เมื่ออดีตหัวหน้าเชฟสาวทะลุมิติมาพร้อมหนี้สินและญาติใจร้าย สมบัติติดตัวมีเพียงรถเข็นไม้เก่าๆ กับกระทะเหล็กใบหนักอึ้ง เจียงเสี่ยวหม่าน จึงเปิดแผงขายหม่าล่าเสียบไม้ท้ายตลาดชิงเหอในยามวิกาล กลิ่นพริกคั่วและฮวาเจียวเผ็ดร้อนลอยไปเตะจมูกบุรุษสวมหน้ากากเงินผู้มีกลิ่นอายสังหารรอบกาย ชาวบ้านต่างลือว่าเขาคือขุนนางกังฉินผู้โหดเหี้ยมแห่งสำนักตรวจการแผ่นดิน ทว่าในสายตาแม่ครัวผู้รักเงินยิ่งชีพ... เขาคือลูกค้ารายใหญ่อันดับหนึ่งที่จ่ายด้วยตั๋วเงินทุกคืน!กระทั่งคืนหนึ่ง กลุ่มมือสังหารบุกมาพังร้านหวังเอาชีวิตขุนนางชั่ว เจียงเสี่ยวหม่านที่เห็นเนื้อแกะย่างร่วงตกพื้นจึงเลือดขึ้นหน้า คว้ากระทะเหล็กเคลือบน้ำมันพริกฟาดหัวหน้ามือสังหารจนสลบคาที่ พร้อมตวาดลั่น…"อย่ามาทำตัวเกะกะขัดขวางลูกค้ารายใหญ่อันดับหนึ่งของข้ากินข้าวนะ!"ตั้งแต่วันนั้น ขุนนางกังฉินที่คนทั้งเมืองหลวงเซิ่งจิงหวาดกลัว ก็ไม่เคยกินอาหารฝีมือผู้ใดได้อีกนอกจากนาง…

"ท่านผู้บัญชาการ ศพนี้ถูกฆาตกรรมเจ้าค่ะ" ถานเยวี่ยเจี่ยนเอ่ยพลางดึงมือออกจากร่างไร้วิญญาณ‘ฮูหยิน ผู้บัญชาการแอบมองข้า แววตาของเขาอาฆาตแค้นยิ่งนัก เขาคงหึงหวงที่ท่านสัมผัสตัวข้ากระมัง’ วิญญาณสาวที่เพิ่งตายเอ่ยแทรกขึ้นมาพลางลอยวนเวียนอยู่เบื้องหลังหลี่จวินเซียวปรายตามองความว่างเปล่าด้านหลังภรรยา เขาล้วงยันต์อัคคีปาออกไปโดยไม่ขยับตัว เสียงอาคมกระแทกวิญญาณดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของผีสาวที่ถูกซัดกระเด็นทะลุกำแพงหายไป"ท่านทำอันใดเจ้าคะ วิญญาณตนนั้นอาจบอกเบาะแสคนร้ายได้" ถานเยวี่ยเจี่ยนมองเขาอย่างงุนงง"กองตุลาการเงาของข้ามีองครักษ์ฝีมือดีมากมาย ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาวิญญาณเร่ร่อนที่บังอาจเข้าใกล้เจ้า" หลี่จวินเซียวตอบกลับหน้าตาย ก่อนจะดึงมือของนางมาเช็ดถูด้วยผ้าสะอาดอย่างเบามือ "มือเจ้าเปื้อนแล้ว ข้าจะพาไปล้าง"‘ฮูหยินข้าเจ็บเหลือเกิน สามีท่านน่ากลัวกว่าฆาตกรเสียอีก’ เสียงผีสาวลอยแว่วมาจากที่ไกล ๆถานเยวี่ยเจี่ยนถอนใจ "ท่านกำลังหึงหวงอยู่หรือเจ้าคะ""ข้าเปล่า ข้าเพียงรังเกียจความสกปรก" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าใบหูกลับขึ้นสีชาดจาง ๆ……⚠️ คำเตือน🩸นิยายเรื่องนี้สร้างสรรค์ขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีการอ้างอิงถึงบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ใด ๆ ทั้งสิ้น เนื้อหาภายในเรื่องมีการบรรยายถึงสภาพศพ การฆาตกรรม เลือด สิ่งลี้ลับ และความรุนแรงในบางเหตุการณ์ตัวละครอาจมีพฤติกรรมและการตัดสินใจที่ไม่เหมาะสมในบางสถานการณ์ ขอให้ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ใครๆ ก็อยากเป็นเศรษฐี มีแต่ลั่วเชียนจินนี่แหละที่อยากล้มละลาย!ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลพ่อค้าทั้งที สวรรค์กลับยัดเยียดระบบสุดประหลาดมาให้ กติกาคือ... หากนางผลาญเงินทุนหนึ่งแสนตำลึงจนสิ้นเนื้อประดาตัว จะได้กลับโลกเดิมพร้อมเงินรางวัลหนึ่งหมื่นล้าน! แต่หากทำการค้าแล้วได้กำไร นางจะต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล!งานนี้นางจึงงัดทุกกลเม็ดเพื่อความฉิบหาย!ซื้อภูเขาหินหัวโล้นที่แห้งแล้งไร้ประโยชน์จ้างขอทานขี้เกียจที่ทำอาหารไม่เป็นมาเป็นพ่อครัวทุ่มทองคำอุปถัมภ์บัณฑิตตกอับที่โง่เขลาที่สุดในเมือง!แต่สวรรค์ช่างไร้เมตตา!ภูเขาหัวโล้น... ดันขุดเจอเหมืองหยกจักรพรรดิ!อาหารเละเทะของขอทาน... ดันอร่อยล้ำจนคนแห่มาลงชื่อชื่อจองโต๊ะกันเดือน!ส่วนบัณฑิตโง่เขลาผู้นั้น... แท้จริงแล้วคือองค์รัชทายาทปลอมตัวมา!ขณะที่นางกำลังร้องไห้แทบขาดใจกับกองเงินที่งอกเงยเพิ่มขึ้นทุกวัน คนทั้งเมืองกลับเทิดทูนว่านางคือเซียนการค้าผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน! ซ้ำร้ายรัชทายาทหนุ่มยังมองนางด้วยสายตาคลั่งรัก“เชียนจิน เจ้าทุ่มเทเงินทองและทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้ หากข้าได้บัลลังก์คืนมา... ข้าจะมอบสมบัติทั้งแคว้นให้เจ้าดูแลแต่เพียงผู้เดียว!”ไม่นะ! ข้าแค่อยากล้มละลาย ไฉนถึงกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแถมพ่วงตำแหน่งว่าที่ฮองเฮาไปได้เล่า!

