“อีกไม่นานแกก็จะถูกทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกายเขา อีโง่” “หยุดบ้าสักที!” “ศิไม่หยุด ศิจะทำให้คุณไม่เหลือใคร จริง ๆ คนที่คุณรักคือแม่ของนังเด็กคนนี้ต่างหาก แต่ก็ต้องขอบคุณอีนั่นเหมือนกัน ถ้าไม่มีมัน ศิก็คงไม่มีโอกาสได้อยู่ข้างกายคุณ ฮ่า ๆ แล้วสุดท้ายเป็นยังไง คุณกลับถูกมันหลอก คุณมันโง่ธรรศ โง่ที่รักผู้หญิงแพศยาคนนั้น” “ศิยา!” เสี่ยธรรศตะคอกเสียงดังลั่น พลอยทำให้หวันยิหวาตกใจไปด้วย และคำพูดของศิยาก็ทำให้เธอตัวชาหนักไปกว่าเดิม ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะปล่อยออกจากเอวสอบของคนข้าง ๆ พลางก้าวถอยหลังเพื่อหนี “รับความจริงไม่ได้สินะ ฮ่า ๆ อีเด็กโง่ คิดว่าเขาปกป้องเพราะเห็นแกสำคัญงั้นเหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักใครจริง และที่เขาปกป้องแกก็เพราะแกเป็นลูกของผู้หญิงที่เขาระ… อึก!” ศิยายังพูดไม่ทันทีประโยคก็ต้องหยุด เมื่อมือหนาของเสี่ยธรรศยื่นไปบีบคอหล่อนอย่างแรงจนตาทั้งสองข้างเหลือกขึ้น

“แรมโบ้” คำจำกัดความของผู้ชายเจ้าชู้ ที่ฉันทั้งรักทั้งเกลียดขี้หน้าไปพร้อม ๆ กัน วัน ๆ มีแต่เรื่องให้ปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง ให้ตายเถอะ!

กะทิ เป็นน้องสาวที่พี่ชายฝากแฝดอย่าง ไฟกับเพลิง รักมาก แต่เพราะเรื่องราวในอดีตที่ไม่สามารถเปิดเผยให้เธอได้รับรู้ในตอนนี้ ทำให้พวกเขาต้องเก็บความรู้สึกและแสดงออกในแบบของพี่ชาย แม้ใจลึก ๆ จะแอบหวงน้องสาว(ไม่แท้)คนนี้มากแค่ไหนก็ตาม

“นายหัว” เสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นนอนเอ่ยเรียกคนตรงหน้าพลางขยี้ตาเพื่อให้ตื่นไปด้วย “มาทำอะไรตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้คะ” “ให้มาเป็นคนงานในสวนยาง ไม่ได้ให้มาเป็นเมียนั่งกินนอนกินสบาย เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?” “เพียงก็ไม่ได้สบายสักหน่อยนี่คะ” เพียงออเถียงเสียงเบาหวิว แต่ก็ไม่รอดพ้นหูของนายหัวอยู่ดี “ยังจะเถียงอีก! รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน วันนี้ฉันจะพาเธอไปทำงาน จะได้ไม่มีเวลาว่างทำเรื่องไร้สาระอีก” นายหัวเอ่ยเสียงดังฟังชัดแทบทุกคำ เล่นเอาเพียงออที่ยังคงงัวเงียต้องตื่นเต็มตาเลยทีเดียว เธอไม่กล้าอิดออดหรือต่อปากต่อคำกับเขาอีก ได้แต่รีบทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น “สิบนาที” “เพียงเดินไปกลับก็หมดแล้วค่ะ” “ยังจะเถียงอีก!”

