ดาวเคียงเดือน

"ช่วยไปเดินไกลๆ หน่อยได้มั้ย เดี๋ยวคนก็เข้าใจผิดกันหมด" เด็กหนุ่มรุ่นพี่แค่ปีเดียววัยมัธยมปลาย หน้าตาโดดเด่นขวัญใจสาวๆ ที่เดินเคียงคู่มากับสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ซึ่งหญิงสาวเป็นที่หมายปองของใครหลายๆคนในโรงเรียน แต่สายตาของเธอนั้นมีไว้เพื่อมองเด็กหนุ่มรุ่นพี่ที่เดินอยู่ข้างๆ เท่านั้น "ก็ดีสิ รินก็อยากให้เขาเข้าใจแบบนั้น" "แต่ฉันไม่ชอบ!" เขาตวัดสายตามามองเธอทันที "พี่ซันอ่ะ ใจร้ายกับรินอีกแล้ว" "รู้ว่าฉันใจร้าย ก็ไม่ต้องมายุ่ง ถ้าแม่ไม่ขอฉันไม่ให้เธอมาด้วยหรอก!" หญิงสาวหน้าหงอยลงทันที ก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นพาดไหล่ แล้วเดินเบี่ยงไปอีกทาง ดารินทร์ สาวน้อยผู้สดใส เธอหลงรักหนุ่มขี้เก๊กข้างบ้านมาตั้งแต่เด็กๆ เธอเป็นคนเปิดเผย เธอมักจะบอกเขาว่าเธอชอบเขา แต่ก็โดนเขาปฏิเสธมาตลอด แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้ พยายามทำดีกับเขาทุกอย่าง เพื่อให้เขาสนใจ วันใดที่เขามีแฟน เธอจะถอยออกมายืนมองในที่ของเธอห่างๆ แต่หากวันใดเขาโสด เธอจะรุกเขาหนักมาก "ริน!! ทางนี้" เพื่อนสาวที่นั่งรออยู่ตรงม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่กวักมือเรียก ก่อนเธอจะหันไปส่งยิ้มแล้ววิ่งไปหา "มาไวจังวันนี้" "พอดีแม่มีธุระ เลยรีบมาส่งเราก่อน" หญิงสาวตอบพลางหยิบสมุดขึ้นมา "การบ้านเสร็จยัง ขอลอกหน่อย" ดารินทร์ไม่ได้อิดออดเธอรีบหยิบสมุดขึ้นมาวางบนโต๊ะให้เพื่อนทันที เธอไม่ได้เป็นคนเรียนเก่ง แต่เธอเป็นคนขยัน มักจะตั้งใจไม่ว่าจะทำอะไร "วันนี้พี่ซันใจร้ายกับเราอีกแล้ว" เป็นความเคยชินของเพื่อนสนิทอย่างเมย์วดี ที่เธอต้องมานั่งฟังเรื่องท้อแท้ใจของดารินทร์ ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้น จนดารินทร์ไว้ใจ เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ฟัง "แกก็เลิกชอบไปสิ ใจร้ายขนาดนั้น เป็นเรานะ ยอมคบกับพี่เกรฟ ไปนานละ หล่อขนาดนั้น ตามจีบแกมานานแล้วนี่ ทำไมไม่เป็นเรานะ" "ไม่อ่ะ ใครจะหล่อเท่าพี่ซัน" เมย์วดีได้แต่มองบนให้กับเพื่อนของหล่อน หล่อนมักพูดให้ดารินทร์เลิกชอบหนุ่มข้างบ้านอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จสักที หลังเลิกเรียนทุกคนต่างก็แยกย้ายกลับบ้าน มีเพียงดารินทร์ที่มัวชะเง้อมองไปทางโรงยิมส์ เพราะเธอกำลังรอชายหนุ่มที่เธออาศัยติดรถมาโรงเรียนด้วยทุกวัน ที่เธอไม่เข้าไปเพราะศศินเคยห้ามไม่ให้เธอไปยุ่งกับเขา หากจะกลับด้วยให้รอ เขามาตอนไหนก็ไปตอนนั้น จริงๆ แล้ว ศศินไม่ชอบให้เธอมาด้วยหรอก แต่เพราะดารากานต์ แม่ของเขาบังคับให้รับเธอมาด้วย เขาจึงต้องยอมเชื่อฟังผู้เป็นแม่ "เห็นพี่ซันมั้ย" ดารินทร์ถามหนุ่มรุ่นพี่อีกคนที่เดินผ่านมาทางด้านที่เธอยืนอยู่ "เห็นเดินกันไปทางหลังโรงเรียนกับไอ้วินน่ะ น่าจะมีเรื่อง" "ห๊ะ ว่าไงนะคะ" "น่าจะมีเรื่องกันกับห้องสี่" ดารินทร์ไม่รอช้าวิ่งไปยังสถานที่ที่คาดว่าเป็นสถานที่นัดหมายทันที ซึ่งตรงนี้เป็นมุมอับของโรงเรียน หากมีเรื่องอะไรมักไม่มีใครรู้ใครเห็น เมื่อไปถึงเธอเห็นคนกำลังตลุมบอลกันอยู่ แต่สายตาเธอจับจ้องไปที่ผู้ชายตัวสูงผิวขาวที่กำลังล้มอยู่ที่พื้น และกำลังจะโดนผู้ชายอีกคนถีบซ้ำ เธอไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกระโดดถีบผู้ชายคนนั้นจนเซ ก่อนจะรีบดึงศศินให้ลุกขึ้น ศศินไม่สบอารมณ์นักเมื่อเห็นดารินทร์เข้ามาวุ่นวาย เขาสะบัดมือเธอออกก่อนจะผลักเธอออกไป "ออกไป ไม่ต้องมายุ่ง" "ไม่รินจะช่วยพี่ซัน" "บอกว่าอย่ามายุ่ง!!" ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเถียงกัน ผู้ชายที่โดนดารินทร์ถีบเซไปเมื่อซักครู่ ถือไม้เข้ามากะจะฟาดไปที่คนทั้งสอง แต่ดารินทร์เหลือบไปเห็นพอดี เธอจึงผลักศศินออกไป ไม้ฟาดเข้ากลางหลังของดารินทร์ แต่ยังโชคดีที่เธอยังสะพายกระเป๋าเป้อยู่ ไม้จึงโดนกระเป๋าเป้เธอจังๆ จนเธอต้องแอ่นหลังเหยียดตรงเพราะแรงกระแทก "ไอ้บ้า เล่นทีเผลอเหรอ เข้ามาสิ" ดารินทร์หันไปตั้งการ์ดทันที จนศศินต้องรีบไปคว้าตัวไว้ "ปล่อยนะโว้ยไอ้พี่ซัน รินจะจัดการมัน หมาหมู่ไม่พอ หมาลอบกัดอีก แบบนี้พ่อเคยสอนไว้ว่าอย่าไปยอม มาสิๆพ่อฉันเป็นตำรวจ เดี๋ยวไปต่อกันที่โรงพัก เข้ามา!" ดารินทร์ยังดิ้นไม่เลิก ด้วยความบ้าคลั่งของดารินทร์ชายหนุ่มที่ฟาดไม้โดนเธอจึงต้องทิ้งไม้ทันที ก่อนจะชวนพักพวกอีกสองสามคนถอยไป "ไอ้เด็กบ้า! หยุด!!" ศศินผลักเธอจนเซไปข้างหน้านิดหน่อย เธอหยุดแล้วหันมามอง เขาไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลยสักครั้ง มาช่วยขนาดนี้ ไม่เคยมีแม้แต่จะขอบคุณ "น้องรินไม่น่าเข้ามายุ่งเลย จะจัดการมันได้อยู่แล้วเชียว" มาวินเข้ามาโวยวายดารินทร์ทันที