ใครจะคิดว่าการแบ่งบะหมี่น้ำมันกากหมูให้เด็กหนุ่มผู้หิวโหยเพียงชามเดียวในคืนหิมะตก... จะทำให้ ‘ถานเสี่ยวหมี่’ นางกำนัลก้นครัววัยเก้าหนาว ได้ผู้หนุนหลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดินมาครอบครอง!นางใช้ฝีมือปลายจวักไต่เต้าจากเด็กล้างหม้อขึ้นเป็นหัวหน้าห้องเครื่องหญิงผู้ทรงอิทธิพลในวังหลวงส่วนเขา... จากเด็กขี้โรคที่แอบปีนกำแพงมากินมื้อดึกของนางทุกคืน ก้าวขึ้นเป็นจิ้งอ๋อง ผู้มั่งคั่งที่พร้อมทุ่มทรัพย์สินทั้งจวนเพื่อหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาให้นางทำอาหาร และพร้อมปกป้องแม่ครัวตัวน้อยของเขาไว้ในอุ้งมือชั่วนิรันดร์!

ทั่วทั้งเมืองหลวงหลินฮวาไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก ‘ฉินรุ่ย’ รองเจ้ากรมอาญาผู้ได้รับฉายาว่าพญายมหน้าหยก เขาเป็นขุนนางผู้ยึดมั่นในพยานหลักฐาน ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีหรือคำทำนายงมงาย และไม่เคยชายตามองหญิงใดส่วน ‘ซูเจียงหลี’ เป็นเพียงเจ้าของร้านน้ำชาอวิ๋นซ่านในตรอกไป๋ซิ่งข้างกรมอาญา ทว่าความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ก็คือ นับตั้งแต่ฟื้นจากไข้ในวัยเยาว์ ดวงตาของนางก็สามารถมองเห็น ‘ไอควัน’ ที่ลอยออกมาจากตัวผู้คนยามพูดโกหกหรือซ่อนเร้นอารมณ์!เพื่อสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของบิดาเมื่อห้าปีก่อน ซูเจียงหลีจึงตอบรับคำเชิญของฉินรุ่ย เข้าไปช่วยจับพิรุธคนร้ายในกรมอาญางานสืบคดีนับว่าราบรื่นดี หากไม่ติดปัญหาใหญ่เพียงข้อเดียว...ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าฉินรุ่ย เขาจะตีหน้าขรึม ขมวดคิ้วมุ่น และเอ่ยวาจาห่างเหินเย็นชาใส่นางเสมอ ทว่ารอบกายของเขากลับมี ‘ไอควันสีชมพู’ แห่งความรักใคร่เสน่หาพวยพุ่งออกมาหนาแน่นเสียจนแทบจะกลืนกินนางทั้งตัว!“แม่นางซู ที่ทำการกรมอาญามีระเบียบเคร่งครัด เจ้าจงรักษาระยะห่างด้วย”ซูเจียงหลีมองกลุ่มควันสีชมพูที่กำลังม้วนตัวเข้ามาคลอเคลียแก้มของนาง แล้วได้แต่ลอบถอนหายใจ...

หนิงเสวี่ยฟื้นขึ้นมาในห้องหอพร้อมกับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่หลั่งไหลเข้ามา นางคือบุตรีสายรองสกุลหนิงที่ถูกมารดาเลี้ยงบีบบังคับให้แต่งงานกับป้ายวิญญาณของ ไป๋หลี่เซียว ติ้งหย่วนโหวผู้เกรียงไกรที่สิ้นชีพกลางสนามรบ จุดประสงค์ก็เพื่อใช้สตรีไร้ที่พึ่งพิงเช่นนางเป็นหมากกรุยทางไปสู่การครอบครองสมบัติของจวนโหวผู้คนภายนอกต่างเวทนาที่นางต้องกลายเป็นฮูหยินม่าย ทว่าในคืนเข้าหอ หนิงเสวี่ยกลับพบว่าวิญญาณของท่านโหวหนุ่มไม่ได้เดินทางไปปรโลก เขาเพียงถูกลอบวางพิษจนวิญญาณหลุดออกจากร่างชั่วคราว และกำลังลอยวนเวียนด้วยใบหน้าคล้ำทะมึนอยู่ในห้องหอของนาง‘สตรีสกุลหนิง มารดาเลี้ยงของเจ้าส่งเจ้ามาเพื่อกอบโกยสมบัติจวนโหว คิดหรือว่าข้าจะยอมให้พวกเจ้าสมหวัง’ น้ำเสียงเย็นเยียบของวิญญาณติ้งหย่วนโหวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบหนิงเสวี่ยหาได้หวาดกลัว นางเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “ท่านโหวโปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ในเมื่อข้าเป็นเพียงผู้เดียวที่มองเห็นและสัมผัสท่านได้ เรามาลงเรือลำเดียวกันดีหรือไม่เจ้าคะ”ข้อตกลงลับจึงบังเกิดขึ้น หนิงเสวี่ยรับปากจะช่วยเขาสืบหาตัวผู้บงการและหาวิธีพาวิญญาณเขากลับเข้าร่าง แลกกับการที่ท่านโหวต้องยื่นมือเข้าช่วยปกป้องนางจากบรรดาญาติใจทราม นับแต่นั้นกลางวันหนิงเสวี่ยต้องงัดเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาฟาดฟันกับฮูหยินผู้เฒ่าไป๋หลี่และมารดาเลี้ยง กลางคืนท่านโหวก็คอยหลอกหลอนบ่าวไพร่ที่กล้ารังแกภรรยาจนจวนโหววุ่นวาย

