เธอจะทำยังไงเมื่อแฟนเก่าที่เลิกกันไปนาน จู่ๆ ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าแล้วพูดกับเธอว่า "เลิกยุ่งกับเพื่อนฉันซะ!" เหอะ….นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? แล้วคิดเหรอว่าคนแบบเธอต้องทำตามคำสั่งของผู้ชายสารเลวที่นอกใจเธอน่ะ ฝันเอาชาติหน้าเถอะ!

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาพบหนุ่มหล่อลุคไฮโซนอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างกาย พร้อมกับความทรงจำเร่าร้อนของเมื่อคืนประดังประเดเข้ามาในหัว เธอก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเงิน 1,500 บาท ที่เธอต้องใช้กินอยู่ทั้งเดือนไม่พอจ่ายค่าตัวของเขา ดังนั้น... “หนูขอโทษนะคะ” “...” เธออาศัยตอนที่เขาหลับ กัดฟันหยิบแบงก์พันด้วยมือสั่นเทาวางลงบนโต๊ะแล้วชิงหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

ความเมาเป็นเหตุทำให้สาวโสดหมาดๆ ได้ร่วมใช้ค่ำคืนสุดพิเศษกับชายหนุ่มที่หล่อและมีอิทธิพลมากคนหนึ่ง เธอคิดว่าเรื่องจะจบแต่ในท้องกลับมีทายาทของเขาถือกำเนิดขึ้น ***** ตัวอย่างบางส่วน***** “น่าแปลกจังที่คุณหนูไม่กลัว ดูสิครับนายท่าน คุณหนูยิ้มให้...” ซีอัสเงยหน้าจากคนในอ้อมแขนขึ้นมองนายท่าน ตั้งใจจะพยักพเยิดหน้าให้อีกฝ่ายมองดูความน่ารักของหนูก็พลันต้องชะงัก ลูเซิร์นมองตาขวางพร้อมออร่าอำมหิตอันมืดดำ “นายท่านอุ้มคุณหนูดีไหมครับ” “ทำไมฉันต้องอุ้ม” อีกแล้ว พอให้อุ้มก็ปฏิเสธ แล้วพอเขาอุ้มก็ไม่พอใจแต่ก็ไม่ยอมอุ้มลูกเด็ดขาด “บางทีคุณหนูอาจจะอยากอยู่ในอ้อมกอดของพ่อก็ได้นะครับ” คำพูดของซีอัสทำให้ส่วนลึกในดวงตาคมกริบสั่นไหว และตอนนั้นเองที่ลูเซิร์นถอนหายใจหนักๆ ลุกขึ้นเดินไปหาลูกสาวซึ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของซีอัส มันก็ช่วยไม่ได้นะถ้าลัลน์ลลิตอยากให้พ่ออุ้มมากขนาดนั้น ทว่า... “ทำไม เธออยากให้ฉันอุ้มเหรอ” คำพูดไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่สีหน้าและน้ำเสียงแสดงออกตรงกันข้าม เหมือนยืนอยู่ตรงหน้าศัตรู เล็งปืนจ่อหัวแล้วถามว่า ‘มึงมีปัญหาอะไร อยากตายด้วยกระสุนของกูงั้นเหรอ’ นายท่านน่ากลัวเกินไปแล้ว ลัลน์ลลิตเบะปาก หายใจฮึดฮัด บนใบหน้าเริ่มมีสีแดงกระจายตัวก่อนจะริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มจะแผดเสียงร้องไห้งอแง “แง้!! แง้!!” “น่ารำคาญ หุบปากซะ” “นายท่าน” “ทำไม” “นายท่านทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง” “เยอะสิ่ง” “แง้!! แง้!!” “ยังไม่หุบปากอีก” “ผมจะพาคุณหนูไปหาคุณผู้หญิง” “นายกำลังบอกฉันทางอ้อมว่าฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงลูกงั้นเหรอ” “หรือนายท่านจะปลอบ?” ซีอัสเลือกที่จะถามแทนที่จะตอบ สิ่งที่ได้จากลูเซิร์นคือ... การยักไหล่อย่างไม่แยแสเหมือนจะบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำ เพราะเขาจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่เคยได้รับแม้แต่เศษเสี้ยวความสนใจจากเขาเลยด้วยซ้ำ ต่อให้พยายามเรียกร้องมากเท่าไร สุดท้ายสิ่งที่ได้กลับคืนมาคือ...ความว่างเปล่าแสนเย็นชา และความจริงที่ว่าเขาไม่ได้รักฉัน รู้ทั้งรู้ แต่ยังปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเหยียบย่ำซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนโง่ เลิกได้แล้ว ได้โปรดทะนุถนอมและรักตัวเองสักทีเถอะ อย่าทำตัวน่าสมเพชไปมากกว่านี้อีกเลย ไม่เห็นหรือไงว่าทุกคนที่นี่กำลังมองเธอด้วยแววตาเหยียดหยาม และในวินาทีนั้นเอง ฉันรู้สึกราวกับมีมือของใครสักคนฉุดกระชากออกจากโซ่พันธนาการ มองคนตรงหน้าแล้วแค่นเสียงหัวเราะอย่างไม่ยินดียินร้าย เอาล่ะอลิซ มันถึงเวลาที่ควร ‘พอ’ สักทีกับความสัมพันธ์ที่ต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตาม ฉันควรเริ่มต้นใหม่ แต่เอ๊ะ!!? ทำไมผู้ชายคนใหม่ของฉันมันถึงได้... “โอ๊ยยย!!” “ร้องทำไม” “มะ...มีดบาด” “อืม” เขาเลียเลือดสดๆ ที่ไหลอาบน้ำแล้วดูดบาดแผลแทนการห้ามเลือด มันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้องและฉันรู้สึกกลัว “ทำแผล ฉันต้องทำแผล” “ทำให้อยู่นี่ไง” “ไม่ใช่แบบนี้” “เอาใจยากจัง” “ฉันไม่ได้เอาใจยากแต่พี่มันโรคจิต คนโดนมีดบาดก็ควรใส่ยาทำแผลสิ ใครเขาดูดเลือดกันแบบนี้บ้าง” “ไม่อยากให้พี่ดูดเลือดแล้วหนูอยากให้พี่ดูดอะไรล่ะ”