"หนู เรากลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมได้ไหม? บ้านที่ไม่มีหนูมันเหงามากเลยรู้ไหมครับ" วินาทีนี้ต่อให้ต้องคุกเข่ากอดขาเมียเด็กเพื่อขอร้องอ้อนวอนให้เธอกลับไปก็ยอม แต่อย่าให้ถึงกับก้มกราบก็พอ เดี๋ยวลูกน้องที่มีในปกครองจะหมดความศรัทธาเสียเปล่า ๆ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคำขอร้องอ้อนวอนนี้จะทำให้เมียยอมยกโทษให้กับความผิดในอดีตที่ค่อย ๆ ตามมาทวงคืน... "เราเคยอยู่ด้วยกันด้วยเหรอคะ ที่ผ่านมาหนูคิดว่าอยู่คนเดียวมาตลอดซะอีก" โอ๊ยเธอขา! ทำไมวาจาถึงได้ถากถางกันเก่งแบบนี้ วันแรกที่แต่งงานเข้าบ้านออกจะพูดน้อย เชื่อฟังผัวทุกอย่าง แต่มาวันนี้ทำไมเธอถึงดูเปลี่ยนไป เฮียเก้าได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ แม้ใบหน้าที่แสดงออกมาจะกำลังฝืนยิ้มแห้งให้เมียเด็กตรงหน้าก็ตาม "หมดธุระหรือยังคะ ถ้าหมดแล้วหนูจะได้กลับ" "กลับบ้านเราใช่ไหมครับ" "บ้านหนูค่ะ! อ๋อ... ช่วยเซ็นใบหย่าให้ด้วยนะคะ ส่วนค่าสินสอดเดี๋ยวหนูหามาคืนให้ทีหลังค่ะ" ฝ่ามือคว้าได้เพียงอากาศ ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวยาวเดินกึ่งวิ่งตามเมียออกไปด้วย ผ่านสายตาลูกน้องอีกหลายคู่ ไม่มีใครกล้ามองสบตาด้วยซ้ำ นอกจากหลุบมองต่ำ แต่หูก็ยังรับฟังอยู่ดี "หนูขา เฮียขอโทษ" ลูกน้องต่างพากันหน้าเหวอไปตาม ๆ กัน เกิดมาเป็นลูกน้องของเฮียเก้า คอยเดินตามหลังผู้เป็นนายต้อย ๆ มานานหลายสิบปี นี่อาจเป็นคำขอโทษแรกที่พวกเขาได้ยินจากปากของเจ้านายก็ได้มั้ง น้ำจะท่วมกรุงเทพฯ ไหมเนี่ย? เฮียลงทุนง้อเมียขนาดนี้เลยเหรอ ไหนเคยบอกว่าไม่รักไง... ในหัวของลูกน้องมีแต่คำถามทำนองนี้เต็มไปหมด "อย่าตามมานะคะ! แล้วก็เลิกให้คนของเฮียไปฉุดหนูมาที่นี่สักที ถ้ายังทำอีกแค่ครั้งเดียว หนูจะแจ้งตำรวจจับเฮีย!" "แต่เฮียไม่เคยสั่งเลยนะ" ตีหน้าเศร้าบอกเล่าเรื่องเท็จกับเมียเด็ก ถึงจะไม่ได้สั่ง แต่ก็ยังรับรู้อยู่ดีว่าลูกน้องในปกครองทำแบบนี้เพราะหวังดีกับตน มันเข้าทางพอดีเลยไม่อยากจะห้ามไง "ไม่เคยสั่งก็ต้องรับผิดชอบค่ะ!" "&฿@)6฿\'9" คำพูดที่ไร้ซึ่งเสียง เพราะเถียงเมียไม่ออก!

