Zeynep otuz sekiz yaşında öldü. Gözlerini açtığında ise yeniden yirmi üç yaşındaydı. Mezuniyet gününde. Bu kez farklı seçimler yapacak, farklı bir hayat yaşayacak ve hiçbir şeyi eskisi gibi yaşamayacaktı. Öyle sanıyordu. Geçmişten tanıdığı adamlar birer birer yeniden karşısına çıkmaya başladığında ise fark ettiği tek şey vardı: Bazı insanlar insanın kaderinden gerçekten çıkmıyordu. Ama daha korkutucu olan başka bir şey vardı. Bazıları onu hatırlıyor gibiydi. Kader gerçekten dümdüz bir çizgi miydi? Yoksa insanı aynı sona götüren şey, farklı yollar seçse bile değişmeyen tarafları mıydı? Ve insan… Gerçekten yeniden başlayabilir miydi?