ซูเมิ่งถิง เถ้าแก่เนี้ยแห่งร้านผ้าหรงฮวา งัดทุกกลยุทธ์การค้าเพื่อหมายบดขยี้ร้านคู่แข่งให้จมดิน ทว่าไม่ว่านางจะสาดพายุอารมณ์และแผนการใด ๆ ใส่ กู้ฉืออันเถ้าแก่หนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ก็ยังคงรับมือด้วยความสงบนิ่ง ซ้ำร้ายเขายังแก้เผ็ดสตรีดื้อรั้นด้วยการส่งแม่สื่อมาพร้อมเทียบเชิญสีชาดและขบวนสินสอดทอดยาวสิบลี้ เปลี่ยนสมรภูมิการค้าให้กลายเป็นสมรภูมิรักที่นางมิอาจหลีกหนี“ท่านแย่งลูกค้าข้าไปจนหมดร้านแล้ว ยังจะหน้าหนาส่งเทียบเชิญมาสู่ขอข้าอีกหรือ” ซูเมิ่งถิงแค่นเสียงบริภาษ บุรุษตรงหน้าเพียงรินชาอย่างเชื่องช้าก่อนแย้มยิ้ม “เถ้าแก่เนี้ยซูกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเพียงเห็นว่าสองกิจการรวมเป็นหนึ่งย่อมดีกว่า หากข้าได้ท่านเป็นฮูหยินเอก ลูกค้าของข้าย่อมเป็นลูกค้าของท่าน ทรัพย์สินของข้าย่อมเป็นของท่าน ไม่เว้นแม้แต่ตัวข้าก็เป็นของท่านเช่นกัน”นี่มันเรื่องบัดซบอันใดกัน ศัตรูที่นางหมายหัว กลับกลายเป็นบุรุษที่หวังกลืนกินนางทั้งตัว …

ท่ามกลางหิมะโปรยปราย หลี่ซินเหยา ถือกำเนิดขึ้นพร้อมปาฏิหาริย์ดอกท้อบานสะพรั่ง นางมิใช่เพียงบุตรสาวคนเล็กของตระกูลหลี่ แต่คือแก้วตาดวงใจที่สวรรค์ประทานมาให้ท่านพ่อผู้เป็นราชครูเคร่งขรึม? กลายเป็นทาสลูกสาวอันดับหนึ่งพี่ชายใหญ่บัณฑิตหน้านิ่ง? ยอมทิ้งตำรามาเล่นม้าก้านกล้วยให้น้องขี่พี่สาวรองจอมยุทธ์หญิง? ใครบังอาจรังแกน้องข้า กระบี่ในมือไม่เอาไว้แน่!ชีวิตของซินเหยาช่างแสนสุขสำราญ เดินไปทางไหนก็มีแต่เรื่องโชคดี จนกระทั่ง... พี่ชายข้างบ้านผู้เงียบขรึมคนนั้น เริ่มมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป“เสี่ยวเหยา... ท่านพ่อของเจ้าดุยิ่งนัก แต่พี่ชายคนนี้หนังเหนียวยิ่งกว่า เจ้าจะยอมให้พี่ดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตหรือไม่?”

เนี่ยซวง บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ คือการได้นอนกลิ้งเกลือกบนกองเงินกองทองโดยไร้สามีมากวนใจ นางจึงลงทุนสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองกลายเป็นสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง ทั้งหยาบคาย ไร้ยางอาย และจิตใจคับแคบ หวังให้บุรุษทั่วเมืองหลวงขยาดทว่าแผนการอันสมบูรณ์แบบกลับพังทลาย เมื่อนางไปเตะตา มู่หรงจิ่ง ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มีฉายาว่ายมทูตหน้าหยกคนอื่นมองว่านางบ้า... แต่เขากลับมองเห็นความฉลาดที่ซ่อนอยู่คนอื่นวิ่งหนีนาง... แต่เขากลับเดินหน้าไล่ต้อน"ในเมื่อเจ้าอยากเป็นสตรีชั่วช้า เปิ่นหวางก็จะส่งเสริม... เริ่มจากแต่งเข้ามาเป็นชายาจอมโหดของเปิ่นหวางเป็นอย่างไร?"