"ไม่ใช่ทุกความสุข ที่จะได้ครอบครองผู้หญิงอันเป็นที่รักเสมอไป..." เรื่องนี้เป็นเล่มปิดจบของบ้าน ธีร : เธียร นะคะ เป็นเรื่องของลูกชายฝาแฝดพ่อเธียร์ #คำเตือน ไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวังค่ะ ฮาาาา (ปกชั่วคราวนะคะ)

คชาภัทร์ ที่แปลว่าช้างน่ารัก แต่ไม่ใช่คุณช้างตรงหน้าคนนี้! หลังจากเรียนจบระดับปริญญาตรีหมาด ๆ จิรัชยาก็ถูกเรียกตัวกลับบ้านทันที จุดประสงค์หลักของผู้เป็นนายคือต้องการให้เธอได้แต่งงานกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน(แทน)ผู้หญิงที่ถูกเลือก แต่กลับมีข้อแม้ที่ยากต่อหัวใจจะรับได้ไหวมาข้อหนึ่ง นั่นก็คือ... “ห้ามสมยอมตาช้างเด็ดขาด ฉันรู้จักนิสัยของลูกชายตัวเองดี เธอต้องทำทุกวิถีทาง ส่วนภายนอกก็พออนุโลมกันได้บ้าง แค่หกเดือน… ฉันหวังว่าเธอจะรับมือได้” หกเดือนมันอาจจะเป็นระยะเวลาที่แสนสั้น แต่ในความเป็นจริง เธอกลับอยากให้เวลามันยาวนานกว่านี้ด้วยซ้ำไป...

จุดเริ่มต้นของฉันคือการตื่นนอนขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งและพบว่าตัวเองกำลังนอนร่วมเตียงอยู่กับผู้ชายที่หน้าตาเหมือนกันถึงสองคน... แฝดพี่ชื่อธีร์ แฝดน้องชื่อเธียร์ ความร้ายกาจที่หาตัวจับได้ยาก จากเหตุการณ์ตอนนั้นมันเลยทำให้ฉันคิดไปเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ เพราะความโง่ของตัวเองแท้ ๆ ที่ทำให้ฉันต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในรูปแบบของ "พวกเราสามคน" มันน่าทึ่งใช่มั้ยล่ะ? ถ้าคุณคิดว่าใช่... ฉันขอบอกเลยว่าไม่ เพราะสิ่งที่น่าทึ่งกว่านั้นกำลังรออยู่ หลังจากคืนที่ฉันตกลงปลงใจจะคบหากับพวกเขาทั้งคู่ได้ไม่นาน มันก็มีของแถมเป็นประโยคสั้น ๆ แสนจะน่ารักขึ้นมาว่า... "ครั้งแรกคือเมื่อคืนนะ" คำพูดที่ทำให้สมองของฉันประมวลผลได้อย่างยากลำบาก แต่นั่นก็ไม่เท่ากับฉันพลาดหลงกลผู้ชายเจ้าเล่ห์สองคนนี้เข้าจนได้... และจุดเริ่มต้นที่ฉันคิดว่าตัวเองพลาดท่าให้กับพวกเขามันกลับไม่ใช่อีกต่อไป

"ลออรัก" เด็กในปกครองที่ถูกฝากฝังให้ดูแลจากรุ่นพี่ที่นับถือ วันเวลาผันผ่านเธอกลับกลายเป็นคนที่ครอบครองหัวใจทั้งดวงของคุณอาจอมพล บุคคลซึ่งเปรียบเสมือนผู้ปกครอง แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตากลับเล่นตลก พัดพาบุคคลที่คิดว่าหายไปจากความทรงจำให้กลับเข้ามาอีกครั้ง... แล้วอุปสรรคของความรักในครั้งนี้จะจบลงอย่างไร? อายุที่ว่าห่างกันเกือบรอบ ยังไม่หนักหนาเท่าเรื่องของคนคนนั้นเลย #นิยายรัก (ขออยู่ในหมวดโรมานซ์ผสมหน่อยนะคะ) เนื้อเรื่องเน้นเรื่อย ๆ ไม่แนะนำสำหรับนักอ่านที่เน้นความตื่นเต้นนะคะ เรื่องนี้ไม่ค่อยมี ความสัมพันธ์ของตัวละครจะค่อย ๆ พัฒนา แต่อาจอมก็แอบเก็บกดอยู่ไม่ใช่น้อยเลย เด็กมันน่ารัก เลยหลวมตัวรักจนหมดหัวใจไปเสียแล้ว

