รสิตา เด็กสาวกำพร้าที่โตมากับยาย เธอย้ายที่อยู่มาสามครั้งแล้วเพราะถูกผู้มีอิทธิพลในเมืองบ้านเกิดสั่งเก็บ ลำพังเธอคนเดียวไม่เท่าไหร่ แต่เนื่องจากเธอต้องดูแลยายวัย 60 ปี เธอจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด และตอนนี้ที่ที่ปลอดถัยที่สุดสำหรับเธอคือบ่อนคาสิโนของมาเฟียผู้มีอิทธิพลในแถบนั้น เพราะคาสิโนแห่งนี้มีห้องพักสำหรับพนักงาน ซึ่งบุคคลภายนอกห้ามเข้าเด็ดขาด รสิตาจึงตัดสินใจสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟที่คาสิโนแห่งนี้ ในคืนหนึ่ง รณกร มาเฟียหนุ่มได้รับบาดเจ็บมา แต่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล ความลำบากใจเลยตกอยู่ที่บรรดาลูกน้อง เพราะรณกรเป็นคนที่เวลาโดนทำแผลถ้าเจ็บเขาจะจัดการคนที่ทำแผลให้ ความซวยเลยไปตกที่รสิตา ที่เพิ่งเลิกงานและกำลังเดินกลับที่พักทางหลังร้านพอดี ตั้งแต่คืนนั้นมาก็รสิตาก็เหมือนคนที่หนีเสือปะจระเข้ รณกร : “ว่าไง มีอะไรมาแลกที่มันเร็วกว่าหักเงินเดือน” รสิตา : “คุณอยากได้อะไรละคะ” รณกร : “ตัวเธอ” รสิตา : “แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะได้เงินก้อนนั้นทันทีหลังจากที่คุณได้ตัวฉันไปแล้ว”

เพราะถูกคนรักหักหลังด้วยการไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเงิน ทำให้อเล็กซ์ มาเฟียหนุ่มหล่อกลายเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ และร้ายกาจ เขาตราหน้าผู้หญิงทุกคนว่าล้วนซื้อได้ด้วยเงิน จนกระทั่งเขาได้มาพบกับเธอ ใบเฟิร์น นักศึกษาสาวที่ถูกลากตัวมาให้ผู้ชายประมูลในผับวันนั้น เพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงขายตัว เธอเลยถูกเขาซื้อมาเพื่อเป็นของเล่นบนเตียง แต่เขาดันติดใจ เมื่อมารู้ภายหลังว่าได้สาวบริสุทธิ์มาเชยชม เลยยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อสนุกกับเรือนร่างของเธอต่อ แม้หญิงสาวจะพยายามอธิบายยังไงเขาก็ไม่ฟัง ยังไม่ทันที่เขาจะใช้เธอให้คุ้มกับเงินที่เสียไป หญิงสาวก็ชิงหนีหายไปเสียก่อน โดยเขาไม่รู้เลยว่าได้เผลอฝากบางสิ่งติดท้องเธอไปโดยไม่ตั้งใจ “อย่ามาทำเป็นเล่นตัว ในเมื่อเลือกที่จะขายตัวก็สนองให้คุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายไปหน่อย” เขาไม่ได้สนใจคำขอร้องนั้น แต่กลับจับขาสองข้างของเธอแยกออกจากกัน “ผู้หญิงมันก็เหมือนกันหมด แค่เห็นเงินก็พร้อมยอมพลีกายแล้ว” “ฉะ...ฉันเจ็บ” เธอเอามือดันอกเขาไว้ ส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาอ่อนโยนกับเธอหน่อย แต่แววตาที่มองกลับมามีแต่ความเย็นชา “อ๊ะ...คะ...คุณกำลังเข้าใจฉันผิด” นี่คือคำที่เธอพยายามพูดกับเขามาตลอด “ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ” เธอพยายามอ้อนวอนเขา หากทว่าไม่สามารถทำให้เขาใจอ่อนได้เลย สายตาเฉยชาของคนบนร่างที่มองมายิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัว เขาทำกับเธอราวกับว่าเธอเคยไปทำอะไรให้เขาโกรธแค้นมาก่อน ทั้ง ๆ ที่เธอจำได้ว่าเธอไม่เคยรู้จักเขา!