“ด...ดิน” หยาดทิพย์เค้นเสียงออกจากลำคออย่างยากลำบาก ไม่ว่าเขาจะมาหาเธอด้วยเหตุผลอะไร แต่เขาไม่ควรจะมาทำตัวหยาบคายกับเธอแบบนี้นะ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าจะตักเตือนเขาในฐานะอาจารย์สักหน่อย นั่นคือสิ่งที่เธอคิด แต่มันจะง่ายแบบที่เธอคิดจริงอย่างนั้นเหรอ? หึ! คิดง่ายเกินไปแล้วหยาดทิพย์ “มันเสียเวลาผมนะที่ต้องมาตามคุณน่ะ” “ฉ...ฉัน ฉันเป็นอาจารย์” “แล้วไง ผมไม่ใช่นักศึกษาของมหา’ลัยนี้สักหน่อย” ถึงพี่สะใภ้จะเรียนอยู่ที่นี่ก็เถอะนะ เขามองผู้หญิงที่แต่งตัวเฉิ่มเชยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะเปิดปากเอ่ยต่อว่า “คุณเองก็ไม่ใช่อาจารย์ผมด้วย เพราะไม่มีอาจารย์ที่ไหนเขานอนกับลูกศิษย์ของตัวเองหรอกนะ”