“กอดหยาหน่อย” เสียงหวานพูดอ้อนพลางยื่นสองแขนไปตรงหน้า ปันหยาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคนที่เธอเอ่ยประโยคนี้ออกไปไม่ใช่คนในความคิด แต่กลับเป็นใครอีกคน ถ้าเธอมีสติ สาบานได้เลยว่าประโยคนี้จะไม่เอ่ยออกไปแน่นอน กอดที่เธอต้องการคือความอบอุ่น แต่กอดในความหมายของเขาดันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง "ถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง อย่าพูดคำว่ากอด"

: อีกด้านที่มืดมน : บางทีหัวใจดวงนี้ก็เหมือนไม่ใช่ของตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว… ต่อให้พยายามห้ามหัวใจตัวเองยังไง สุดท้ายก็ยังรักเธออยู่ดี …โลกอีกด้านที่สดใส คือโลกที่มีรอยยิ้มของเธออยู่เคียงข้างเสมอ ไม่ได้รักกันวันนี้ ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส “ได้รักเธออีก…” : อีกด้านของแสงสว่าง : “พี่มีความสุขไหม?” “มีสิครับ” คำตอบที่ไม่หนักแน่นเอาซะเลย “การเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ มันมีความสุขจริง ๆ งั้นเหรอคะ?” แววตาสั่นไหวจ้องมองกันและกัน และสุดท้ายคนที่ฉันคิดว่าใช่… เขากลับเป็นใครอีกคนที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่ารู้จักเขาดีพอหรือยัง

“ต้องทำยังไงพี่ถึงจะรักหนู?” “อ้วนเป็นตุ่มยังกล้าแทนตัวเองว่าหนูอีก ยัยหมูเอ๊ย!” “พี่กำลังบูลลี่หุ่นหนูอยู่นะ ก็กับข้าวที่แม่ทำมันอร่อยนี่” “เหอะ!” “อย่าชวนเปลี่ยนเรื่อง ตกลงหนูต้องทำยังไง” “ไม่ต้องทำอะไร อยู่เฉย ๆ ไป พี่ชอบหนูผอม ๆ ไม่ใช่หนูเป็นตุ่ม ๆ อย่างนี้” “หนูจีบจนเหนื่อยแล้วนะ!” “จีบตรงไหนวะ? มากวนทุกเช้าเนี่ย คนจะหลับจะนอน แล้วห้องเนี่ย จะปีนทำไมนักหนา ตกลงไปตาย พี่ไม่มีปัญญาคลอดไปคืนหรอกนะ” “คิก ๆ ห่วงหมูเหรอ?” “หมู?” “ต่อไปหนูจะยอมเป็นหมูของพี่ก็แล้วกัน ตกลงพรุ่งนี้หมูมาจีบอีกนะ” “ไม่ต้องมาแล้ว รำคาญ!” “ก็เห็นเปิดประตูหลังห้องรอทุกวัน แบร่ ๆ” “ยัยเด็กบ้าเอ๊ย! ประตูหน้ามีให้เข้า จะปีนทำไมนักหนา” “ฮ่า ๆ อยากเจอก็ไม่บอก โอ๊ย!” “เฮ้ย!” คำพูดมากมายในวันนั้น ถ้าเทียบกับช่วงเวลาอีกสามปีที่ผมต้องเสียไป กับผู้หญิงคนเดิมที่ยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิต ผมก็ถือว่าคุ้มมากเลยทีเดียว แม้ตัวเองจะใช้ชีวิตแบบคุ้มค่าไปหน่อยก็ตาม…

