarak konuşmaya başladı.

"Bak Demir bu zamana kadar seninle Elif arasındaki mevzuya asla karışmadım. Sözümü kesmeden beni dinle lütfen. Eminim ki Elif'in sana ona bakışlarından, sana karşı beslediği duyguları haberin olmasa bile hissetmişsindir. Benim düşüncem seninde ondan hoşlanıyor olabileceğindi ama anlıyorumki bu hisler tek taraflı. Şimdi senden bu güne kadar hiç istemeyeceğim bir şey isteyeceğim. Git buradan Elif'e iyi gelmiyorsun. Belki sende onu seviyorsun , kendin bile bunu farkında değilsin. Ne yazık ki bunu anladığında çok geç olacak. Benim bu zamana kadar karışmamamın nedeni eğer olacağınız varsa olsun diyeydi. Şimdi ne yazık ki buna pişmanım , kardeşimin hali ortada. Eğer bu yoğun bakımından çıkarsa eminim ki asker de olacaktır. Belki kendisi karşına çıkma cesareti gösterir yada kader sizi bir araya getirir. O zamana kadar ondan uzak dur. Zaten okulu için belki de gidecek buralardan. Sende kafasını karıştırma çıkma karşısına. "

Demir afallamış bir şekilden Engin'i dinliyordu. Elif'e fazlasıyla ağır konuşmuştu. Kendinden ümidini kessin istemişti. Kimseye umut vermek istemezdi. En çokta Elif'e çünkü o onun için değerliydi. Onunla sohbet etmek, onunla yaptığı aktiviteler herşey onun için değerliydi. Demir bunun aşk olabilme ihtimalini aklına bile getirmiyordu. Asker adamdı, her an canı tehlikedeydi. Ona birşey olursa arkasında gözü yaşlı kimseyi bırakmak istemiyordu. Şimdi onun böyle acı çekiyor olması onu daha çok kahretmişti. Kollarında bayıldığında birşey oldu endişesiyle kalbi deli gibi atmaya başlamıştı.

"Gidemem en azından onun iyi olduğunu görmeden gidemem."

Engin'in yüzünde acı bir tebessüm vardı. " O uyandığında onu görmeden gideceksin."

Demir sessiz kaldı, en azından ondan özür dilemek istiyordu.

Artık sabah olmak üzereydi. Engin ve Demir kimseye haber vermemiş iyi bir haber duymayı bekliyordu. Saatler ilerledikçe Demir'in kalbine bir ağırlık çökmüştü. Kalbindeki ağırlık kendinden emin o dik duruşunu alt üst etmişti. Önceki gün olanları hatırlamaya çalışıyordu. Acaba çok mu ağır konuştum. Çok mu tersledim diye düşünüyordu. Nasıl bu kadar cesaretli olabilir. Neden bu aramızdaki arkadaşlığı bozdun diye düşünüyordu.

Demir bu düşüncelere dalmışken doktorun gelmesiyle düşüncelerden çıktı. Hızla yerinden kalkıp Engin ile doktorun yanına ilerlediler.

"Merhabalar Elif hanım kendisine geldi. Ağır bir zatürre geçiriyor ama durumu düne göre iyi. En azından kendi başına nefes alabiliyor. Birazdan normal odaya alınacak. Solunumu düzeldiği için akşam üstü büyük ihtimal ile taburcu olabilirsiniz "

Engin sevinçten doktora sarıldı ve teşekkür etti. Demir ise bakışlarındaki tebessümle doktora teşekkürünü belli etmişti.

Engin Demir' e dönerek, "lütfen Demir seni kırmak istemiyorum. Sende iyi olduğunu duydun şimdi git buradan," dedi.

Demir üzgündü en azından ondan bir özür dilemek istiyordu. Böyle kalp kırıklığıyla bırakıp gitmek istemiyordu. Engin'in müsade etmeyeceğini anlamıştı. Yapacak bir şeyi yoktu, oda daha fazla onu kırmak istemiyordu. İzni bitmeden askeriyeye dönecekti. Ona umut verecek birey yapmak istemiyordu.

*

Elif gözlerini açmış karşısında abisini görünce gülümsedi. Abisi ile hep çok güzel ilişkileri olmuş. Aralarında hiçbir zaman kıskançlık duygusu yoktu.

"Abiciğim ne yapıyorsun orada çok sevdiğin kız kardeşinin yanına gelir misin? Neden böyle uzakta duruyorsun. Yoksa beni az mı seviyorsun artık" diye ona takılıyordu. Bunu yaparken endişelenmesin ben iyiyim mesajı veriyordu.

"Geldim güzelim ee nasıl hissediyorsun kendini daha iyi misin?

"Bomba gibiyim abiciğim hatta bugün seninle üniversite tercihlerimi yapacak kadar iyiyim."

"Ah deli kız vazgeçmeyeceksin değil mi?"

"Sence abiciğim ordan bakınca vazgeçecek gibi mi duruyorum."

"Tamam ben bir tablet laptop tazı birşeyler bakıp geliyorum. İyisin değil mi?"

"Hadi ama abi iyiyim diyorum."

Engin odadan çıkar çıkmaz kapı açıldı ve içeriye Demir girdi.

"Senin ne işin var bura Demir abiciğim niye geldin önemli işlerin vardır senin mutlaka, zahmet etmişsin. "

"Elif sözümü kesmede beni dinle... Bak ben seni kırmak istemedim aşkınıda küçümsemedim ama olmayacağını anlamanı istedim. Belki o an söylediğim sözler seni kırdı amacım asla bu değildi. Bugün akşam döneceğim ve ardımda kırık bir kalp bırakmak istemiyorum. Sen benim için çok değerlisin ve her zaman bu böyle kalacak. Seni kaybetmek istemezdim ama artık eskisi gibi olamayacağımızında farkındayım. Ben seni her zaman güzel hatırlayacağım. Konuşmadan gitmek sana haksızlık olurdu. Olurda bana birşey olursa arkamda gözü yaşlı kimse kalsın istemiyorum. O kişininde yaşarken hayattan kopmasını istemiyorum. Seninde söylediğin gibi sana karşı bu kadar hassas olmam değer vermem , farklı duygulardan kaynaklı belkide. İnan bende bilmiyorum. Sana umut veremem, sana sözlerde veremem. Lütfen gözüm arkada kalmasın. Başka bir tercih yap üniversite için olur mu? Kendinede iyi bak güzelim." alnına tüy gibi bir öpücük kondurdu ve odadan çıktı.

Demir hastaneden çıktıktan sonra annesini aradı " anne karargaha dönmem gerekiyor acil operasyon var , senden ricam eşyalarımı toparlarmısın uçağa yetişmem lazım." diyerek telefonu kapattı. Evden hızlıca eşyalarını aldı ve mahalleden ayrıldı. Bu seferki gidişi farklıydı. Sanki kalbinide bura bırakıp gidiyor gibi hissediyordu.

"Acaba Engin'nin de dediği gibi ben Elif'e birşeyler mi hissediyorum. Neden kalbim ağrıyor. "