“แด็ดเอาอะไรคิดที่จะให้ผมแต่งงานกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า” อเล็กซาเวียร์ถามอย่างคนมีอารมณ์ เขานั่งไม่ติดเก้าอี้จนต้องลุกขึ้นยืน ดวงตาคมมองไปยังผู้เป็นพ่อที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วยในโรงพยาบาล ปกติแล้วอเล็กซาเวียร์ไม่ใช่คนที่ดูถูกคน แต่ยกเว้นจอมขวัญไว้ในกรณีพิเศษเพราะเธอจะมาพรากเอาอิสระของเขาไป และอเล็กซาเวียร์ก็ไม่ถูกชะตากับจอมขวัญสุดๆ เลยด้วย “เดซี่เป็นเด็กน่ารัก” “เฉิ่มเชยแบบนั้นใครจะไปเอาลง แม้แต่ปิดไฟเอาผมยังสะอิดสะเอียด” “ซาเวียร์” ผู้เป็นพ่อปรามลูกชายเสียงเข้มแต่อเล็กซาเวียร์หาได้สนใจไม่ “ก็ผมไม่ชอบเธอ” “แล้วผู้หญิงที่ชอบทำตัวเยี่ยงโสเภณีที่แกควงๆ อยู่นั่นดีนักหรือยังไง” “ก็ดีกว่าแซ่บกว่ายัยเฉิ่มของแด็ดก็แล้วกัน” “ยังไงแกก็ต้องแต่ง อย่าคิดว่าแกขึ้นเป็นใหญ่แล้วฉันจะทำให้แกจมลงไม่ได้ ฉันสร้างแกขึ้นมาได้ฉันก็ทำลายแกได้เหมือนกัน” อเล็กซาเวียร์มองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะได้ยินคำพูดพวกนี้หลุดออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ ยัยเฉิ่มนั่นมีดีอะไรนะ ไม่เห็นจะมีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับเขาเลยสักนิดเดียว อเล็กซาเวียร์นึกถึงยัยเฉิ่มจากนั้นเขาก็รู้สึกหัวเสียหนักกว่าเดิม นี่เขาต้องเอาเธอมาเป็นเมียจริงๆ เหรอเนี่ย?

นิโคลัสมองสาวน้อยตรงหน้า เขากระแอมแก้อาการประหม่าทำอะไรไม่ถูก นิโคลัสไม่รู้ว่าควรอยู่ในห้องนี้หรือเขาควรยืนเฝ้าดูเธอทายาดีเผื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือ แต่อันดามันก็บอกแล้วว่าเธอจะทายาเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเขานั่นเป็นบ้าอะไรถึงทำไม่เข้าใจแล้วยังจะถามโง่ๆ เหมือนคนไม่เข้าใจภาษาคน “อันดามีอะไรให้ปาป๊าช่วยหรือเปล่า” “ไม่ค่ะ อันดาไม่เป็นอะไรมาก ปาป๊ากลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” แม้เธอจะดี้ด้ากับความห่วงใยของนิโคลัสที่มีให้แต่อันดามันต้องไม่แสดงอาการออกหน้าออกตา วันนี้พอแค่นี้….เกรงว่าหากไม่พอแค่นี้หัวใจของปาป๊าสุดที่รักอาจจะวายถึงขั้นทำให้ตายได้ อันดามันต้องการอ่อยให้ปาป๊าของเธอมีความปลอดภัย “แน่ใจนะ” “ค่ะ” “อย่างนั้น….ถ้ามีอะไรเรียกปาป๊าได้เลยนะ เรียกได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงปาป๊าจะไม่ล็อกประตู” คำพูดของเขาคล้ายชี้โพรงให้กระลอกอย่างไรอย่างนั้น อันดามันต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เธอปั้นยิ้มหวานส่งไปให้ในใจอยากบอกเหลือเกินว่าอยากนอนด้วย อยากให้ดูแลเอาอกเอาใจ แต่ไม่สามารถทำได้ สาวน้อยต้องเว้นระยะห่างให้ปาป๊าสุดหล่อหายใจโล่งอกเสียบ้าง “ถ้ามีอะไรอันดาจะเรียกปาป๊าเสียงดังเลยค่ะ” “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นปาป๊าขอตัวนะครับ” “ฝันดีค่ะปาป๊า” “ฝันดีลูกรัก” ริมฝีปากหนาประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนหน้าผากนูน อันดามันมีร้อยยิ้มเจื่อนเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากของนิโคลัส แต่เขาไม่อาจเห็นมันได้เมื่ออันดามันเป็นสาวน้อยช่างปั้น(หมายถึงปั้นหน้าเก่ง) คล้อยหลังของนิโคลัสไปเพียงนิดสาวน้อยลุกขึ้นจากที่นอนรวดเร็ว “ลูกรัก? ไม่อยากจะอยากเป็นลูกรักสักหน่อย อยากเป็นที่รักต่างหากล่ะ ปาป๊านี่ไม่เข้าใจเอาซะเลยอันดาเซ็ง!”

