Hayvanlar aleminin insan türünün iki farklı cinsindeki bireylerinden olan Zeynep ve Melih farklı karakterlerini, karşılaştıkları ortamlarda medeni şekilde dizginlemeyi ve birbirlerine aşık olmamayı başarabilirler miydi? Ya da karakterleri sandıkları kadar farklı mıydı?

TANITIM YAZISI Sıla, konağın vitrinine yakışıyordu. Elif ise o vitrinin önünden bile geçmek istemeyen kızdı. Dağdeviren Konağı’nın kapısı, yıllar sonra Kadir’in sade evine açıldığında herkes aynı soruyu sordu: Böyle güçlü bir aile, neden bu evden gelin istiyordu? Sıla bile buna inanamadı. Fakirliğin gölgesinde büyümüş, hep daha fazlasını istemişti. Baran Dağdeviren’in karısı olmak onun için yalnızca evlilik değildi; saygı, güç ve yıllardır hayalini kurduğu yeni hayatın kapısıydı. Elif ise ablası gibi o konağın ışığına kapılmadı. Kız isteme gecesi, Dağdeviren kadınlarının fısıltıyla konuştuğu birkaç cümleyi duyduğunda bu evliliğin Sıla’nın sandığı kadar büyük bir şans olmadığını anladı. Onlar güçlü bir dünür istemiyordu. Ortak değil, gelin alıyorlardı. Konağa hayran kalacak, kolay tutulacak bir kadın arıyorlardı. Elif ablasını uyardı. Ama Sıla inanmadı. Belki de inanmak istemedi. Çünkü bazı hayaller, insanın gözünü gerçeğe kapatacak kadar parlaktır. Düğün günü geldiğinde herkes Sıla’nın gelin olacağını sanıyordu. Baran bile, sevmediği ama ailesinin yükü gibi kabullendiği bu evliliğe razı olmuştu. Ama nikâh kıyılıp duvak açıldığında, Baran karşısında Sıla’yı değil Elif’i buldu. O gece Sıla ortadan kayboldu. Ardından altınları da alıp kaçtığı söylendi. Konak, Elif’i istemedi. Baran, onu bir yalanın parçası sandı. Herkes Sıla’yı suçladı. Elif ise inanmadı. Çünkü ablası, Dağdeviren Konağı’nın kapısından dönüp daha küçük bir kadere razı olacak kadın değildi. Sıla’nın isteyerek yürümek istediği yol, Elif’in boynuna zorla geçirilmiş bir kader oldu. Ve Baran Dağdeviren, yanlış gelin sandığı kadının hayatındaki ilk doğru yara olduğunu çok geç anlayacaktı. ALINTI “Ben Sıla’yla evlenmeye razıydım. Seninle evlenmeye değil.” Elif başını kaldırdı. Gözlerinde ne yalvarış vardı ne de korku. “Ben de kimsenin razı geldiği kadın olmak için doğmadım, Baran Bey.”

"İhtiyacın olan parayı ben verebilirim." Kız gözlerini kocaman açıp baktığında adamın onunla alay edip etmediğini anlamaya çalışıyordu. İnsan sarrafı diye tabir edilen tanım onun için hiç geçerli olmamıştı. Kendi öz amcasını tanıyamayan biri için bu adamın doğru söyleyip söylemediğinden emin olmak imkansızdı. "Ama..." diyerek devam etmesini bekledi. Bu kadar parayı karşılıksız vermek için çok yüce gönüllü, çok seven ya da paranın hesabını bilmeyen biri olmalıydın. "Ama bir süre daha -yalnızca- benimle birlikte olmaya devam edersen..." Aslı ve Serdar'ın çok başka amaçlarla kesişen yolları, aşkı erteleyebilir mi?

Psikopat aşığının elinden çektikleri Defnenin bedeninde ve yüreğinde hiç kapanmayan derin izler oluşturmuştu. Evine dönebilmek için kaçmayı başardığında ailesini ve sevdiği adamı kendisine aynı bakan gözlerle bulabilecek miydi? Bu izleri silmek için hadi mideyi geçtik ne kadar yürek gerekirdi?

İnternet ortamında, birbirlerinin seslerini duymadan beyinlerinin aynı frekansta çalıştığını anlayan Beste ve Çağatay\'ın, aradan bilgisayar kalktığında frekansları yine tutar mı dersiniz? Sanal gerçekliği gerçek dünyaya aynen taşıyabilir miyiz? Kalplerimizi çarptıran kelimeler sadece ağızdan mı çıkmalı, yoksa bunun için klayve yeterli olur mu?

Kelebek etkisinin hiç acımadan değiştirdiği hayatlar... Pis bir barın yollarını kesiştirdiği, bambaşka huyda, kafada, eğitimde iki insan... ...ve tabii insanın açıklama getiremediğine en güzel cevabı kaderin verdiği duygular...

İlk görüşte aşka inanır mısın yoksa çıkıp tekrar mı gireyim? Her şey bu cümleyle başlamadı belki; ama bununla devam etmesi Neslihan için hayatının aşkını bulmasını mı sağlayacaktı yoksa tüm hayalleri toz olup uçarak onu hiç istemediği bir evliliğe mi mahkum edecekti? Bir iddia bir kadının hayatını nasıl ve ne şekilde değiştirebilirdi?