Sabah uyandığımda kimse yoktu odada. Önceki güne göre daha iyi hissediyordum. En azından böyle yatmak yerine yürümek, hareket etmek istiyordum. Ama biraz doğrulmaya çalışınca tek başıma biraz zorlanacağımı anlayarak gelecek herhangi birini bekledim.
Kapının kolu aşağı eğildiğini gördüm ve abim geldi sandım.
Kapı biraz aralandı ve Miraç başını hafifçe içeri soktu.
"Müsait misin?" diye sordu.
"Evet tabii, gel"
İşte kurtarıcım gelmişti.
Yüzü çökmüştü sanki, gözlerinin etrafında mor halkalar vardı. Gözleri gülen, mutlu adam yerine yorgun bir adam gelmişti.
Yavaş adımlarla girdi içeri. Yüzüme öyle garip bakıyorduki daha önce hiç görmemiş gibi, inanılmaz bir şeye bakar gibi. Yatağa, tam yanıma oturdu.
"Nasılsın?"
"Sayende hayattayım" dedim gülerek. Cevap vermedi önce gülüşümü izle