เสน่ห์ของเธอดึงดูดผู้ชายสองคนที่เป็นศัตรูกันให้เข้ามาในชีวิต จนก่อให้เกิดความสัมพันธ์ซับซ้อนขึ้น แล้วเธอจะเลือกทางไหนเมื่อ... ‘คนนั้นก็ใช่ อีกคนก็โดน’ *****เนื้อหาบางส่วน “โมนา” พวกเขามาแล้ว เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้และต้องการแย่งชิงเธอไปเป็นของคนหนึ่งคนใดแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น พวกเขาใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเรียวคนละข้างและใช้แขนแข็งแกร่งโอบกอดรอบเอว แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างถือสิทธิ์ ป้องกันเหยื่อโอชะจากนักล่าตัวอื่นที่อยู่นอกสังเวียน “บอส / พยัคฆ์” “ทำไมถึงเรียกมันก่อนฉันล่ะ” “ไม่น่าถาม บ่งบอกถึงความสำคัญที่มีมากกว่ายังไงล่ะ” ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย แค่ลงมาเต้นยักย้ายส่ายสะโพกนิดๆ หน่อยๆ พวกเขาซึ่งมีความอดทนสูงกว่าผู้ชายทั่วไปและมาดเยอะ ถึงกับเสียการควบคุมตัวเองลงมาหาเธอแบบเปิดเผย หรือเพราะนี่คือสงครามจึงจำเป็นต้องถือคติ ‘ด้านได้ อายอด’ ไม่ใช่หรอก ความจริงพวกเขาทนมามากจนหมดความอดทนต่างหากล่ะ วันเวลาล่วงเลยผ่านไปหากไม่เข้าหาตอนนี้มีหวังได้ชวดอีกแน่ ต่างคนต่างไม่อยากพ่ายแพ้ เพื่อชัยชนะพวกเขาทำได้ทุกอย่าง “มีธุระ?” “มี” พยัคฆ์ตอบ “เราไปหาที่คุยกันสองคนดีกว่านะโมนา” เทรซิสผลักไสพยักไปเป็นส่วนเกิน ดวงตาคมกริบดุจอาวุธสังหารสองคู่ฟาดฟันกันดุเดือด หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวมองซ้ายทีขวาทีจนเริ่มตาลาย ไม่รู้จะจัดการชายหนุ่มยังไง ดูเหมือนไม่ใช่คนที่หากใครห้ามแล้วจะยอมฟัง หรือจะลองวิธีนี้ดีนะ? ชั่วพริบตานั้นความคิดดีๆ พลันผุดขึ้นในหัว โมนากระหยิ่มยิ้มย่องข้างในพลางตีหน้าขรึมเอาจริงเอาจัง “นี่พวกคุณเห็นฉันเป็นของเล่นในร้านขายของเล่นเด็กงั้นเหรอ”

เขาทำให้เธอเข้าใจว่า ‘เขารัก’ ทั้งที่ความจริง ‘เขาไม่เคยคิดที่จะรัก’ เมื่อหัวใจดวงนี้มีเจ้าของจับจองอยู่แล้ว ส่วนเธอก็เป็นแค่ตัวละครโง่งมที่มาทำให้บทละครของเขาสมบูรณ์แบบเพื่อให้คนที่เขารักจริงๆ สบายใจ