“ช่วยแกล้งเป็นเมียให้กูหน่อย” “กะ แกล้งเหรอคะ” “เออ!” “แต่พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ จะแกล้งได้ยังไง” “อ๋อ นี่ถ้ากูเอากับมึง แล้วมึงตกเป็นเมียกูจริง ๆ ถึงจะแกล้งได้ใช่ปะ” “ค่ะ” “เชี่ย! ตรรกะไหนของมึงวะเนี่ย” “ตรรกะที่ถูกต้องค่ะ” เพราะคำพูดมากมายในวันนั้น ทำให้ผมได้มาซึ่งเมียที่โคตรจะมึนในวันนี้ แต่ใครจะไปรู้ว่าเยลลี่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของผมได้มากมายขนาดนี้ จากใหญ่ผู้โหดและห่าม ไม่มีคำว่าสุภาพต่อสตรีที่ไม่รู้จัก กลายเป็นยักษ์ผู้อ่อนโยนและอยู่แทบเท้าเมียอย่างปัจจุบัน พร้อมกับลูกน้อยที่น่ารักถึงสองคน เชื่อผมเถอะครับ ผมใหญ่ที่เมียชอบเรียกว่ายักษ์ จนลามไปถึงลูก จนตอนนี้ผมกลายเป็นพ่อยักษ์ไปเรียบร้อยแล้ว #เยลของยักษ์ #ยักษ์ของเยล คำเตือน : พระเอกไม่อ่อนโยนนะคะ ดังเช่นคำโปรย และนิสัยจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป ลองเปิดใจให้ผู้ชายห่าม ๆ คนนี้ของเอสหน่อยนะคะ

"เพื่อนกัน!" คำสั่น ๆ ที่ความรู้สึกครั้งแรกมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ แต่พอนานเข้าทุกอย่างกลับเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ฉันเลือกไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ และฉันก็ไม่ควรลืมว่าเพื่อนกัน ไม่มีสิทธิ์หึงหวงกัน... กฎข้อนี้ใช้ได้เสมอสำหรับคำว่าเพื่อน #โซ่ดิว

โลกที่ผมอยู่มันช่างแตกต่างและอันตราย จนบางครั้งผมก็อยากพาตัวเองให้หายไปจากใครบางคน... มันจะผิดไหม? ถ้าผมจะหลงรักน้องสาวของตัวเอง น้องสาวที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่าต้องห้ามรักเธอ แต่หัวใจมันก็อ่อนแอจนเกินไป ผมมีชื่อว่า 'แทนคุณ' เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ ผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อกับแม่ ข้อนี้ผมรู้ดีตลอด คงเพราะแบบนี้แหละมั้งที่ผมต้องทำตัวเป็นพี่ชายแสนดีและเจียมตัวเองอยู่เสมอ พ่อไม่ได้โง่ ท่านมองออกว่าผมคิดอะไรกับน้องสาว แต่ท่านกลับเงียบ ผมเองก็พยายามรักษาระยะห่าง ดูแลเธอแค่ฐานะน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น บางครั้งหัวใจมันก็ไม่เคยรักดี มักทำอะไรที่สวนทางกับความถูกต้องเสมอ... ผมจำคำสัญญาของตัวเองได้เสมอ... ผมจะดูแลปกป้องชบาให้ดีที่สุด จะยอมทำตามที่น้องขอทุกอย่าง แต่ข้อนี้ชบาไม่เคยขอ ผมก็ไม่รู้ว่าน้องลืมหรืออะไรกันแน่ ถ้าวันหนึ่งชบาทวงคำสัญญาขึ้นมา ผมควรจะตอบเธอว่ายังไง? "อยากเป็นคนที่ดูแลปกป้องตลอดไปหรือแค่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ล่ะ ถ้าแกมีความกล้ามากพอ วันนี้คงไม่ต้องเสียหัวใจของตัวเองไปหรอกนะ" ประโยคที่คอยตอกย้ำความเจ็บปวดว่าวันนี้ผมตัดสินใจพลาดไป เพียงเพราะความกลัวถึงอดีตของตัวเอง [เล่มสุดท้ายของบ้านพี่ปืนนะคะ] (set ตระกูลเถื่อน ลูกสาวคนเล็ก)

