THE CEO’S FIRST LOVEUpdated at Sep 21, 2026, 05:21
THE CEO’S FIRST LOVEPROLOGUELabinlimang Taon ang LumipasLabinlimang taon bago siya naging isa sa pinakakilalang businessman sa bansa, si Loca Montessori ay isang labinlimang taong gulang na binatang sanay sa yaman at kapangyarihan—ngunit walang ideya kung paano magbabago ang buhay niya sa isang iglap.Isang simpleng bakasyon ang dapat sana’y magaganap: isang helicopter trip kasama ang ilang tauhan ng pamilya. Ngunit sa gitna ng biyahe, nagkaaberya ang makina. Ang huling naalala niya ay ang malakas na pagyanig, sigawan, at ang malawak na dagat sa ibaba.Pagkatapos noon—wala na.---Pagmulat ni Loca, alon ang una niyang narinig. Hindi makina, hindi ospital, kundi dagat. Masakit ang katawan niya, at halos hindi niya maaninag ang paligid dahil sa sikat ng araw.Nang tuluyang dumilat siya, isang batang babae ang nakatayo sa harap niya. Morena, magulo ang buhok, at seryosong nakatingin.“Buhay ka pala,” sabi nito.Napakurap si Loca. “...Ano?”“Akala ko patay ka na.”“Hindi ako patay.”“Ah. Okay.”Parang wala lang sa bata ang lahat. “Saan ako?”“Sa isla namin.”“Nasaan ang pamilya ko?”“Hindi ko alam.”“May paraan para makaalis dito?”Nagkibit-balikat ito. “Siguro.”“Siguro?”“Oo. Hindi ko lang ginagamit.”Sa unang pagkakataon, naranasan ni Loca ang isang taong hindi natatakot sa kanya o sa apelyido niya.“Anong pangalan mo?”“Mathea.”“Mathea…?”“Mathea Galang.”“Loca Montessori.”“Ang haba,” sabi nito.At doon nagsimula ang anim na buwang hindi niya malilimutan.---Dahil sa sugat, hindi agad nakalabas si Loca. Dinala siya ni Mathea sa maliit nilang bahay sa tabing-dagat kasama ang lola nito.Walang yaman. Walang cellphone. Walang mundo ng negosyo.At walang katahimikan—dahil si Mathea ay laging nasa tabi niya.“Loca, kumain ka.”“Wala akong gana.”“Bawal mamatay.”“Hindi ako mamamatay.”“Sigurado?”Sa kabila ng inis, hindi niya maiwasang mapangiti. Walang pakialam si Mathea kung sino siya. Para rito, isa lang siyang taong kailangang alagaan.Sabay silang kumain, naglakad sa dalampasigan, at natutong mangisda. Palaging natatawa si Mathea kapag wala siyang nahuhuli.“Bakit ako maghuhugas?”“Kumain ka kasi.”“Babae ako,” sagot nito.“Eh ano?”“Dapat marunong kang tumulong.”“Gusto mo ba akong pakasalan?” biglang sabi ni Loca.Natigilan si Mathea. Tapos tumawa.“Ang bata mo pa!”“Kapag malaki na tayo.”“Promise?”“Promise.”Hindi alam ni Mathea na seryoso siya.Pero si Loca, hindi niya nakalimutan.---Anim na buwan ang lumipas bago siya natagpuan ng pamilya niya. Kailangan niyang umalis.Sa dalampasigan, hinawakan niya ang kamay ni Mathea.“Babalik ako.”“Promise?”“Promise.”Ngumiti si Mathea. “Hihintayin kita.”At iyon ang huling araw na nakita niya ito sa loob ng labinlimang taon.---Pagbalik niya kalaunan, wala na si Mathea. Wala na rin ang lola nito. Ayon sa mga tao sa isla, may dumating at kinuha sila.Mula noon, hinanap ni Loca si Mathea—taon-taon, bansa-bansa. Ngunit hindi niya ito natagpuan.Lumaki siya, naging CEO, at naging isa sa pinakamakapangyarihang tao sa negosyo. Ngunit sa kabila ng lahat, iisa lang lagi ang sagot niya sa tanong kung bakit wala siyang minamahal:“May hinihintay ako.”Labinlimang taon.Hanggang isang araw, isang babae ang pumasok sa kumpanya niya para mag-apply bilang secretary.Pag-angat ng kanyang tingin—natigilan siya.Ang mga mata. Ang mukha. Ang boses.Walang duda.Si Mathea.Ngunit ngayon, hindi na siya ang batang babae sa isla.At hindi rin siya kilala ni Mathea.Tahimik na napangiti si Loca.Sa wakas.Natagpuan na niya ang babaeng minsan niyang ipinangakong babalikan.