เชฟสาวระดับมิชลินทะลุมิติมาอยู่ในร่างแม่หม้ายยากจน ณ หมู่บ้านชายแดนแคว้นเยี่ยน ทรัพย์สมบัติมีเพียงเรือนไม้ผุพังกับบุตรชายวัยสี่หนาวที่กำลังหิวโซ โจวเยว่ไม่มีเวลาคร่ำครวญต่อโชคชะตา นางงัดฝีมือปลายจวักออกมารังสรรค์อาหารเลิศรส อาศัยเพียงเครื่องปรุงพื้นบ้านทำหมูสามชั้นทอดหนังกรอบและเนื้อย่างรสเผ็ดชา พลิกชีวิตจากคนอดมื้อกินมื้อ กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารที่มั่งคั่งที่สุดในแดนใต้เมื่อมีเงินทองและใบหน้าที่งดงามสะพรั่ง ข่าวลือเรื่องแม่หม้ายเศรษฐนีก็ดึงดูดบรรดาบุรุษมักง่ายให้แห่กันมาสวมรอยเป็นบิดาของเด็กน้อยหวังชุบมือเปิบ ทว่าคนเหล่านั้นจำต้องผ่านด่าน อาอวี้ ชายเร่ร่อนความจำเสื่อมที่นางเก็บมาเป็นลูกจ้างล้างจานแลกข้าวไปให้ได้เสียก่อน ชายผู้นี้กินจุ ทว่าเรี่ยวแรงกลับมหาศาล เขาทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันชั้นยอด คอยเตะพวกอันธพาลเหล่านั้นออกจากร้านไปทีละคน …“ข้าคือบิดาที่แท้จริงของเด็กคนนี้” ชายแปลกหน้าเอ่ยอ้างกลางหอสุรา“บิดาของเขาตายไปนานแล้ว ส่วนข้าคือลูกจ้างที่จะเตะเจ้าออกจากร้าน” อาอวี้กล่าวจบเขาก็ซัดบุรุษหน้าหนาผู้นั้นกระเด็นออกไปนอกประตู

หลินซิน คุณหนูสามแห่งจวนแม่ทัพสกุลหลิน อ่อนแอขี้โรค ไอกระอักโลหิตได้ทุกเมื่อ นางถูกบิดาทอดทิ้งให้อยู่ในเรือนท้ายจวนไร้คนเหลียวแล ทว่าเบื้องหลังความเปราะบางนั้น นางคืออู๋อิ่ง ปรมาจารย์นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งหอสังหารเร้นกายอู๋อิ่งเบื่อหน่ายการจับกระบี่เข่นฆ่าผู้คน ความปรารถนาเดียวของนางคือการล้างมือจากวงการ หาสามีผู้มีทรัพย์สินสักคนเพื่อพึ่งพาเบี้ยหวัด และใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขเมื่อราชโองการสมรสพระราชทานมาเยือน หลินซินจำต้องแต่งเข้าจวนของชิงอ๋องจ้าวอู๋จี้ ผู้มีฉายาอ๋องปีศาจแห่งจินหลิง แม่ทัพผู้เหี้ยมโหดที่ลือกันว่าเพียงปรายตามองก็ทำเอาเด็กร้องไห้จ้า ทว่าเมื่อแต่งเข้าจวนไปแล้ว สตรีที่หมายมั่นจะใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านกลับพบความผิดปกติชิงอ๋องที่ภายนอกควรจะดุดันเลือดเย็น แท้จริงแล้วกลับเป็นบุรุษผู้มีใจปฏิพัทธ์ต่อนางอย่างลึกซึ้งมาเนิ่นนาน เขาหวาดกลัวว่าภรรยาตัวน้อยจะตกใจตายเพราะชื่อเสียงอันโหดร้ายของตน จึงพยายามซ่อนคมดาบ ฝึกฝนรอยยิ้ม แสร้งทำตัวเป็นสามีผู้อ่อนโยนและแสนดีคนหนึ่งแสร้งป่วยไข้ไร้เรี่ยวแรง อีกคนแสร้งอ่อนโยนไร้พิษสง เรื่องราววุ่นวายจึงบังเกิดในจวนชินอ๋อง เมื่อต่างฝ่ายต่างต้องใช้สารพัดวิธีเพื่อปกปิดวรยุทธ์ล้ำเลิศของตนเอง กระทั่งวันหนึ่งมือสังหารบุกจวนยามวิกาล ทั้งคู่ต้องหาทางจัดการศัตรูในเงามืด โดยไม่ให้อีกฝ่ายล่วงรู้ว่าตนเองคือยอดฝีมือ…

