Gece, üzerimize ince bir örtü gibi serilmişti. Sahil boyunca yürürken, Kerem’in elini sıkıca tutuyordum. Parmaklarının arasında kaybolan parmaklarım, içimdeki huzursuzluğu biraz olsun dindiriyordu. Dalga sesleri, uzakta şehrin ışıkları… Her şey yerli yerinde gibiydi ama içimde hâlâ bir boşluk vardı. Gitme düşüncesi, zihnimin bir köşesinde usulca bekliyordu.
Kerem yürümeyi bıraktı ve elimi hafifçe çekerek beni kendine doğru döndürdü. Gözlerime baktığında, içinde o tanıdık sakinliği ve derinliği gördüm. Bana hep böyle bakardı; her şeyin yolunda olacağını anlatan bir ifadeyle.
“Beni bırakmak istemediğini söyledin.”
Sesi yumuşaktı, ama içinde derin bir anlam gizliydi. Gözlerimi kaçırmadım.
“Evet…” dedim fısıltıyla.
Kerem başını eğdi, alnını benim alnıma yasladı. Derin bir nefes aldı. Onun