“ขุนทำแบบนี้พี่อึดอัดนะ ต่างคนต่างใช้ชีวิตได้มั้ย ทำไมต้องมายึดติดเพราะทะเบียนสมรสใบเดียวด้วย นายก็รู้ว่าเราจดทะเบียนกันเพราะอะไร” “พี่รังเกียจผมเหรอ” ..................................................................... เรื่องเกิดเพราะคุณแม่สายมู แอบไปดูดวงให้ลูกชาย ................................................................. หมอดูทักว่าลูกชายของเธอชะตาจะถึงฆาต ให้รีบจดทะเบียนสมรสกับหญิงสาวร่างเล็ก ผิวขาว พูดจาไพเราะ ไม่มีพันธะใด ๆ หวยเลยไปตกอยู่ที่ น้ำมนต์ สาวโสดร่างเล็ก รุ่นน้องในที่ทำงานของขวัญจิต ตอนนั้นเธออายุ 32 ปี และไม่รู้อะไรดลใจเธอเลยยอมรับปากจดทะเบียนสมรสกับลูกชายของขวัญจิต โดยไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ ไม่ต้องอยู่กินกันฉันสามีภรรยา ทั้งสองยังสามารถใช้ชีวิตของตัวเองได้ตามปกติ ด้านลูกชายของขวัญจิต หลังผ่านวัยเบญจเพสมาชีวิตของเขาก็เจอแต่อุปสรรค จนล่าสุดโดนยิงเข้าจุดสำคัญจนต้องนอนห้องไอซียูเกือบสองเดือน เมื่อแม่ของเขาบอกวิธีแก้ดวงให้ เขากลับไม่ยินดีเท่าไหร่นัก เพราะตอนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่เนื่องจากเงื่อนไขที่ขวัญจิตบอกเป็นข้อเสนอที่เขาพอจะยอมรับได้ จึงทำให้เขาตกปากรับคำโดยง่าย ขุนพล เป็นตำรวจน้ำดี ตอนนั้นเขาอายุ 28 ปี เพราะปัญหาที่เจอทำให้เขายอมตกลงจดทะเบียนสมรสกับหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก เพื่อหวังให้ชีวิตดีขึ้น ยิ่งได้รู้ว่าเธอไม่เรียกร้องอะไรเลยสักอย่างเขายิ่งแปลกใจ หลังจดทะเบียนสมรสกันอย่างเงียบ ๆ พวกเขาก็ไม่ได้พบเจอกันอีก ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานน้ำมนต์ก็ย้ายกลับไปทำงานในจังหวัดบ้านเกิด สองปีต่อมาพวกเขาได้เจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง แต่กลับเป็นขุนพลที่จำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็น เขาเข้าไปทักทายเธอแล้วแสดงท่าทีแปลก ๆ กับเธอตั้งแต่นั้นมา ............................................................

“ถ้ามีคนโดนยาปลุกเซ็กส์ต้องแก้ยังไง คุณ!!” เธอเรียกเขาเสียงสูง “อย่าล้วง...อ้าย!! ไอ้บ้า อย่าจับ” “ฉันไม่ไหวแล้ว” เสียงกระเส่าออกจากปากของชายหนุ่มที่สติขาดผึ่งไปแล้ว ‘เฮ้ย!! จริงดิ’ “ก็เออสิ ใครจะเอามาล้อเล่น” ‘เสียงคุ้น ๆ ใครอ่ะ’ “จะใครก็ชั่ง บอกวิธีแก้มา” “อ่าส์ ผมจะแตกแล้ว”ไม่พูดเปล่าเขายังคงถูไถแท่งเนื้อที่กำลังแข็งเต็มที่ไปกับก้นของหญิงสาว “ไอ้บ้า!! หุบปากไปเลยนะ แล้วอย่าเอาไอ้นั่นมาจิ้มก้นฉัน” ‘เสียบกันแล้วเหรอ เห็นบอกจะแตก’ “แตกกับผีสิ ฉันไม่ใช่แก ยังไม่ได้ทำอะไรโว้ย”