ชีวิตใหม่ในร่างเฉียวเหยียนเจียว เริ่มต้นด้วยการงัดมารยาแกล้งบ้าหนีการแต่งงานกับรัชทายาท หวังเพียงได้กลับไปเป็นเศรษฐีนีนอนนับเงินกับพี่ชาย แต่ความซวยดันบังเกิดเมื่อความเฉลียวฉลาดของนางไปสะดุดตาจ้าวสือเยวียน อี้อ๋องผู้เป็นดั่งแม่ทัพเงาแห่งแคว้นหนานฉี จากคู่กัดที่จ้องจับผิด กลายเป็นผู้ร่วมลงทุนที่ศีลเสมอกัน…"หม่อมฉันความจำเสื่อมเพคะ จำเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่ได้เลย" เฉียวเหยียนเจียวตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แต่อี้อ๋องกลับยกยิ้มมุมปาก "เช่นนั้นหรือ? เหตุใดเมื่อครู่ข้ายังเห็นเจ้าสั่งปั้นเซี่ยให้ซ่อนตั๋วเงินไว้ใต้เตียงอยู่เลยเล่า"

‘บุรุษมักกล่าวว่าเรื่องในเรือนคือเรื่องเล็ก แต่สตรีอย่างพวกเราต้องหลั่งน้ำตาไปเท่าใดกับคำว่าแม่สามี!’ นี่คือคติประจำใจของเซี่ยฉิงอี้ เถ้าแก่เนี้ยแห่งโรงเตี๊ยมผู้มีฝีปากเป็นอาวุธนางแก้ปัญหาให้สตรีมานับไม่ถ้วน แต่กลับต้องมาปวดหัวกุมขมับ เมื่อลูกค้ากิตติมศักดิ์ที่ยื่นมือเข้ามาพัวพันคือเซิ่งอวี้เหิง บุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าแต่มารดาดุร้ายและหวงบุตรชายยิ่งกว่าพยัคฆ์ เขาเสนอความคุ้มครองพร้อมตำแหน่งฮูหยินเอกให้เป็นการตอบแทน...“ช้าก่อนท่านใต้เท้า! ข้ารับไกล่เกลี่ยปัญหาหลังเรือน หาได้อยากเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสนามรบของจวนท่านเสียหน่อย!”

"ฉีเอ๋อร์ การสับฟืนคือการฝึกฝนลมปราณขั้นพื้นฐาน หากเจ้าอยากแข็งแกร่งก็จงสับต่อไป!""ขอรับพี่หญิง!"ภาพก้อนแป้งน้อยวัยสามหนาวง้างขวานสับฟืนแลกขนมน้ำตาลปั้น ตกอยู่ในสายตาของฉู่เหยียน ผู้ตรวจการแผ่นดินที่มาสืบคดีลับ เขาเคยเห็นแต่สตรีอ่อนหวานบอบบางและอ่อนโยน ทว่าซ่งหร่วนชิงผู้นี้กลับหน้าหนา หน้าเงิน และเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก!

อวี๋เจียวหว่าน คุณหนูรองแห่งตระกูลอวี๋ ผู้มีพละกำลังมหาศาลและฝีมือปลายจวักเป็นเลิศ ต้องแต่งเข้าจวนแม่ทัพแทนพี่สาว ทว่าสามีของนางคือ เซี่ยกู่หาน แม่ทัพไร้พ่ายผู้แสนเย็นชาและมีโรคประหลาดคือรังเกียจอาหารทุกชนิดในใต้หล้า ร่างกายของเขาทรุดโทรมคล้ายกิ่งไม้แห้งรอวันหักสะบั้นคืนเข้าห้องหอแทนที่จะร่วมดื่มสุรามงคล หญิงสาวกลับงัดกระทะทองเหลืองคู่กายออกมาตั้งเตาไฟ กลิ่นหอมของสมุนไพรและเสียงเคาะกระทะดังกังวานปลุกประสาทสัมผัสที่หลับใหลของท่านแม่ทัพให้ตื่นขึ้น“ท่านแม่ทัพ หากท่านยังดื้อดึงไม่ยอมกลืนข้าวลงท้อง ข้าจะใช้ตะหลิวใบนี้งัดปากท่านเอง”