“รับอะไรดีครับ” โลกทั้งใบของซานดาร่าหยุดหมุนอย่างกะทันให้ ประสาทการรับรู้ทางหูมันอื้อไปชั่วขณะ เธอจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง มันมีคนแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย ‘ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจของฉันชุ่มฉ่ำและสั่นคลอนได้มากมายขนาดนี้มาก่อน’ เธอรู้....เธอรู้....รู้เต็มอกผู้ชายในสต็อคสี่คนสุดแซ่บตอนนี้มันเพียงพอสำหรับเธอแล้ว เธอรู้ว่าเธอควรจะรักสนุก เธอรู้อยู่เต็มอก แต่ตอนนี้เธอต้องการผู้ชายตรงหน้า เขาไม่ต้องทำอะไรมากเลย แค่ยิ้มอ่อนๆ กับพูดเสียงนุ่มทุ้มเนื้อตัวและหัวใจมันก็พร้อมแทบหลอมละลายกลายเป็นน้ำแล้ว เขาเป็นใคร? เธออยากได้เขาเหลือเกิน!!! “คุณครับมีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดอีกครั้ง เขาพยายามจะเรียกสติเธอให้กลับมา เพราะเห็นหญิงสาวจ้องหน้าเขานานแล้ว มันไม่ชะครั้งแรก อนาวินเป็นผู้ชายออร่าสามีจับมาก ไม่มีผู้หญิงคนไหนเห็นเขาแล้วไม่มองตาค้างและมีความอยากได้เขาเป็นสามี ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกรำคาญเพราะเขาเป็นคนมีพลังบวกและไม่คิดเล็กคิดน้อย คนชอบก็ดีกว่าคนเกลียด อนาวินเคยมีแฟนมาบ้าง แต่ก็คบกันได้ไม่ยืดยาว เขาหล่อก็จริงแต่เขาไม่รวย อนาวินให้ความสำคัญกับงานพาร์ทไทม์มาก นั่นจึงทำให้เขาคบใครไม่ยืด ปัจจุบันเป็นโสดให้ผู้หญิงกรี๊ดร้อง

ผลผลิตเลิศเลอที่ม่านไหมแสนภูมิใจ ทำให้วิญญาณของช่อเอื้องแทบหลุดลอยออกจากร่าง ‘เด็กน้อย’ ผู้เด็ดดวงที่ขย่มเธอจนหมดสภาพในคืนนั้น ก็คือ...ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของม่านไหมเพื่อนสนิทของช่อเอื้อง เธอไม่ใช่คนมีศีลธรรมธรรมอันดี แต่กับเพื่อนสนิทมันไม่เหมือนกัน โอ้พระเจ้าช่วยด้วยเถอะ!! เธออยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียง ‘ความฝัน’ หากทว่าร่างสูงที่เดินผ่านหลังไป กลิ่นน้ำหอม เสน่ห์กระชากใจสาว ทุกอย่างที่มันปลุกเร้าดึงดูดเธอในคืนนั้น ย้ำเตือนความจริงแจ่มชัด

แรกพบสบตา 'วศิน' รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสาร เธอต้องการใครสักคนที่เคียงข้างเธอ มอบความสุขให้แก่เธอ รักเธอด้วยความจริงใจ และเขาเพียงแค่มีคุณสมบัตินั้น แต่มันไม่ง่าย เด็กสมัยนี้หลอกยากกว่าที่คิด เล่ห์เหลี่ยม แผนการ อำนาจ เงินตราถูกนำมาใช้ วศินถือคติที่ว่า “เสียเป็นล้านต้องได้จับมากกว่าแขน”