หมั่บ!! ไคล์ก้าวเท้าออกจากลิฟต์ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังหมุนตัวกลับ ‘คิดจะปฏิเสธฉันอย่างนั้นเหรอ มาถึงขั้นนี้แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยไปง่าย ๆ หรือไง’ “มานี่เลย” เขาจับแขนน้ำตาลไว้แล้วดึงเข้ามาในลิฟต์ “ปล่อยนะ คุณจะทำอะไรเนี่ย” “ฉันจะจ่ายให้เธอสิบเท่า” เขาโพล่งออกมา “สิบเท่า?” น้ำตาลตาลุกวาว “หนึ่งล้านเลยเหรอ” ‘นี่มันเกินกว่าที่ฉันคิดไว้อีก’ น้ำตาลชำเลืองมองคนที่กำลังรั้งเธออยู่ ‘แปลกคน ตอนที่ฉันเสนอตัวให้ฟรี ๆ ไม่เอา มาตอนนี้เป็นอะไรของเขานะถึงได้บอกว่าจะจ่ายให้เยอะขนาดนั้น’ “ที่ทำเป็นเล่นตัวเพราะจะอัพค่าตัวเหรอ ที่ฉันกล้าทุ่มขนาดนี้อย่าคิดว่าฉันจะหลงใหลในตัวเธอนะ” “ห๊ะ...” น้ำตาลหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มก่อนจะบ่นพึมพำคนเดียว “ฉันคิดแบบนั้นตอนไหน” “แล้วอย่าคิดว่าเธอมีค่าเท่ากับเงินที่ฉันจะให้” “...” เธอไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ยังไม่ทันคิดอะไรด้วยซ้ำ ‘ปากร้ายชะมัดผู้ชายคนนี้’ ถึงจะคิดแบบนั้น แต่สุดท้ายน้ำตาลก็ยอมขึ้นไปบนห้องของไคล์ ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ตรงโซฟาหลังใหญ่โดยไม่มีใครเอ่ยประโยคใด ๆ ออกมา ความเงียบกำลังครอบคลุมพื้นที่

หลังเปิดเผยความรู้สึกออกไปแล้วโดนเขาปฏิเสธ เธอจึงพยายามลบความรู้สึกนั้นออกไปจากใจ #อลิน ส่วนเขาเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีให้เธอมาตลอด เมื่อไหร่ที่เปิดเผยความรู้สึกนั้น เขาจะไม่ได้เข้าใกล้เธออีก #คิงส์ ......................................................................................... มือเล็กยื่นออกไปตรงหน้า ในมือมีแบงค์พันหนึ่งใบ เมื่อเห็นว่าพนักงานหนุ่มคนดังกล่าวยังเงียบเธอเลยหยิบออกมาจากกระเป๋าเพิ่มอีก 4 ใบ รวมกับก่อนหน้าเป็น 5 ใบ "ผมขอถามข้อนึงครับ" เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเธอคนนี้ตั้งใจจะมาเล่นพนันจริง ๆ หรือเปล่า "เอาสิ" อลินเปิดโอกาสให้ถาม "คุณมีธุระอะไรกับคุณคิงส์เหรอครับ" "คือแบบนี้นะ" เธอทำทีเป็นกระซิบ "เขาทำฉันท้อง ฉันแค่อยากตกลงกับเขาต่อหน้าว่าจะเอายังไง ถ้าเขายังเงียบแบบนี้ ฉันจะไปเอาเด็กออก" "หา!!" พนักงานหนุ่มตกใจ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้กับคิงส์ เพราะเท่าที่รู้จักกับคิงส์เขาไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น แต่ก็ไม่มีอะไรมาพิสูจน์ได้ว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้ ตอนทั้งคู่อยู่ด้วยกันสองคน ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอะไรกัน ฉะนั้นเหตุผลนี้ก็ไม่สมควรปัดตกออกไป ถ้าเธอไปเอาเด็กออก เขาจะบาปด้วยมั้ยทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอมาเพื่อเจรจา คงไม่เกิดเรื่องอะไรร้ายแรงหากเขาบอกที่พักของคิงส์ไป ................................................................................... - บอดี้การ์ด มาเฟีย -ไม่มีนอกกายนอกใจ - จบสุขนิยม เรื่องนี้เป็นเรื่องของ คิงส์ & อลิน นิยายเรื่องอื่นในเซต เรื่อง 1 ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก [อเล็กซ์ & ใบเฟิร์น - จบ] เรื่อง 2 Little Monster สะกดใจยัยปีศาสจ [คิงส์ & อลิน -จบ] เรื่อง 3 Hide Love ยั่วรักมาเฟียซ่อนใจ [ไคล์ & น้ำตาล - เปิดเรื่องเร็ว ๆ นี้]