ฉู่ลั่วอี ลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ จวนขุนนางผู้ดูแลขนบธรรมเนียมและราชประเพณีของแคว้น ทว่านางกลับมิได้ยินดีกับชีวิตใหม่นี้แม้แต่น้อย เพราะตระหนักได้ว่าตนเองหลุดเข้ามาในโลกของนิยายที่เพิ่งอ่านจบ และที่สำคัญ นางคือตัวประกอบที่ต้องเข้าไปพัวพันกับเยี่ยอู๋เชวียน หรือก็คือจิ้งกั๋วกงผู้รั้งตำแหน่งผู้บัญชาการกององครักษ์เสื้อแพร ที่ผู้คนทั่วหล้าหวาดกลัว เป็นตัวร้ายอันดับหนึ่งที่จะมีจุดจบสุดแสนอนาถเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตนเองให้อยู่รอดปลอดภัย ฉู่ลั่วอีจึงตั้งปณิธานว่าจะหลีกหนีจากตัวร้ายผู้นี้ให้ไกลที่สุด ทว่าสวรรค์กลับไม่เข้าข้าง ยิ่งนางพยายามถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิดตัว…"ท่านกั๋วกง เหตุใดจึงให้องครักษ์เสื้อแพรมาล้อมจวนของข้าเอาไว้เล่า" ฉู่ลั่วอีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มแข็งค้างเยี่ยอู๋เชวียนจ้องมองนางด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับดุดัน "ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้มีบุรุษมากหน้าหลายตามาเกี้ยวพาราสีเจ้า ข้าเพียงส่งคนมาอารักขา ผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าใกล้เจ้าในรัศมีสิบจั้ง ข้าจะจับมันลอกหนังเสีย""ข้าเพียงจัดงานเลี้ยงตามธรรมเนียมของจวนเสนาบดีเท่านั้น ท่านทำเช่นนี้ผู้ใดจะกล้าเข้ามาร่วมงานอีก""เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่มีผู้ใดมาแย่งเจ้าไปจากข้า"แทนที่จะถูกลอบสังหารตามที่หวาดระแวง พญามัจจุราชผู้นี้กลับขยันทำเรื่องชวนผวา ไม่ว่าจะเป็นการส่งดาบสั้นประดับอัญมณีล้ำค่ามาให้พร้อมจดหมายบรรยายสรรพคุณการบั่นคอศัตรูเป็นของแทนใจ หรือกระทั่งหอบโฉนดที่ดินมากองตรงหน้าเพื่อเป็นของรับขวัญ…

กฎเหล็กของการเอาชีวิตรอดในฐานะนางรองคือ ไม่เด่น ไม่ดัง ไม่หาเรื่องใส่ตัว เสิ่นลั่วเยียนท่องจำจนขึ้นใจ นางจึงแสร้งทำตัวเป็นสตรีแสนดีที่ไม่มีผู้ใดจดจำ ทว่าสวรรค์กลับโยนศพขุนนางขั้นสามจากกรมอาญาร่วงลงมากลางเรือนเหมยอิงมิหนำซ้ำ… ฮั่วซีเฉิน แม่ทัพผู้เกรียงไกรยังชี้หน้าหาว่านางเป็นฆาตกร เพื่อรักษาศีรษะของคนทั้งจวน นางจึงต้องงัดวิชาชันสูตรและพิษออกมาใช้ปกป้องตนเอง"สตรีในห้องหอลงมือฆ่าขุนนาง โทษประหารเจ็ดชั่วโคตร""ท่านแม่ทัพ ศพนี้ถูกพิษตาย หาใช่บาดแผลจากของมีคมไม่ รบกวนท่านเปิดตากว้างๆ แล้วมองให้ชัดเจนด้วยเถิด"

ท่ามกลางมรสุมชีวิตและการแก่งแย่งชิงดีในวงการเครื่องหอม หนานกงเยี่ยหลิงได้พบกับเซียวจิ่ง หัวหน้าสำนักคุ้มภัยผู้ลึกลับ เย็นชา และอำมหิต เขาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่คอยปกป้องนางจากภยันตราย ส่วนนางเปรียบเสมือนสายลมเจือกลิ่นหอมที่พัดพาความอบอุ่นเข้าสู่หัวใจน้ำแข็งของเขา จากคู่ค้าทางธุรกิจแปรเปลี่ยนเป็นคู่คิดทางจิตใจ ทว่าเมื่อความจริงเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วเขาคือ ชินอ๋องเว่ยหยาง ผู้กุมอำนาจทหารแห่งต้าถัง รักครั้งนี้จะเป็นเพียงภาพฝัน หรือวาสนาที่สวรรค์ลิขิตไว้กันแน่ "ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าให้เจ้าขายเพียงเครื่องหอม อย่าได้เที่ยวขายรอยยิ้มพร่ำเพรื่อแก่บุรุษอื่นในตลาด""นั่นคือมารยาทการค้าเจ้าค่ะท่านหัวหน้าเซียว รอยยิ้มนำมาซึ่งมิตรไมตรี และมิตรไมตรีย่อมนำมาซึ่งเงินทอง"เซียวจิ่งรวบข้อมือนางดึงเข้าหาตัว จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "เช่นนั้นจงบอกราคามา ข้าจะขอเหมาซื้อรอยยิ้มของเจ้าไว้แต่เพียงผู้เดียว ต่อแต่นี้ไปหากมิใช่ข้า ห้ามเจ้าส่งยิ้มให้ผู้ใดอีก"หนานกงเยี่ยหลิงแก้มแดงระเรื่อแต่แววตายังซุกซน "เกรงว่าท่านจะจ่ายไม่ไหว เพราะรอยยิ้มของข้ามีไว้สำหรับคนที่ข้ามอบหัวใจให้เท่านั้นเจ้าค่ะ"

จากสนมเอกที่ถูกประหาร สู่ดาราสาวที่ถูกสังคมรุมสาปแช่ง เซิ่งม่านเกอต้องมารับบทนางร้ายในซีรีส์ที่ลอกชีวิตเธอมาเป๊ะๆ แต่เธอไม่ใช่เหยื่อในกรงขังอีกต่อไป ในเมื่อบทละครถูกเขียนด้วยความเกลียดชัง เธอจะขีดฆ่าบทเดิมทิ้งแล้วแสดงให้โลกเห็นว่า สนมเอกที่แท้จริงต้องร้ายอย่างมีชั้นเชิงแค่ไหน โดยมีนักลงทุนหนุ่มผู้กุมความลับของเธอคอยเคียงข้าง