ผมเคยเป็นคนดีแล้วครับ แต่ไม่ได้อะไรกลับมานอกจากความเสียใจ... "ขอโทษนะป่า แต่แพงต้องการความฝันไม่ใช่ป่า เราเลิกกันเถอะ" โคตรเกลียดความรู้สึกตอนนั้นเลยครับ และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกลายเป็นคนที่เลวที่สุดในสายตาของคนทั้งโลก ยกเว้นสายตาอ่อนไหวคู่หนึ่งที่เฝ้ามองผมมาตลอด เธอคือ ‘พริกหวาน’ น้องสาวของพะแพง และนั่นก็ทำให้ความเลวในหัวใจผมมันจุดประกายขึ้น ผมต้องการทำลาย "ฮือ ๆ คนใจร้าย" ผมได้ยินประโยคนี้ซ้ำ ๆ จนบางครั้งมันกลายเป็นประโยคที่น่าเบื่อ... "ถ้าเกลียดหนูมากขนาดนั้น หนูจะอยู่ให้พี่เกลียดตลอดไป ถ้าพี่ทิ้งหนูวันไหน หนูจะฆ่าพี่ให้ตายเลยคอยดู อึก..." น้ำเสียงสั่น ๆ เอ่ยประโยคยาว ๆ นั่น พริกหวานไม่เคยเกลียดผมอย่างปากพูด เธอบริสุทธิ์เกินไป แต่กลับต้องมาแปดเปื้อนเพียงเพราะรักคนเลว ๆ อย่างผม... ...โลกของป่ามันรายล้อมไปด้วยอันตรายและสีที่ดำมืด แต่แล้ววันหนึ่งสีขาวแสนบริสุทธิ์ก็ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาเติมเต็ม จนผมแทบลืมไปว่าโลกของผมนั้นสีอะไร? [ลูกของปืนกับมะลิ] (set ตระกูลเถื่อน ลูกชายคนโต)

ผมคิดถึง อยากกอด อยากจูบ แต่ผมทำได้แค่เอื้อมมือไปคว้าอากาศเข้ามาแนบอกเท่านั้นเอง "ร้องไห้เหรอคะ?" ใครจะไปคิดว่าคำถามซื่อ ๆ แทบไม่ได้คิดอะไรของผู้หญิงคนหนึ่งในวันนั้น จะกลายเป็นความรู้สึกอีกมากมายต่อหัวใจของผมในวันนี้ เธอเข้ามาเพื่อสร้างความวุ่นวายและคอยเติมเต็มอีกหลาย ๆ อย่างให้กับผม โดยเฉพาะความรู้สึกรักและไม่อยากถูกใครพรากไปอีก... *แยมของเล็ก ตัวละครโยงมาจากเยลของยักษ์ อ่านแยกได้นะคะ*

คุณเคยหัวใจเต้นแรงแทบระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่? สำหรับผม ครั้งสุดท้ายแทบนับครั้งไม่ถ้วนเพราะผู้หญิงแสนซื่อนามว่า "ทิวา" เคยลองจีบใครแบบจริง ๆ จัง ๆ ดูบ้างไหม? แล้วจีบแบบที่คนโดนจีบยังไม่รู้ตัว ผมไง ผมลองมาแล้ว ผลสุดท้ายคือคำตอบที่ดี แต่มันสลับตำแหน่งกันนิดหน่อยตรงที่ว่า... "เป็นแฟนกัน... นะคะ" นี่ไง ประโยคนี้ควรเป็นของผม แต่ทิวากลับชิงตัดหน้าไปซะแล้ว มันคือคำขอที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรง ขนมจีบเอย ทองหยอดเอย ข้าวต้มมัดเอย... อะไรเหล่านั้นที่ผมพยายามสื่อออกไป ...มันไม่เคยได้ผลกับคนซื่อ ๆ อย่างทิวาเลยครับ

