เขาทำให้เธอเข้าใจว่า ‘เขารัก’ ทั้งที่ความจริง ‘เขาไม่เคยคิดที่จะรัก’ เมื่อหัวใจดวงนี้มีเจ้าของจับจองอยู่แล้ว ส่วนเธอก็เป็นแค่ตัวละครโง่งมที่มาทำให้บทละครของเขาสมบูรณ์แบบเพื่อให้คนที่เขารักจริงๆ สบายใจ

แรกพบสบตา 'วศิน' รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสาร เธอต้องการใครสักคนที่เคียงข้างเธอ มอบความสุขให้แก่เธอ รักเธอด้วยความจริงใจ และเขาเพียงแค่มีคุณสมบัตินั้น แต่มันไม่ง่าย เด็กสมัยนี้หลอกยากกว่าที่คิด เล่ห์เหลี่ยม แผนการ อำนาจ เงินตราถูกนำมาใช้ วศินถือคติที่ว่า “เสียเป็นล้านต้องได้จับมากกว่าแขน”

“รับอะไรดีครับ” โลกทั้งใบของซานดาร่าหยุดหมุนอย่างกะทันให้ ประสาทการรับรู้ทางหูมันอื้อไปชั่วขณะ เธอจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง มันมีคนแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย ‘ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจของฉันชุ่มฉ่ำและสั่นคลอนได้มากมายขนาดนี้มาก่อน’ เธอรู้....เธอรู้....รู้เต็มอกผู้ชายในสต็อคสี่คนสุดแซ่บตอนนี้มันเพียงพอสำหรับเธอแล้ว เธอรู้ว่าเธอควรจะรักสนุก เธอรู้อยู่เต็มอก แต่ตอนนี้เธอต้องการผู้ชายตรงหน้า เขาไม่ต้องทำอะไรมากเลย แค่ยิ้มอ่อนๆ กับพูดเสียงนุ่มทุ้มเนื้อตัวและหัวใจมันก็พร้อมแทบหลอมละลายกลายเป็นน้ำแล้ว เขาเป็นใคร? เธออยากได้เขาเหลือเกิน!!! “คุณครับมีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดอีกครั้ง เขาพยายามจะเรียกสติเธอให้กลับมา เพราะเห็นหญิงสาวจ้องหน้าเขานานแล้ว มันไม่ชะครั้งแรก อนาวินเป็นผู้ชายออร่าสามีจับมาก ไม่มีผู้หญิงคนไหนเห็นเขาแล้วไม่มองตาค้างและมีความอยากได้เขาเป็นสามี ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกรำคาญเพราะเขาเป็นคนมีพลังบวกและไม่คิดเล็กคิดน้อย คนชอบก็ดีกว่าคนเกลียด อนาวินเคยมีแฟนมาบ้าง แต่ก็คบกันได้ไม่ยืดยาว เขาหล่อก็จริงแต่เขาไม่รวย อนาวินให้ความสำคัญกับงานพาร์ทไทม์มาก นั่นจึงทำให้เขาคบใครไม่ยืด ปัจจุบันเป็นโสดให้ผู้หญิงกรี๊ดร้อง

ผลผลิตเลิศเลอที่ม่านไหมแสนภูมิใจ ทำให้วิญญาณของช่อเอื้องแทบหลุดลอยออกจากร่าง ‘เด็กน้อย’ ผู้เด็ดดวงที่ขย่มเธอจนหมดสภาพในคืนนั้น ก็คือ...ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของม่านไหมเพื่อนสนิทของช่อเอื้อง เธอไม่ใช่คนมีศีลธรรมธรรมอันดี แต่กับเพื่อนสนิทมันไม่เหมือนกัน โอ้พระเจ้าช่วยด้วยเถอะ!! เธออยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียง ‘ความฝัน’ หากทว่าร่างสูงที่เดินผ่านหลังไป กลิ่นน้ำหอม เสน่ห์กระชากใจสาว ทุกอย่างที่มันปลุกเร้าดึงดูดเธอในคืนนั้น ย้ำเตือนความจริงแจ่มชัด