“เถ้าแก่เนี้ย สุราลืมเลือนถูกเหมาซื้อไปจนหมดแล้วขอรับ” หลงจู๊รีบเร่งเดินเข้ามารายงานสตรีโฉมงามละสายตาจากสมุดบัญชี มุมปากยกยิ้มการค้า “ลูกค้าท่านใดช่างมือเติบถึงเพียงนี้”“เป็นลูกค้าลึกลับสวมหมวกปีกกว้าง จ่ายด้วยตั๋วเงินปึกใหญ่ขอรับ”ยังไม่ทันที่หลินจือเหมียนจะเอ่ยชมลูกค้าชั้นดี ประตูห้องบัญชีก็ถูกผลักออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นอายกดดัน หมวกปีกกว้างถูกถอดวางลงบนโต๊ะ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเจิ้นกั๋วโหว“สุราลืมเลือนของหอว่านจินรสชาติดียิ่งนัก ข้าจึงเหมาไว้ดื่มแก้กระหาย” เซียวหยางเจี้ยนเอ่ยเรียบเรื่อย ทรุดตัวลงนั่งพลางรินชาดื่มเองราวกับเป็นเจ้าของสถานที่“ท่านโหวซื้อสุราไปมากมายปานนั้น เกรงว่าจะเมามายจนลืมเลือนแม้กระทั่งทางกลับจวนโหว” นางแค่นเสียงหยัน“ข้าลืมเลือนทุกสิ่งได้ ทว่ามิอาจลืมทางเข้าห้องนอนของฮูหยิน” ชายหนุ่มประสานสายตากับนาง นัยน์ตาแฝงความเจ้าเล่ห์ “แต่หากเถ้าแก่เนี้ยอยากได้สุราลืมเลือนคืนไปเร่ขาย ข้ายินดีขายต่อให้ในราคาเพิ่มขึ้นสามส่วน”หลินจือเหมียนกำลูกคิดในมือแน่น นึกเคียดแค้นบุรุษหน้าหนาที่กล้ามาเก็งกำไรบีบคั้นสตรีผู้รักเงินทองเช่นนาง“ท่านนำเงินของจวนโหวมาซื้อสินค้าของข้า แล้วยังคิดจะมากรรโชกทรัพย์ข้าอีกหรือ”“การค้าล้วนถือผลกำไรเป็นที่ตั้ง มิใช่หลักการที่ฮูหยินยึดถือมาตลอดหรอกหรือ” เขายกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก “หากพรุ่งนี้หอว่านจินไม่มีสุราขึ้นชื่อไว้รับรองแขก ชื่อเสียงของเถ้าแก่เนี้ยคงป่นปี้มิใช่น้อย เจ้าจะยอมเจรจาขอซื้อสุราคืนจากข้าโดยดีหรือไม่”

เมื่อดวงวิญญาณหญิงสาวทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหร่วนซินอี๋พระชายาตัวร้ายแห่งจวนเยี่ยนอ๋องผู้มีจุดจบแสนอนาถ นางตื่นขึ้นมากลางลานจวนในขณะที่กำลังจะถูกลงทัณฑ์ โทษฐานรังแกตู้หานเซี่ยว สตรีบอบบางที่สามีหมายปองแทนที่จะร้องไห้ฟูมฟายขอความเมตตา หร่วนซินอี๋กลับตะโกนลั่นว่า "หม่อมฉันยอมรับผิด ขอยอมหย่าแต่โดยดี!"คำขอหย่าที่หลุดออกจากปากสตรีร้ายกาจทำเอาอวี่เหวินเยี่ยน หรือเยี่ยนอ๋องผู้เย็นชาถึงกับชะงัก เขาปฏิเสธเสียงแข็งเพราะระแวงว่านี่คือแผนการมารยาตบตา สั่งกักบริเวณนางไว้ในท้ายจวน ทว่าหร่วนซินอี๋หาได้สนใจ เมื่อไม่ได้หย่า นางก็จะใช้ชีวิตให้สำราญที่สุด นางพาข้ารับใช้คนสนิทอย่างชิงหลวนและเสี่ยวหลัน พลิกฟื้นจวนท้ายเรือน ทำอาหารกินเองจนกลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยลอยข้ามกำแพงไปกวนใจผู้อื่น และยังแอบขึ้นรถม้าออกไปเปิดร้านค้าในเมืองหลวง ร่วมมือกับสหายสนิทอย่างฉีจือโหรว หวังเก็บเงินก้อนโตเพื่อปูทางหนีในอนาคตอวี่เหวินเยี่ยนส่งองครักษ์เงาฝีมือดีเยี่ยนชิงและมู่เซียวไปคอยจับตาดูความเคลื่อนไหว แต่รายงานที่ได้รับกลับมีแต่เรื่องปวดหัว วันนี้นางสอนสาวใช้ตั้งวงเล่นไพ่ พรุ่งนี้นางเปิดร้านขายเครื่องประทินผิว ทว่ายิ่งจับตา เขากลับยิ่งละสายตาจากนางไม่ได้…