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่องนางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย!ปฏิบัติการยัดเยียดวาสนาจึงเริ่มขึ้น... เฉินหลันซินงัดทุกกลยุทธ์ในตำราพิชัยสงครามรักออกมาใช้ ไม่ว่าจะจัดฉากตกน้ำ สร้างสถานการณ์วีรบุรุษช่วยสาวงาม หรือแม้กระทั่งวางแผนให้ทั้งสองต้องติดฝนในศาลาร้างสองต่อสอง โดยมีสองสาวใช้คู่ใจคอยดูต้นทางทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้นสิ่งที่เขาสนใจมิใช่แม่นางหลินผู้บอบบางดั่งกิ่งหลิว แต่กลับเป็นแม่สื่อจอมเจ้าเล่ห์ที่แอบซุ่มดูผลงานอยู่หลังพุ่มไม้ต่างหาก!ยิ่งนางพยายามผลักไสเขาให้สตรีอื่น เขากลับยิ่งรู้สึกว่านางช่างน่าค้นหา ยิ่งนางทำตัวฉลาดเฉลียว เขากลับยิ่งอยากปราบพยศ สตรีทั่วหล้าล้วนอยากปีนขึ้นเตียงเขา แต่เฉินหลันซินผู้นี้กลับวางแผนถวายเขาใส่พานให้ผู้อื่น ช่างบังอาจนัก!ในที่สุด ความอดทนของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนก็สิ้นสุดลง แทนที่เขาจะเดินตามแผนไปประคองนางเอกที่ล้มอยู่ตามบท เขากลับกระโจนข้ามหลุมพรางที่นางขุดไว้อย่างไม่ไยดี ตรงดิ่งเข้ามาหาคนบงการ รวบเอวบางของเฉินหลันซินขึ้นพาดบ่าแกร่ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าองครักษ์และสาวใช้ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน“ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

“เถ้าแก่เนี้ย สุราลืมเลือนถูกเหมาซื้อไปจนหมดแล้วขอรับ” หลงจู๊รีบเร่งเดินเข้ามารายงานสตรีโฉมงามละสายตาจากสมุดบัญชี มุมปากยกยิ้มการค้า “ลูกค้าท่านใดช่างมือเติบถึงเพียงนี้”“เป็นลูกค้าลึกลับสวมหมวกปีกกว้าง จ่ายด้วยตั๋วเงินปึกใหญ่ขอรับ”ยังไม่ทันที่หลินจือเหมียนจะเอ่ยชมลูกค้าชั้นดี ประตูห้องบัญชีก็ถูกผลักออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นอายกดดัน หมวกปีกกว้างถูกถอดวางลงบนโต๊ะ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเจิ้นกั๋วโหว“สุราลืมเลือนของหอว่านจินรสชาติดียิ่งนัก ข้าจึงเหมาไว้ดื่มแก้กระหาย” เซียวหยางเจี้ยนเอ่ยเรียบเรื่อย ทรุดตัวลงนั่งพลางรินชาดื่มเองราวกับเป็นเจ้าของสถานที่“ท่านโหวซื้อสุราไปมากมายปานนั้น เกรงว่าจะเมามายจนลืมเลือนแม้กระทั่งทางกลับจวนโหว” นางแค่นเสียงหยัน“ข้าลืมเลือนทุกสิ่งได้ ทว่ามิอาจลืมทางเข้าห้องนอนของฮูหยิน” ชายหนุ่มประสานสายตากับนาง นัยน์ตาแฝงความเจ้าเล่ห์ “แต่หากเถ้าแก่เนี้ยอยากได้สุราลืมเลือนคืนไปเร่ขาย ข้ายินดีขายต่อให้ในราคาเพิ่มขึ้นสามส่วน”หลินจือเหมียนกำลูกคิดในมือแน่น นึกเคียดแค้นบุรุษหน้าหนาที่กล้ามาเก็งกำไรบีบคั้นสตรีผู้รักเงินทองเช่นนาง“ท่านนำเงินของจวนโหวมาซื้อสินค้าของข้า แล้วยังคิดจะมากรรโชกทรัพย์ข้าอีกหรือ”“การค้าล้วนถือผลกำไรเป็นที่ตั้ง มิใช่หลักการที่ฮูหยินยึดถือมาตลอดหรอกหรือ” เขายกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก “หากพรุ่งนี้หอว่านจินไม่มีสุราขึ้นชื่อไว้รับรองแขก ชื่อเสียงของเถ้าแก่เนี้ยคงป่นปี้มิใช่น้อย เจ้าจะยอมเจรจาขอซื้อสุราคืนจากข้าโดยดีหรือไม่”

ห้ามรักข้า ห้ามหึงหวงข้า และห้ามก้าวก่ายชีวิตข้า นั่นคือสามกฎเหล็กที่มู่หรงเยี่ยน เยี่ยนอ๋องผู้มีวาจาเป็นอาวุธมอบให้ในคืนเข้าหอเจียงรุ่ยฉีบุตรีภรรยาเอกตระกูลเจียงผู้งดงามและชาญฉลาดเพียงยิ้มรับ... เพราะนางก็ไม่ได้อยากรักเขาอยู่แล้ว! สิ่งที่นางสนใจคือเบี้ยหวัดและอิสระในการใช้ชีวิตต่างหากแต่ไฉนพอนางทำตามกฎอย่างเคร่งครัด ท่านอ๋องตัวร้ายกลับเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายตัวเองเสียอย่างนั้น?เดี๋ยวก็หาเรื่องตำหนิว่านางแต่งตัวจืดชืด เดี๋ยวก็บ่นว่ากับข้าวไม่อร่อย แต่พอนางจะหนีไปเที่ยวเล่น เขากลับตามเฝ้าเช้าเย็นไม่ห่าง"ข้าไม่ได้หึง! ข้าแค่กลัวเจ้าไปทำชื่อเสียงจวนอ๋องป่นปี้ต่างหาก!"