หากเปรียบผู้ชายเป็นจันทร์ ผู้หญิงก็คงเป็นดาว วันที่จันทร์ส่องแสงมักจะไม่เห็นแสงของดาว วันที่แสงของจันทร์ดับลงก็มีแค่ดาวที่คอยส่องแสง จะเกิดอะไรขึ้นหากวันที่จันทร์ส่องแสงอีกครั้ง... กลับไม่มีดาว...

"คุณเข้ามาในห้องของฉันทำไม" "นี่อะไร" ศิวัฒน์ชูเอกสารในมือขึ้น "คุณก็เห็นว่ามันคืออะไร" เธอตอบโดยไม่ใส่ใจมากนัก เพราะเกี่ยวกับเขาถึงยังไงเขาก็ต้องรู้ "หึ" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ "เธอคิดว่าเล่นขายของอยู่หรือไง ที่จะเลิกเล่นตอนไหนก็ได้" "คุณเองไม่ใช่เหรอที่อยากหย่าตั้งแต่แรก ตอนนี้ฉันก็ยอมเซ็นใบหย่าให้คุณแล้วเราไปอำเภอกันพรุ่งนี้เลยฉันเตรียมเอกสารครบแล้ว" "มันสายไปแล้ว" เขาบีบต้นแขนเธอแน่น "อยากเป็นเมียก็จะให้เป็น" "ฉันเจ็บนะคุณไตร" เธอพยายามแกะมือของเขาออก "อยากหย่ากับฉันมากละสิ เสียใจด้วยตอนนี้ฉันไม่อยากหย่าแล้ว" น้ำเสียงของเขาเหมือนคนที่กำลังโกรธ ซึ่งฉัตรนลินทร์ก็ไม่เขาใจว่าทำไมเขาถึงได้โกรธขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอพยายามทำในสิ่งที่เขาต้องการตั้งแต่แรกแล้วแท้ ๆ "คุณจะทำอะไร" ฉัตรนลินทร์ร้องถามพลางเอามือดันอกเขาไว้ เมื่ออยู่ ๆ เขาก็พยายามกอดเธอ ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจของเธอ "ทำหน้าที่สามีไง จะทำทุกคืนให้คุ้มค่ากับเงินที่แม่ของฉันจ่ายให้เธอ" แม้จะเห็นใบหน้านวลตรงหน้านั้นกำลังซีดเผือดแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ "ไม่นะ...ปล่อยฉันลงสิคุณไตร" เธอร้องสุดเสียงเมื่อโดนศิวัฒน์อุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปที่เตียงนอน อึก!! ................................ "เธออยากหย่าขนาดนั้นเลย" "ใช่ค่ะ ไม่หย่าวันนี้วันหน้าก็ต้องหย่าอยู่ดี" ................................. "ถอยไปดิ อย่ามาขวาง" เธอไม่สนใจลูกชาย "อ้อ เอกสารของบริษัททั้งหมดอยู่ในห้องทำงานนะ ฉันยกให้แกหมดเลย" "แม่!!" "ไม่ต้องเรียก ฉันไม่มีลูกโง่อย่างแก" ................................. "เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ เรามาแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดกันเถอะ" เธอหันไปเผชิญหน้ากับศิวัฒน์ "ฉันขอโทษที่ไม่ยอมปฏิเสธแม่ของคุณในวันนั้น ขอโทษที่ไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่อยากให้เรารู้จักกันด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันย้อนไม่ได้เราก็เดินไปข้างหน้าเพื่อลืมเรื่องราวของกันและกันเถอะ" ....................................

