THE CEO’S FIRST LOVE

EPISODE 1 Tahimik ang buong opisina ni Loca Montessori. Tanging tunog ng keyboard at mahinang ugong ng air conditioner ang maririnig sa loob ng malawak niyang office. Nakaupo siya sa likod ng malaking desk habang seryosong binabasa ang isang report na kakabigay lamang sa kanya ng finance department. Alas-nuwebe na ng gabi. Karamihan sa mga empleyado ay matagal nang umuwi, pero hindi pa rin siya tapos sa trabaho. Para kay Loca, normal lang iyon. Sanay siyang magtrabaho nang lampas sa oras. Sa totoo lang, mas gusto pa niya ang tahimik na opisina kaysa sa mga lugar na maraming tao at walang kwentang usapan. Biglang tumunog ang kanyang cellphone. Napatingin siya sa screen. Tyler. Isa sa pinakamalapit niyang kaibigan. Bahagya siyang napabuntong-hininga bago sinagot ang tawag. “Hello.” “Bro! Where the hell are you?” Napakunot-noo si Loca. Hindi na niya kailangang tanungin kung nasaan si Tyler. Malakas ang tugtog sa background, may mga taong nagtatawanan, at may basag-basag na tunog ng mga baso. Alam na niya kung saan iyon. Isa sa mga elite clubs sa Makati. “I'm working.” “Of course you're working,” sagot ni Tyler na parang iyon ang pinaka-expected na sagot sa mundo. “You know, normal people actually go out on Friday nights.” “I'm not normal.” “Obviously.” Napangiti nang bahagya si Loca. “Why are you calling?” “Come here. We're all here.” “I'm busy.” “Bro, you've been busy for the past three weeks.” “Because I have a company.” “And?” “And I have work.” “Exactly why you need to relax.” Tahimik si Loca habang patuloy na binabasa ang dokumento sa harapan niya. Narinig niya ang boses ng iba nilang kaibigan sa kabilang linya. “Tyler, ask him again!” “Tell him we're buying!” “Loca! Come on!” Napailing siya. Mukhang hindi siya tatantanan ng mga ito. Then Tyler suddenly said, “Besides, Hannah is here.” Tumigil ang kamay ni Loca. Hindi dahil natuwa siya. Kabaligtaran. Hannah. Isa iyon sa mga dahilan kung bakit madalas ayaw niyang sumama sa mga ganitong gathering. Matagal nang halata na gusto siya ni Hannah. Hindi naman ito masamang tao. Sa katunayan, mabait naman si Hannah at maganda rin. Pero hindi niya gusto ang paraan ng pakikitungo nito sa kanya. Masyadong obvious. Masyadong malandi. At lalong hindi niya gusto ang mga babaeng nagpapakita agad ng motibo sa kanya. “She's there?” malamig niyang tanong. “Yep.” “Then why are you telling me?” “Because maybe she'll convince you to come.” “No.” Tumawa si Tyler. “Relax. Hindi naman namin kayo ipapakasal.” “I don't care.” “Then come.” Napahilig si Loca sa kanyang upuan. Sa totoo lang, ayaw niyang pumunta. Pero ilang araw na rin siyang puro trabaho. At kahit hindi niya aminin, kailangan din niyang mag-relax paminsan-minsan. “Fine.” “YES!” “Don't celebrate.” “Too late. We're celebrating already.” Napailing si Loca. “I'm finishing something first.” “Take your time. We'll wait.” “Don't wait for me.” “Too late again.” Napabuntong-hininga siya. “See you.” “See you, bro.” Ibinaba ni Loca ang tawag. Saglit siyang nanatiling nakatitig sa cellphone. Pagkatapos ay bumalik siya sa trabaho. --- Halos isang oras pa ang lumipas bago tuluyang natapos ni Loca ang kanyang mga kailangan. Isinara niya ang laptop at tumayo. Kinuha niya ang kanyang coat at susi ng sasakyan. Bago siya lumabas ng office, sandali siyang huminto nang makita ang isang maliit na litrato na nakalagay sa gilid ng desk niya. Hindi iyon litrato ng pamilya niya. Hindi rin iyon litrato ng mga kaibigan niya. Isang simpleng larawan lamang iyon na matagal na niyang itinago. Hindi malinaw ang