“อยากมีชีวิตที่ดีและสุขสบายเธอก็ควรที่จะเปลี่ยนตัวเองแล้วหัดทำตัวดีๆ กับฉันนะ” “ทำดีแล้วไปเป็นเมียบำเรอของคุณน่ะเหรอ เหอะ.....ไม่มีทางหรอก ดีกับคุณ คุณก็ร้ายกับฉัน เพราะงั้นฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันทำแล้วสบายใจ” “เดี๋ยวนะ ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิด เธอเป็นแค่นางบำเรอเท่านั้นวาเนสซ่า มันไม่ควรมีคำว่าเมียอยู่ในประโยคเพราะมันดูสูงส่งเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ” เหมือนถูกเขาตบหน้าฉาดใหญ่ แสบๆ คันๆ และมันก็สร้างความอับอายให้ตัวเองมากเหลือเกิน วาเนสซ่าไม่อาจสบตาของแอเรียลได้อีก เธออับอายที่พูดออกไปอย่างนั้น และอับอายที่เขาให้ความสำคัญกับสถานะของเธอจนต้องรีบเข้ามาแก้ไขให้เธอเข้าใจอย่างถูกต้อง เธอมันก็เป็นได้แค่ ‘นางบำเรอ’ เท่านั้นวาเนสซ่า! “ถ้าเข้าใจสถานะของตัวเองดีแล้วเธอก็ควรทำหน้าที่ของเธอ” “ฉันไม่.....” หญิงสาวทำท่าว่าเธอจะปฏิเสธเขา แอเรียลเอามือบับแก้มของเธอแรง เขามองเธออย่างดุดัน วาเนสซ่ารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไปทั่วทั้งเนื้อตัว

ในฐานะนางบำเรอผู้น่าสงสาร เขาใจดีให้เธอขออะไรก็ได้สามอย่าง เธอจึงขอ.... “1.หนูขอข้าวครบ 3 มื้อ 2. หนูขอที่ซุกหัวนอนที่สบาย 3.หนูขอให้คุณมองหนูเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและหัวใจไม่ใช่สัตว์หรือสิ่งของ” ดวงตาหวานกลมโตสีน้ำตาลเข้ม สบเข้ากับดวงตาสีอำพันคมกริบราวกับอาวุธสังหาร นัยน์ตาคู่นั้นทรงเสน่ห์ยิ่ง สาวน้อยรีบก้มหน้าลงฉับพลัน ขณะเดียวกันนั้นเอง เธอได้ยินเสียงหัวเราะ ‘หึ’ ในลำคอของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม “นี่แหละของขวัญที่ฉันเอามาสมนาคุณนาย” “นายจะให้ฉันเลี้ยงลูก?” ภาริตาขนลุกซู่ เกิดอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับคนเป็นไข้ น้ำเสียงของเขาทุ้ม แต่แฝงด้วยอำนาจที่น่าเกรงขามและน่าหวาดกลัว มือเรียวกุมประสานกันบนตักนุ่ม บีบเบาๆให้กำลังใจตัวเอง “ก็แล้วแต่นาย ฉันให้แล้วไม่เอาคืน ฉันไม่ชอบติดค้างบุญคุณใครด้วย” “หาเรื่องให้ฉันปวดหัวมากกว่า” หยางจื่อหรงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พยักพเยิดหน้าเพื่อนสนิทมายังสาวน้อยที่เอาแต่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา หยางจื่อหรงคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้ว่าสาวน้อยประหม่าและหวาดกลัว แต่เขาก็ยังจะกลั่นแกล้ง ช่างเป็นผู้ใหญ่ที่ใจร้ายมากจริงเชียว “ริต้า” “ค...คะ?” “เงยหน้าขึ้น ทักทายลุงเขาหน่อยสิ ลุงเขาจะได้เอ็นดูเธอ”

‘เธอคือใคร?’ รังสิมันต์ตั้งคำถาม ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลยสักวินาทีเดียว เธอเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่สามารถดึงดูดความสนใจจากเขาได้ นัยน์ตาเธอเศร้า แต่เป็นความเศร้าที่ตราตรึงใจแฝงไปด้วยเสน่ห์สะกดตาคนมองให้หลงใหล เธอทำให้เขาสนใจเพียงเธอ มากกว่ารถยนต์คันหรูราคาแพงที่เธอยืนโปรโมทซะอีก รังสิมันต์อยากทำความรู้จักเธออย่างลึกซึ้ง “เธอเด็กเกินไป” “แต่ท่านไม่แก่เกินไปสำหรับฉันนะคะ” “นั่นสิ หากฉันไม่แก่เกินไปสำหรับเธอ ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าท่านล่ะ รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันดูแก่เหมือนพวกตาเฒ่าหัวงู” “ฉันไม่รู้นี่คะว่าต้องเรียกท่านว่ายังไง” “ทำให้ฉันพึงพอใจแล้วฉันจะมอบสรรพนามเรียกขานที่ถูกต้องเธอดีไหม” “ดีค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่ชอบรับอะไรมาง่ายๆ โดยที่ยังไม่ลงมือโชว์ความสามารถของตัวเอง” “หึ...จัดการฉันสิดาวประดับ”