ในแวดวงสังคมชนชั้นสูงของเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของหลินอวี่ซี ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินมิใช่เพราะนางมีความงามล่มเมือง หรือมีความสามารถเลื่องลือแต่อย่างใด ทว่าสิ่งที่ทำให้นางเป็นที่กล่าวถึงคือความร้ายกาจชนิดหาตัวจับยาก ทั้งอารมณ์ที่แปรปรวนดุจลมพายุ และความริษยาที่ร้อนแรงดั่งไฟโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลูกเลี้ยงสองคน ที่นางมองว่าเป็นหนามยอกอก เป็นหลักฐานความมักมากของสามีที่นางไม่เคยได้รับความรักตอบแต่ผู้ใดจะรู้เล่าว่า ภายใต้หน้ากากนางมารร้ายนั้น วันหนึ่งวิญญาณข้างในจะถูกสับเปลี่ยน และโชคชะตาของจวนแม่ทัพกำลังจะถูกพลิกกลับตาลปัตร... "ท่านต้องการอะไรกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ท่านวางแผนจะขายพวกเราหรือ""เจ้าคิดว่าข้าจะขายเด็กผอมแห้งหัวโตอย่างพวกเจ้าได้กี่ตำลึงกัน เชือดเอาเนื้อไปขายยังไม่ได้ทุนคืนเลยกระมัง"

ซางเหมียน บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้รักความสงบและการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ต้องแต่งงานเข้าจวนอู่อันโหว เว่ยฉือเซียวแม่ทัพหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยวันแรก เขาปลุกนางให้ตื่นยามเหม่าไปวิ่งรอบจวนวันที่สอง เขาบังคับให้นางคัดตำราพิชัยสงครามวันที่สาม เขาขู่จะจับนางไปฝึกทหาร!นางตั้งใจจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มตากแห้งที่ไร้ปากเสียง แต่สามีตัวดีกลับไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่นิ่งทว่า... ภายใต้ความเข้มงวดนั้นกลับมีความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ และภายใต้ความเกียจคร้านของนาง ก็มีความเฉลียวฉลาดที่พร้อมจะปกป้องสามี"ท่านพี่ วันนี้ข้าของดวิ่งได้หรือไม่เจ้าคะ""ได้ แต่คืนนี้เจ้าต้องออกแรงอย่างอื่นแทนนะฮูหยิน"

หลินว่านนักเขียนนิยายออนไลน์ชื่อดัง ผู้เขียนนิยายเรื่องลิขิตรัก(ร้าย)บัลลังก์เลือดจนโด่งดัง แต่เธอกลับเขียนจุดจบของกู้อวิ๋นโจวตัวร้ายของเรื่องไว้อย่างน่าอนาถที่สุด ทั้งที่เขาเป็นตัวละครที่เธอรักและใส่ใจรายละเอียดมากที่สุด วันหนึ่งเธอตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของซูชิงภรรยาเอกของกู้อวิ๋นโจว ตัวละครประกอบที่จะต้องถูกกู้อวิ๋นโจวสังหารในอีกสามเดือนข้างหน้าเพื่อเปิดทางสู่ความดำมืด หลินว่านในร่างซูชิงจึงต้องทำทุกทางเพื่อเปลี่ยนใจสามีตัวร้าย ไม่ใช่แค่เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง แต่เพื่อช่วยเขาไม่ให้เดินทางผิดและพบจุดจบอันน่าเศร้าเหมือนในนิยายที่เธอเขียน

'ซูจินเยว่' หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของ 'ตัวประกอบ' บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอกเป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสดแต่ทว่า 'รุ่ยอ๋อง' เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน!"ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า""ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

หลี่เล่อหยางเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทว่าเธอกลับเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็กลายเป็นอดีตคนรักของพอ.ที่เป็นนางร้ายตัวประกอบและกำลังจะตายในอีกไม่นานนี้…

“ในเมื่อท่านยังรักนางเหตุใดจึงได้ทำเหมือนกับว่ามีใจให้ข้า ไม่สิ จะโทษท่านคนเดียวได้อย่างไร เป็นข้าเองที่เผลอไผลไปกับการกระทำของท่าน” นานมากแล้วที่นางไม่ได้ร้องไห้ ฮึก เจ็บ! นางเจ็บยิ่งนัก

เมื่อลมหายใจถูกพรากไปในวัยยี่สิบห้าปี อู๋ซีหรงได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่คุ้นตา แต่กลับคุ้นเคย…

จ้าวเยว่ป่วยเรื้อรังมากว่าสองปี หลังจากหมดลมหายใจ ก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในร่างของหลินผู่เยว่ ฮูหยินเอกของเยี่ยนโหว เยี่ยนเทียนหมิง ที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีอัปลักษณ์ที่สุดในแคว้นซ่ง