แต่สิ่งที่ดารินทร์เห็นก่อนหน้านี้คือพวกเขากำลังเสียท่าให้เด็กห้องสี่อยู่เพราะพวกนั้นหมาหมู่ มาวินเป็นเพื่อนสนิทของศศินที่ดารินทร์รู้จักและคุ้นเคยดี เขาชอบไปเที่ยวบ้านของศศินบ่อยๆ ทำให้ได้เจอกับดารินทร์บ่อยๆ เพราะดารินทร์ก็ชอบไปอยู่ที่บ้านของศศินเหมือนกัน "แต่ที่รินเห็นนะ ฮึ...ไม่อยากจะพูด" "เป็นไงมันเป็นไงน้องริน พวกพี่เท่ห์ใช่มั้ยล่ะ" "เท่ห์กะผีสิ" "แต่ตอนกระโดดถีบโคตรเท่ห์เลย" มาวินยกนิ้วโป้งให้ดารินทร์ "มันแน่อยู่แล้วล่ะ สาวน้อยดารินทร์ลูกพ่อแชมป์ซะอย่าง" ดารินทร์เป็นลูกคนเดียว พ่อของเธอเป็นตำรวจ เธอจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาการป้องกันตัวจากพ่อมาบ้าง ทำให้เธอกล้าไปซะหมด จนไม่กลัวอะไรเหมือนที่พวกผู้หญิงเขากลัวๆ กัน ถ้าคนนอกมองอาจจะเห็นเธอเป็นผู้หญิงสวยใส และน่ารัก แต่ถ้าใครที่รู้จักและสนิทกันจะรู้ว่าเธอก็ผู้ชายแมนๆ คนหนึ่งนี่เอง "โม้เสร็จก็ตามมาละกัน ฉันจะกลับล่ะ" ด้านศศินเมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้ทั้งสองคนยืนมองกันแบบงงๆ "เอ้า ตามไปสิ เดี๋ยวมันก็ทิ้งหรอก พี่ไม่ไปส่งหรอกนะ จะไปรับสาวหน่อย" มาวินที่รู้มาตลอดว่าดารินทร์ชอบเพื่อนของเขา ซึ่งเขาก็มองว่ามันดีหากเพื่อนของเขาชอบดารินทร์เหมือนกัน แต่กลับกันศศินแสดงออกอยู่ตลอดเวลาว่าไม่ชอบ และรำคาญเธอ จนทำให้มาวินแอบสงสารเธออยู่ไม่น้อย "รอด้วยสิ...โอ้ย" ในขณะที่วิ่งตามศศินไป เพราะกระเป๋าที่กระเตงอยู่ตรงหลัง ทำให้เธอรู้สึกเจ็บตรงไหล่โดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะทรุดลงนั่ง ศศินหยุดแล้วหันมามองก่อนจะเดินเข้าไปแล้วมองอย่าไม่ได้ใส่ใจนัก "เป็นอะไรอีก" "รินเจ็บตรงนี้" เธอชี้ไปด้านหลังของเธอ ศศินที่มองตามก็เห็นเลือดซึมอยู่ตรงไหล่ของเธอ เขาก็พอจะเดาออกว่าคงจะเกิดจากโดนไม้ฟาดเมื่อกี้แน่ๆ "เอากระเป๋ามา" ดารินทร์จึงส่งกระเป๋าให้เขาทันที และเมื่อรับกระเป๋าจาก ดารินทร์เขาก็เดินไปทันทีโดยไม่ได้สนใจดารินทร์สักนิด มือที่ค้างอยู่บนอากาศเพื่อรอให้เขาพยุงก็ต้องดึงกลับมาแล้วยันตัวเอง ค่อยๆ ลุกขึ้น เพราะความปวดตรงไหล่ ถึงแม้จะปวด เธอก็จะต้องอดทน เพื่อให้เขาไม่ต้องรู้สึกรำคาญ แค่เขาถือกระเป๋าให้ก็รู้สึกดีจะแย่อยู่แล้ว การได้เดินตามแล้วมองแผ่นหลังกว้างนั้น เธอก็มีความสุขแล้ว...