Gözlerimi açtığımda karanlık bir ormanın ortasında tek başımaydım. Altımdaki mini etek parçalara ayrılırmış, sütyenimden taşan göğüslerimi kapatan gömleğimin düğmeleri etrafa saçılmıştı. Dehşet içinde doğrulmaya çalıştığımda topuğumun birinin kırıldığını fark ettim. İnce topuklu ayakkabım kanlar içindeki bedenimi taşıyacak vaziyette değildi. Nefes almakta o kadar güçlük çekiyordum ki zaman sanki bir anlığına durmuştu.. O esnada ensemde sıcacık bir nefes hissettim. Beni yavaşça kucakladı. Kaslı kollarının arasında küçüldükçe küçüldüm. "Sessiz ol..." diye fısıldadı yavaşça. Yüzü bu zamana kadar gördüğüm en keskin en sert hatlara sahipti. Kollarımı boynuma doladım ve beni sarmasına izin verdim. Boynundaki ince zincir adımladıkça tenime değiyor bir ıslaklık bırakıyordu. Sen kimsin bile diyemeden dudaklarımdan o cümle döküldü "Lütfen, beni bırakma..." Bizim hikayemiz böyle başlarken hayatımın tümüyle değişeceğini bilmiyordum. Hiçliğin ortasında ıslak ve sıcak bir beden beni taşıyordu. Bir elinde avucuna tam oturan bir silahla beni karanlığa doğru sürüklüyordu. İçerisinde bulunduğum vaziyeti anlayacak bir halde değildim. Önümüzde farlarıyla bizi aydınlatan dört arazi aracının içinden takım elbiseli adamlar onu görürüz görmez koşarak yanımıza geldi. Yüzlerinden korkunun binbir hali okunuyordu. İçlerinden en uzun boylu olan bize doğru eğildi. "Serhat Bey, ne yapmamızı emredersiniz?" Kısa bir yutkunuştan sonra adamlarına verdiği talimatı duymadım diye. Sadece birkaç cümle seçti kulaklarım.. "Karımı, arabaya bindirin." Karımı...