“ฉันขอบอกคุณอีกครั้งนะคะว่าฉันไม่ได้ท้อง” “ฉันไม่เชื่อ!” “มันก็เรื่องของคุณ” เรนเดียร์ผลักร่างหนาสุดแรง จากนั้นเธอก็ตั้งท่าเตรียมจะเดินกลับ ทว่าเอ็กซาเวียร์ไม่ยอม เขามาดักทางออกเธอ กางแขนออกไปยอมให้เธอเดินผ่านไปได้ “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณแล้วนะคะ และการกระทำของคุณฉันสามารถแจ้งความได้” “เออ! ก็แจ้งไปเลยสิ ถ้าเธอกล้านะ ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุดที่บังอาจมาพรากลูกพรากพ่อออกจากกัน” “คุณพูดถึงเจ้าเสือ?” “ยอมรับแล้วสินะ” “เจ้าเสือเป็นลูกของฉันคนเดียวไม่เกี่ยวกับคุณ” “เธอทำให้เจ้าเสือเกิดมาเองไม่ได้หรอกเรนเดียร์”

หากพูดถึง ‘อดีตคู่หมั้น’ เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ในความทรงจำของฉันยังคงมีเขาอยู่เสมอ ไม่ใช่เพราะรักหรือผูกพัน แต่เป็นเพราะการกระทำเลวร้ายที่คุณอาได้กระทำต่อครอบครัวของเขา อย่างไรก็ตาม ต่อให้ฉันสงสารเขามากแค่ไหนก็ไม่อาจหยิบยื่นความช่วยเหลือได้เพราะแม้แต่ตัวเองยังเอาไม่รอด คุณอาเข้ามาดูแลทรัพย์สินทุกอย่างของคุณพ่อตามพินัยกรรมหลังจากท่านเสียชีวิต ทว่าคุณอาไม่ใช่คนดีนัก ด้วยเหตุนั้นชีวิตคุณหนูที่แสนสุขสบายของฉันจึงถูกช่วงชิงไปทั้งหมด แม้ฉากหน้าคุณอาและครอบครัวจะแสดงออกถึงความรักใคร่เอ็นดูหลานสาวคนนี้มากแค่ไหน ฉันรู้ดีว่านั่นเป็นแค่บทละครเท่านั้น เมื่อฉากหลังฉันถูกทารุณกรรมทางร่างกายและความรู้สึก กระทั่งในวันที่คุณอาสิ้นเนื้อประดาตัวจากความล้มเหลวของตัวเอง ฉันคิดว่าพระเจ้าท่านคงจะเอาคืนให้ฉันอย่างแน่นอนถ้าหากว่าฉันไม่ตื่นมาพบกับความจริงอันโหดร้ายเบื้องหน้าที่คุณอาและครอบครัวได้ทิ้งเอาไว้ให้ฉันชดใช้แทน “ไงคุณหนู” “...” “ชีวิตตกต่ำถึงขั้นนั่งเชิดหน้าทำคอแข็งเหมือนเดิมไม่เป็นแล้วหรือไง หึ!ดวงตาที่หลั่งน้ำตาอยู่นั่นมันอะไร อย่าบอกนะว่าเธอกำลังคิดที่จะใช้ความอ่อนแอจอมปลอมเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากฉันน่ะ” “...” “น่าสมเพชชะมัด ฉันคนนี้กับฉันในอดีตไม่เหมือนกันหรอกนะ”