คุณเคยคิดหรือเปล่าว่าวันหนึ่งจะเจอเรื่องไม่คาดคิดกับตัวเอง… ผมเนี่ยแหละไม่เคยคิดครับ อ่อยกันไปอ่อยกันมา แต่คนที่ผมได้นอนด้วยกลับไม่ใช่คนที่อ่อย ดันเป็นเพื่อนคนสำคัญของน้องสาวสุดที่รักซะงั้น ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม? แต่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘มะลิ’ เธอกลับก้าวเข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของผม ชีวิตที่คิดว่าจะไม่รักใครแบบจริง ๆ จัง ๆ อีกแล้ว แต่มะลิกลับทำให้ผมต้องเปลี่ยนความคิดไปตลอดชีวิตเพราะเธอคนเดียว การได้รักใครสักคนมันดูยิ่งใหญ่มากและมะลิก็คือคนเดียวที่ทำให้โลกทั้งใบของผู้ชายที่ชื่อลูกปืนต้องเปลี่ยนไป ผมมักถามตัวเองเสมอว่าความรักคืออะไร รักมันเป็นยังไง จนมะลิก้าวเข้ามา… เธอทำให้ผมรู้ความหมายของรักและกลายเป็นประโยคติดปากระหว่างพวกเราสองคน ‘รักคนเดียว’ คือที่มาของความรักทั้งหมดที่ผมมอบให้เธอ …พี่เถื่อน น้องเอ๋อ… [set ตระกูลเถื่อน รุ่นพ่อแม่]

"หนูหลอกลวง..." ประโยคสั้น ๆ แต่ทำไมถึงเจ็บปวดนัก เมื่อมันออกมาจากปากของพี่หมี เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้ฉันละสายตาไปไม่ได้ แต่แล้ววันนี้ ฉันกลับเป็นคนทำให้เขาหายไป... “ไหน ๆ พี่หมีก็รู้ความจริงแล้ว ถ้าหนูอยากรู้จักเขา คงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก ถ้าพี่คิดว่าหนูเปลี่ยนไป งั้นหนูจะเป็นลูกหว้าคนเดิมให้ดู” พูดจบลุกเดินหนีกลับไปที่รถของพี่โอบแทน เพราะจอดอยู่ไม่ไกลนัก ทุกคนหลอกฉันหมดเลยสินะ ไม่เว้นแม้แต่พี่โอบที่ฉันไว้ใจ และที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือพ่อ เพราะเขาวางแผนเอาไว้ทั้งหมดแล้ว! โกรธ… โกรธมากด้วย ทำแบบนี้คิดว่าฉันจะยอมงั้นเหรอ? คนอย่างลูกหว้าไม่มีทางยอมให้มันจบแบบนี้แน่นอน ไม่เชื่อก็คอยดู

"เข็มอัปสร" ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มีแฟนก็เหมือนไม่มีเพราะขยันทำให้ฉันเสียใจอยู่ตลอดเวลา เริ่มฉลาดตรงที่เขาทำได้ ฉันก็ทำได้ไง แต่ต่างกันนิดหน่อยตรงที่ฉันไม่ได้นอกกาย แค่หาความสุขไปวัน ๆ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย จนความอดทนของฉันใกล้หมด ดันไปลากแฟนเก่าเข้ามาเป็น "ชู้" ในวังวนชีวิตของฉันอีกครั้ง เรื่องวุ่นวายที่คิดว่าจะจบลงกลับต้องดำเนินต่อไปในรูปแบบของ "เราสามคน" แทน

เพราะความผิดพลาดในอดีต สร้างรอยร้าวและบาดแผลไว้อย่างไม่น่าให้อภัย... การตามง้อเขากลับคืนมา ดันเจอความจริงมากมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาของผู้ชายที่ชื่อ “อัยย์ วาริชสกุล” วันนี้ที่อยากกลับมาง้อเขาไม่ใช่เพราะคำขอของลูก แต่เพราะใจของฉันมันยังรักและอยากแก้ไขกับเรื่องราวในอดีตที่เคยทำไม่ได้เอาไว้ อย่างน้อยก็ขอแค่การให้อภัย ส่วนกลับมาคืนดีกัน ถ้าได้เป็นของแถมฉันก็ยินดี