“นอนด้วยกันมั้ย” “ว่าไงนะ” เขาทำหน้าแปลกใจ “นายอยากเข้ามานอนในห้องมั้ย” เธอถามย้ำ “ทำไมคืนนี้ถึงอนุญาต” “ก็คืนนี้ฉันมีไอ้นี่” ของขวัญชูกล่องสี่เหลี่ยมในมือขึ้น “ไปเอามาจากไหน” “แวะซื้อเมื่อตอนเย็นไง” คราวนี้ภูผารู้แล้วว่าทำไมของขวัญถึงใส่แว่นดำเข้าไปในมินิมาร์ท “เธอนี่จริง ๆ เลย” ภูผาหยิบกล่องในมือของของขวัญมาถือไว้ “ทำไมไม่บอกฉัน” “ก็ฉันเขินนี่นา กว่าฉันจะทำใจกล้าเข้าไปซื้อได้นะ ฉันก็คิดแล้วคิดอีก” “แล้วรู้เหรอว่าฉันใส่ขนาดเท่าไหร่” “หา...มีขนาดด้วยเหรอ” หน้าตาเด็กน้อยขี้สงสัยของของขวัญทำให้ภูผาต้องถอนหายใจ ท่าทางแบบนี้มันอันตรายสำหรับเขามาก ของขวัญช่างน่ารักไม่ว่าจะทำอะไร เธอทำเขาใจเต้นจนแทบจะทะลุออกมาให้ได้ “ลองจับมั้ย จะได้รู้ว่าขนาดเท่าไหร่” “ม้ายนะ” ของขวัญรีบเอามือไพล่หลังไว้ “เอ้า แล้วสาวใจกล้าคนเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว” “ก็...ก็ฉัน” คราวนี้เสียงของขวัญดูอ่อนลงจนภูผาแปลกใจ เขาจึงนั่งลงไปบนที่นอนแล้วดึงตัวเธอเข้ามาหา แล้วสะกดของขวัญไว้ด้วยสายตาของเขา “ฉันอยากให้นายสัมผัสเหมือนคืนนั้น” เพียงประโยคสั้น ๆ ของของขวัญก็ทำให้ภูผารับรู้ถึงกระแสไฟฟ้าที่มันกำลังช็อตร่างกายของเขาอยู่