“อยากมีชีวิตที่ดีและสุขสบายเธอก็ควรที่จะเปลี่ยนตัวเองแล้วหัดทำตัวดีๆ กับฉันนะ” “ทำดีแล้วไปเป็นเมียบำเรอของคุณน่ะเหรอ เหอะ.....ไม่มีทางหรอก ดีกับคุณ คุณก็ร้ายกับฉัน เพราะงั้นฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันทำแล้วสบายใจ” “เดี๋ยวนะ ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิด เธอเป็นแค่นางบำเรอเท่านั้นวาเนสซ่า มันไม่ควรมีคำว่าเมียอยู่ในประโยคเพราะมันดูสูงส่งเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ” เหมือนถูกเขาตบหน้าฉาดใหญ่ แสบๆ คันๆ และมันก็สร้างความอับอายให้ตัวเองมากเหลือเกิน วาเนสซ่าไม่อาจสบตาของแอเรียลได้อีก เธออับอายที่พูดออกไปอย่างนั้น และอับอายที่เขาให้ความสำคัญกับสถานะของเธอจนต้องรีบเข้ามาแก้ไขให้เธอเข้าใจอย่างถูกต้อง เธอมันก็เป็นได้แค่ ‘นางบำเรอ’ เท่านั้นวาเนสซ่า! “ถ้าเข้าใจสถานะของตัวเองดีแล้วเธอก็ควรทำหน้าที่ของเธอ” “ฉันไม่.....” หญิงสาวทำท่าว่าเธอจะปฏิเสธเขา แอเรียลเอามือบับแก้มของเธอแรง เขามองเธออย่างดุดัน วาเนสซ่ารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไปทั่วทั้งเนื้อตัว

ในฐานะนางบำเรอผู้น่าสงสาร เขาใจดีให้เธอขออะไรก็ได้สามอย่าง เธอจึงขอ.... “1.หนูขอข้าวครบ 3 มื้อ 2. หนูขอที่ซุกหัวนอนที่สบาย 3.หนูขอให้คุณมองหนูเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและหัวใจไม่ใช่สัตว์หรือสิ่งของ” ดวงตาหวานกลมโตสีน้ำตาลเข้ม สบเข้ากับดวงตาสีอำพันคมกริบราวกับอาวุธสังหาร นัยน์ตาคู่นั้นทรงเสน่ห์ยิ่ง สาวน้อยรีบก้มหน้าลงฉับพลัน ขณะเดียวกันนั้นเอง เธอได้ยินเสียงหัวเราะ ‘หึ’ ในลำคอของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม “นี่แหละของขวัญที่ฉันเอามาสมนาคุณนาย” “นายจะให้ฉันเลี้ยงลูก?” ภาริตาขนลุกซู่ เกิดอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับคนเป็นไข้ น้ำเสียงของเขาทุ้ม แต่แฝงด้วยอำนาจที่น่าเกรงขามและน่าหวาดกลัว มือเรียวกุมประสานกันบนตักนุ่ม บีบเบาๆให้กำลังใจตัวเอง “ก็แล้วแต่นาย ฉันให้แล้วไม่เอาคืน ฉันไม่ชอบติดค้างบุญคุณใครด้วย” “หาเรื่องให้ฉันปวดหัวมากกว่า” หยางจื่อหรงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พยักพเยิดหน้าเพื่อนสนิทมายังสาวน้อยที่เอาแต่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา หยางจื่อหรงคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้ว่าสาวน้อยประหม่าและหวาดกลัว แต่เขาก็ยังจะกลั่นแกล้ง ช่างเป็นผู้ใหญ่ที่ใจร้ายมากจริงเชียว “ริต้า” “ค...คะ?” “เงยหน้าขึ้น ทักทายลุงเขาหน่อยสิ ลุงเขาจะได้เอ็นดูเธอ”