ซูเมิ่งถิง เถ้าแก่เนี้ยแห่งร้านผ้าหรงฮวา งัดทุกกลยุทธ์การค้าเพื่อหมายบดขยี้ร้านคู่แข่งให้จมดิน ทว่าไม่ว่านางจะสาดพายุอารมณ์และแผนการใด ๆ ใส่ กู้ฉืออันเถ้าแก่หนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ก็ยังคงรับมือด้วยความสงบนิ่ง ซ้ำร้ายเขายังแก้เผ็ดสตรีดื้อรั้นด้วยการส่งแม่สื่อมาพร้อมเทียบเชิญสีชาดและขบวนสินสอดทอดยาวสิบลี้ เปลี่ยนสมรภูมิการค้าให้กลายเป็นสมรภูมิรักที่นางมิอาจหลีกหนี“ท่านแย่งลูกค้าข้าไปจนหมดร้านแล้ว ยังจะหน้าหนาส่งเทียบเชิญมาสู่ขอข้าอีกหรือ” ซูเมิ่งถิงแค่นเสียงบริภาษ บุรุษตรงหน้าเพียงรินชาอย่างเชื่องช้าก่อนแย้มยิ้ม “เถ้าแก่เนี้ยซูกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเพียงเห็นว่าสองกิจการรวมเป็นหนึ่งย่อมดีกว่า หากข้าได้ท่านเป็นฮูหยินเอก ลูกค้าของข้าย่อมเป็นลูกค้าของท่าน ทรัพย์สินของข้าย่อมเป็นของท่าน ไม่เว้นแม้แต่ตัวข้าก็เป็นของท่านเช่นกัน”นี่มันเรื่องบัดซบอันใดกัน ศัตรูที่นางหมายหัว กลับกลายเป็นบุรุษที่หวังกลืนกินนางทั้งตัว …

ท่ามกลางหิมะโปรยปราย หลี่ซินเหยา ถือกำเนิดขึ้นพร้อมปาฏิหาริย์ดอกท้อบานสะพรั่ง นางมิใช่เพียงบุตรสาวคนเล็กของตระกูลหลี่ แต่คือแก้วตาดวงใจที่สวรรค์ประทานมาให้ท่านพ่อผู้เป็นราชครูเคร่งขรึม? กลายเป็นทาสลูกสาวอันดับหนึ่งพี่ชายใหญ่บัณฑิตหน้านิ่ง? ยอมทิ้งตำรามาเล่นม้าก้านกล้วยให้น้องขี่พี่สาวรองจอมยุทธ์หญิง? ใครบังอาจรังแกน้องข้า กระบี่ในมือไม่เอาไว้แน่!ชีวิตของซินเหยาช่างแสนสุขสำราญ เดินไปทางไหนก็มีแต่เรื่องโชคดี จนกระทั่ง... พี่ชายข้างบ้านผู้เงียบขรึมคนนั้น เริ่มมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป“เสี่ยวเหยา... ท่านพ่อของเจ้าดุยิ่งนัก แต่พี่ชายคนนี้หนังเหนียวยิ่งกว่า เจ้าจะยอมให้พี่ดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตหรือไม่?”

เนี่ยซวง บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ คือการได้นอนกลิ้งเกลือกบนกองเงินกองทองโดยไร้สามีมากวนใจ นางจึงลงทุนสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองกลายเป็นสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง ทั้งหยาบคาย ไร้ยางอาย และจิตใจคับแคบ หวังให้บุรุษทั่วเมืองหลวงขยาดทว่าแผนการอันสมบูรณ์แบบกลับพังทลาย เมื่อนางไปเตะตา มู่หรงจิ่ง ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มีฉายาว่ายมทูตหน้าหยกคนอื่นมองว่านางบ้า... แต่เขากลับมองเห็นความฉลาดที่ซ่อนอยู่คนอื่นวิ่งหนีนาง... แต่เขากลับเดินหน้าไล่ต้อน"ในเมื่อเจ้าอยากเป็นสตรีชั่วช้า เปิ่นหวางก็จะส่งเสริม... เริ่มจากแต่งเข้ามาเป็นชายาจอมโหดของเปิ่นหวางเป็นอย่างไร?"

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่องนางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย!ปฏิบัติการยัดเยียดวาสนาจึงเริ่มขึ้น... เฉินหลันซินงัดทุกกลยุทธ์ในตำราพิชัยสงครามรักออกมาใช้ ไม่ว่าจะจัดฉากตกน้ำ สร้างสถานการณ์วีรบุรุษช่วยสาวงาม หรือแม้กระทั่งวางแผนให้ทั้งสองต้องติดฝนในศาลาร้างสองต่อสอง โดยมีสองสาวใช้คู่ใจคอยดูต้นทางทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้นสิ่งที่เขาสนใจมิใช่แม่นางหลินผู้บอบบางดั่งกิ่งหลิว แต่กลับเป็นแม่สื่อจอมเจ้าเล่ห์ที่แอบซุ่มดูผลงานอยู่หลังพุ่มไม้ต่างหาก!ยิ่งนางพยายามผลักไสเขาให้สตรีอื่น เขากลับยิ่งรู้สึกว่านางช่างน่าค้นหา ยิ่งนางทำตัวฉลาดเฉลียว เขากลับยิ่งอยากปราบพยศ สตรีทั่วหล้าล้วนอยากปีนขึ้นเตียงเขา แต่เฉินหลันซินผู้นี้กลับวางแผนถวายเขาใส่พานให้ผู้อื่น ช่างบังอาจนัก!ในที่สุด ความอดทนของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนก็สิ้นสุดลง แทนที่เขาจะเดินตามแผนไปประคองนางเอกที่ล้มอยู่ตามบท เขากลับกระโจนข้ามหลุมพรางที่นางขุดไว้อย่างไม่ไยดี ตรงดิ่งเข้ามาหาคนบงการ รวบเอวบางของเฉินหลันซินขึ้นพาดบ่าแกร่ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าองครักษ์และสาวใช้ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน“ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

