Hastane koridorunda Naze ile oturup bekliyorduk. Ömer ile Ruken gitmişlerdi, ben ise arkalarından öylece bakmıştım. Gerçi ne yapabilirdim ki, hiçbir şey. O seçmişti bu yolu bana da mutluluklar dilemek düşerdi.
"Bu abim ne yapmaya çalışıyor anlamıyorum Zerde." Naze bir dirseğini sandalyenin başına, elini de kendi başına yaslayıp hafif yan bir şekilde bana döndü.
"Neden böyle söyledin?" Bir ayağımı hafifçe kendime doğru çekip bende ona doğru yan döndüm.
"Annem sürekli Rukeni söyleyip durduğunda kabul etmeyen adam neden birden bire Ruken ile evlenmeyi kabul etti aklım almıyor. Acı çektiriyor kendine." Ah Naze ah bende bir bilsem.
"Belki seviyordur." Bakışlarımı ellerime indirip cevabından korktuğum o soruyu Nazeye sordum.
"Kim abim mi?" Diye sordu abisini ima etmediğimi düşünerek. "Hiç