"ถ้าไม่ไป เค้กสตรอว์เบอร์รีก็ถือว่าเป็นโมฆะ" เติร์ดพูดแทรกขึ้นมา "เฮ้ย!! ไม่ได้นะเติร์ด น้องมายด์สอบติดแล้วนะ เราตกลงกันแค่นี้ ไม่ได้บอกว่าต้องเข้าเรียน เติร์ดห้ามผิดสัญญา" สมายด์ตวัดสายตามองเติร์ดทันที "สัญญาตอนไหน" เติร์ดเลิกคิ้วถาม "เติร์ด!! น้องมายด์จะไม่พูดด้วยแล้วนะ" สมายด์ทำแก้มป่องแล้วส่งสายตาอ้อนวอนซึ่งเติร์ดก็ไม่หลงกลอีกเช่นเคย "จะเลี้ยงทุกอาทิตย์ได้ยังไง ในเมื่อไม่ได้เรียนที่เดียวกัน" เติร์ดบอกสมายด์ "โอนเงินสิ น้องมายด์ซื้อเองได้ แค่เติร์ดให้เงิน" สมายด์ก็คือสมายด์ เธอฉลาดหลักแหลมเสมอโดยเฉพาะเรื่องกิน "ถ้าไปเรียนพี่ซื้อให้วันละชิ้นเลย" เติร์ดยื่นข้อเสนอใหม่ เพราะเขารู้ว่าสมายด์ชอบทาน ตอนเรียนมัธยมด้วยกัน เขามักจะเห็นสกายเจียดเงินค่าขนมซื้อเค้กรสสตรอว์เบอร์รีให้สมายด์อยู่บ่อย ๆ "ว้าว!! ข้อเสนอนี้น่าสนใจมากเลย" สมายด์ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะถ้าเธอเจียดค่าขนมที่แม่ให้คงทานได้อาทิตย์นึงไม่เกินสามชิ้น "เติร์ดพูดจริงหรือเปล่า ไม่ใช่หลอกให้น้องมายด์ไปแล้วเติร์ดกลับคำนะ" "จริงสิ" เติร์ดยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าของสมายด์ สมายด์จึงยิ้มให้เติร์ดก่อนจะยื่นนิ้วก้อยของเธอไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเติร์ด "พี่กายเป็นพยานให้น้องมายด์ด้วย ถ้าเติร์ดผิดสัญญาน้องมายด์จะโกรธส่วนพี่กายก็ไม่ต้องมาง้อแทนด้วย น้องมายด์จะไม่ให้อภัย แล้วก็จะพาลโกรธพี่กายไปด้วย" เพราะทุกครั้งที่ทั้งคู่โกรธหรืองอนกันก็มักจะเป็นสกายที่เป็นคนกลางและคอยเคลียร์ร์ให้ทั้งคู่ตลอด "สรุปว่าไปเรียนที่มหาลัยของพี่ใช่มั้ย" สกายถามอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นท่าทีของน้องสาวเอนเอียงมาทางเขามากขึ้น "ใช่ อยากกินเค้กสตรอว์เบอร์รีทุกวันเลย" สมายด์ตอบสกายแต่กลับหันไปยิ้มหวานให้เติร์ด "ขอบใจมึงมากไอ้เติร์ด" สกายตบไหล่เพื่อนเบา ๆ "ไม่ได้มึงคงแย่"

"นายจูบฉัน" นับดาวเอ่ยเบาๆ "ใช่ๆๆ เธอโดนจูบ" ปกป้องและไทม์เอ่ยพร้อมกัน "แล้วไง" เขาทำเป็นไม่แยแส "เพื่อชัยชนะฉันทำได้ทุกอย่าง" "ไอ้!!!ซุป'ตาร์ บ้า!!!!"

เมื่อนักธุรกิจหนุ่มอย่าง กวิน พิพัฒน์ศิลป์ ต้องการพนักงานในบริษัทของเพื่อนสนิท มาทำงานให้บริษัทของตนเอง เค้าจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรงัดมาใช้เพื่อให้ได้มาของพนักงานสาวคนดังกล่าว ส่วนเพื่อนอย่างแอนดริว ทวีเกื้อตระกูล จะมีวิธีไหนมารับมือกับความเจ้าเล่ห์ของเพื่อนคนนี้

เรื่องราวความรักของหญิงสาวที่แอบชอบเจ้านายมานานนับปี เธออยู่ในที่ของเธอ ไม่เคยแสดงตัวให้เขารู้ แต่แล้ววันหนึ่งเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุให้เจ้านายของเธอเลิกรากับคนรัก เขาโกรธเธอมาก จนจับเธอมาย่ำยีทั้งกายและใจ หลังจากนั้นเธอก็หายไป 4 ปีต่อมาเธอกลับมาพร้อมลูกน้อย เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่มีหรือที่เขาจะยอม เพราะเขาก็ทำทุกอย่างเช่นกันเพื่อให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง

ในขณะที่ใครบางคนกำลังออกไปจากชีวิตของเขา แต่ขณะเดียวกันกลับมีใครอีกคนเดินเข้ามาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป...เมื่อได้เจอกับใครคนหนึ่งในคืนไหว้พระจันทร์ "ฉันเชื่อมาตลอดว่านายคือของขวัญจากพระจันทร์"