kuha. Pero sapat na iyon para makita niya ang isang batang babae na nakangiti sa tabing-dagat. Mathea. Napangiti si Loca. Labinlimang taon. At hanggang ngayon, hindi pa rin nagbabago ang nararamdaman niya. Kung tutuusin, wala siyang girlfriend. Pero kapag may nagtatanong sa kanya, palagi niyang sinasabi na meron. At kapag tinatanong kung sino— Mathea. Ang babaeng wala pa siyang ideya kung nasaan. Ang babaeng matagal niyang hinintay. Ang babaeng balang araw ay gusto niyang maging asawa. Para kay Loca, simple lang iyon. Hindi niya kailangang makipag-date sa ibang babae dahil mayroon na siyang pinili. Kahit hindi pa nito alam. “Soon,” bulong niya bago tuluyang lumabas. --- Pagdating niya sa club, agad siyang sinalubong ng staff. Hindi na kailangan ng reservation. Kilala na siya roon. Habang naglalakad papunta sa private room, naririnig na niya ang tawanan ng mga kaibigan niya. Pagbukas niya ng pinto, agad siyang sinalubong ni Tyler. “Finally!” “I'm only an hour late.” “Exactly. That's an eternity in friendship years.” Umiling si Loca. “Where's everyone?” “Inside.” Pagpasok niya, nakita niya sina Jason, Marcus, Daniel, at ilang iba pa nilang kaibigan. At siyempre— naroon si Hannah. “Look who finally decided to join us,” sabi ni Jason. “Don't make it sound like I had a choice.” Tumawa ang mga ito. Umupo si Loca sa bakanteng sofa. Agad na umupo si Tyler sa tabi niya. “So, CEO, how's life?” “Busy.” “Love life?” “None.” Tyler raised an eyebrow. “Really?” “Really.” “Still waiting for your imaginary girlfriend?” “She's not imaginary.” Napatingin sa kanya ang lahat. Marcus laughed. “Bro, we've never even seen her.” “That's because she's not here.” “Where is she?” Loca calmly picked up his glass. “I don't know.” Natahimik ang lahat ng ilang segundo. Then Jason burst out laughing. “That's the worst relationship I've ever heard!” Loca simply shrugged. “She'll come back.” Tyler stared at him. “You've been saying that for years.” “I know.” “And you're still serious?” “Yes.” Hannah, na tahimik lamang kanina, finally joined the conversation. “Loca, you really believe that woman is coming back?” “Yes.” “What if she doesn't?” Loca looked at her. “She will.” His answer was so certain that Hannah couldn't immediately respond. Tyler quickly changed the topic. “Okay! Enough of the depressing love story. We're here to drink.” “I'm not drinking much.” “Why?” “I have work tomorrow.” Everyone groaned. “Of course you do,” Jason said. Loca simply smiled. For the first time that evening, he looked relaxed. But Hannah kept watching him. She had liked Loca for years. She had tried everything—flirting, inviting him to dinner, joining their gatherings, even making sure she was always around him. But nothing worked. Because Loca had never looked at her the way she wanted him to. And she couldn't understand why. --- Later that night, the conversation became louder. Tyler and Jason were arguing about a business deal. Marcus was laughing at something on his phone. Loca quietly listened while occasionally joining the conversation. Then he suddenly stood. “I'm going to the restroom.” Tyler looked at him. “Don't get lost.” Loca gave him an annoyed look. “It's a restroom, Tyler.” “Just making sure.” Loca shook his head and walked away. He didn't notice the person who quietly stood a few seconds later. Hannah. She glanced around before following him toward the hallway leading to the men's restroom. At the end of the corridor, Loca opened the door. A few seconds later, Hannah followed. At hindi alam ni Loca na may sumusunod sa kanya.