‘เธอคือใคร?’ รังสิมันต์ตั้งคำถาม ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลยสักวินาทีเดียว เธอเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่สามารถดึงดูดความสนใจจากเขาได้ นัยน์ตาเธอเศร้า แต่เป็นความเศร้าที่ตราตรึงใจแฝงไปด้วยเสน่ห์สะกดตาคนมองให้หลงใหล เธอทำให้เขาสนใจเพียงเธอ มากกว่ารถยนต์คันหรูราคาแพงที่เธอยืนโปรโมทซะอีก รังสิมันต์อยากทำความรู้จักเธออย่างลึกซึ้ง “เธอเด็กเกินไป” “แต่ท่านไม่แก่เกินไปสำหรับฉันนะคะ” “นั่นสิ หากฉันไม่แก่เกินไปสำหรับเธอ ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าท่านล่ะ รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันดูแก่เหมือนพวกตาเฒ่าหัวงู” “ฉันไม่รู้นี่คะว่าต้องเรียกท่านว่ายังไง” “ทำให้ฉันพึงพอใจแล้วฉันจะมอบสรรพนามเรียกขานที่ถูกต้องเธอดีไหม” “ดีค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่ชอบรับอะไรมาง่ายๆ โดยที่ยังไม่ลงมือโชว์ความสามารถของตัวเอง” “หึ...จัดการฉันสิดาวประดับ”

“ฉันขอบอกคุณอีกครั้งนะคะว่าฉันไม่ได้ท้อง” “ฉันไม่เชื่อ!” “มันก็เรื่องของคุณ” เรนเดียร์ผลักร่างหนาสุดแรง จากนั้นเธอก็ตั้งท่าเตรียมจะเดินกลับ ทว่าเอ็กซาเวียร์ไม่ยอม เขามาดักทางออกเธอ กางแขนออกไปยอมให้เธอเดินผ่านไปได้ “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณแล้วนะคะ และการกระทำของคุณฉันสามารถแจ้งความได้” “เออ! ก็แจ้งไปเลยสิ ถ้าเธอกล้านะ ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุดที่บังอาจมาพรากลูกพรากพ่อออกจากกัน” “คุณพูดถึงเจ้าเสือ?” “ยอมรับแล้วสินะ” “เจ้าเสือเป็นลูกของฉันคนเดียวไม่เกี่ยวกับคุณ” “เธอทำให้เจ้าเสือเกิดมาเองไม่ได้หรอกเรนเดียร์”

หากพูดถึง ‘อดีตคู่หมั้น’ เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ในความทรงจำของฉันยังคงมีเขาอยู่เสมอ ไม่ใช่เพราะรักหรือผูกพัน แต่เป็นเพราะการกระทำเลวร้ายที่คุณอาได้กระทำต่อครอบครัวของเขา อย่างไรก็ตาม ต่อให้ฉันสงสารเขามากแค่ไหนก็ไม่อาจหยิบยื่นความช่วยเหลือได้เพราะแม้แต่ตัวเองยังเอาไม่รอด คุณอาเข้ามาดูแลทรัพย์สินทุกอย่างของคุณพ่อตามพินัยกรรมหลังจากท่านเสียชีวิต ทว่าคุณอาไม่ใช่คนดีนัก ด้วยเหตุนั้นชีวิตคุณหนูที่แสนสุขสบายของฉันจึงถูกช่วงชิงไปทั้งหมด แม้ฉากหน้าคุณอาและครอบครัวจะแสดงออกถึงความรักใคร่เอ็นดูหลานสาวคนนี้มากแค่ไหน ฉันรู้ดีว่านั่นเป็นแค่บทละครเท่านั้น เมื่อฉากหลังฉันถูกทารุณกรรมทางร่างกายและความรู้สึก กระทั่งในวันที่คุณอาสิ้นเนื้อประดาตัวจากความล้มเหลวของตัวเอง ฉันคิดว่าพระเจ้าท่านคงจะเอาคืนให้ฉันอย่างแน่นอนถ้าหากว่าฉันไม่ตื่นมาพบกับความจริงอันโหดร้ายเบื้องหน้าที่คุณอาและครอบครัวได้ทิ้งเอาไว้ให้ฉันชดใช้แทน “ไงคุณหนู” “...” “ชีวิตตกต่ำถึงขั้นนั่งเชิดหน้าทำคอแข็งเหมือนเดิมไม่เป็นแล้วหรือไง หึ!ดวงตาที่หลั่งน้ำตาอยู่นั่นมันอะไร อย่าบอกนะว่าเธอกำลังคิดที่จะใช้ความอ่อนแอจอมปลอมเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากฉันน่ะ” “...” “น่าสมเพชชะมัด ฉันคนนี้กับฉันในอดีตไม่เหมือนกันหรอกนะ”