Kader neydi? Önceden yazılan ve değişmeyecek olandı. Kaderin önüne ne geçebilirdi? Hiçbir şey geçemezdi. İşte bu hikayede de onların kaderleri onlar doğmadan kanla yazılmıştı. Oluk oluk kan kokan, nefret akan ve kin kusan bir kaderdi onları bekleyen. Biri nefret ve kin dolu hapishanesinde büyüyüp kaderine boyun eğerken, diğeri sevgisiz ve kimsesiz hissettiği bir yetimhanede kaderi ile savaşıyordu. Ama ikisi de ne bu kaderden kaçabiliyor ne de sonlarını biliyordu. Kader, daha onlar doğmadan bembeyaz sayfayı simsiyah mürekkebi ile çizerken bir kez daha onlar için eline aldı kalemi. Ama bu sefer bembeyaz sayfayı kırmızı mürekkebi ile süsleyemeye yemin etmişti. Ve bir kez daha çanlar onlar için çalıyordu.

Çocukluğumdaki eksiklikleri tamamlamaya çalışırken zamanın ellerimden akıp gittiğinin farkına varmadım. Kendimi aileme kanıtlamaya çalışırken hayatın ve onların bana başka sürprizi vardı. Evlilik... Dudaklarından basitçe süzülen tek bir kelime hayatımın tam ortasına kaos gibi düşmüştü. Hiç tanımadığım bir adamla ailelerin istediği üzerine sözleşmeli evlilik yapmaya zorlandık. Attığım bir imza son umutlarım da ellerimden aldı. Ben Mira. Hayatın çocukluktan ibaret olduğunu anlayan Mira. Sevgiye aç, nefret bakışlarıyla büyürken ruhumun parçalandığının farkına varmadım. Hayatın bütün acımasızlığının bana olduğunu düşünürken karanlığıma bir anda giren ışıkla gözlerim kamaştı. Ben Poyraz. En iyi bildiği şey kaçmak olan Poyraz. İki genç birbirlerinin yaralarına derman olurken bu sözleşmeli evliliğin geçmişin karanlığını sakladığını bilmiyorlardı. Peki geçmişin karanlığı bir gölge gibi peşlerine takılıp bütün sırları ortaya dökerken birbirlerine mi sığınacaklardı yoksa uzaklaşacaklar mıydı?