ห้ามรักข้า ห้ามหึงหวงข้า และห้ามก้าวก่ายชีวิตข้า นั่นคือสามกฎเหล็กที่มู่หรงเยี่ยน เยี่ยนอ๋องผู้มีวาจาเป็นอาวุธมอบให้ในคืนเข้าหอเจียงรุ่ยฉีบุตรีภรรยาเอกตระกูลเจียงผู้งดงามและชาญฉลาดเพียงยิ้มรับ... เพราะนางก็ไม่ได้อยากรักเขาอยู่แล้ว! สิ่งที่นางสนใจคือเบี้ยหวัดและอิสระในการใช้ชีวิตต่างหากแต่ไฉนพอนางทำตามกฎอย่างเคร่งครัด ท่านอ๋องตัวร้ายกลับเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายตัวเองเสียอย่างนั้น?เดี๋ยวก็หาเรื่องตำหนิว่านางแต่งตัวจืดชืด เดี๋ยวก็บ่นว่ากับข้าวไม่อร่อย แต่พอนางจะหนีไปเที่ยวเล่น เขากลับตามเฝ้าเช้าเย็นไม่ห่าง"ข้าไม่ได้หึง! ข้าแค่กลัวเจ้าไปทำชื่อเสียงจวนอ๋องป่นปี้ต่างหาก!"

ในแวดวงสังคมชนชั้นสูงของเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของหลินอวี่ซี ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินมิใช่เพราะนางมีความงามล่มเมือง หรือมีความสามารถเลื่องลือแต่อย่างใด ทว่าสิ่งที่ทำให้นางเป็นที่กล่าวถึงคือความร้ายกาจชนิดหาตัวจับยาก ทั้งอารมณ์ที่แปรปรวนดุจลมพายุ และความริษยาที่ร้อนแรงดั่งไฟโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลูกเลี้ยงสองคน ที่นางมองว่าเป็นหนามยอกอก เป็นหลักฐานความมักมากของสามีที่นางไม่เคยได้รับความรักตอบแต่ผู้ใดจะรู้เล่าว่า ภายใต้หน้ากากนางมารร้ายนั้น วันหนึ่งวิญญาณข้างในจะถูกสับเปลี่ยน และโชคชะตาของจวนแม่ทัพกำลังจะถูกพลิกกลับตาลปัตร... "ท่านต้องการอะไรกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ท่านวางแผนจะขายพวกเราหรือ""เจ้าคิดว่าข้าจะขายเด็กผอมแห้งหัวโตอย่างพวกเจ้าได้กี่ตำลึงกัน เชือดเอาเนื้อไปขายยังไม่ได้ทุนคืนเลยกระมัง"

ซางเหมียน บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้รักความสงบและการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ต้องแต่งงานเข้าจวนอู่อันโหว เว่ยฉือเซียวแม่ทัพหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยวันแรก เขาปลุกนางให้ตื่นยามเหม่าไปวิ่งรอบจวนวันที่สอง เขาบังคับให้นางคัดตำราพิชัยสงครามวันที่สาม เขาขู่จะจับนางไปฝึกทหาร!นางตั้งใจจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มตากแห้งที่ไร้ปากเสียง แต่สามีตัวดีกลับไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่นิ่งทว่า... ภายใต้ความเข้มงวดนั้นกลับมีความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ และภายใต้ความเกียจคร้านของนาง ก็มีความเฉลียวฉลาดที่พร้อมจะปกป้องสามี"ท่านพี่ วันนี้ข้าของดวิ่งได้หรือไม่เจ้าคะ""ได้ แต่คืนนี้เจ้าต้องออกแรงอย่างอื่นแทนนะฮูหยิน"

หลินว่านนักเขียนนิยายออนไลน์ชื่อดัง ผู้เขียนนิยายเรื่องลิขิตรัก(ร้าย)บัลลังก์เลือดจนโด่งดัง แต่เธอกลับเขียนจุดจบของกู้อวิ๋นโจวตัวร้ายของเรื่องไว้อย่างน่าอนาถที่สุด ทั้งที่เขาเป็นตัวละครที่เธอรักและใส่ใจรายละเอียดมากที่สุด วันหนึ่งเธอตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของซูชิงภรรยาเอกของกู้อวิ๋นโจว ตัวละครประกอบที่จะต้องถูกกู้อวิ๋นโจวสังหารในอีกสามเดือนข้างหน้าเพื่อเปิดทางสู่ความดำมืด หลินว่านในร่างซูชิงจึงต้องทำทุกทางเพื่อเปลี่ยนใจสามีตัวร้าย ไม่ใช่แค่เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง แต่เพื่อช่วยเขาไม่ให้เดินทางผิดและพบจุดจบอันน่าเศร้าเหมือนในนิยายที่เธอเขียน

'ซูจินเยว่' หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของ 'ตัวประกอบ' บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอกเป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสดแต่ทว่า 'รุ่ยอ๋อง' เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน!"ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า""ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

หลี่เล่อหยางเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทว่าเธอกลับเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็กลายเป็นอดีตคนรักของพอ.ที่เป็นนางร้ายตัวประกอบและกำลังจะตายในอีกไม่นานนี้…

“ในเมื่อท่านยังรักนางเหตุใดจึงได้ทำเหมือนกับว่ามีใจให้ข้า ไม่สิ จะโทษท่านคนเดียวได้อย่างไร เป็นข้าเองที่เผลอไผลไปกับการกระทำของท่าน” นานมากแล้วที่นางไม่ได้ร้องไห้ ฮึก เจ็บ! นางเจ็บยิ่งนัก

เมื่อลมหายใจถูกพรากไปในวัยยี่สิบห้าปี อู๋ซีหรงได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่คุ้นตา แต่กลับคุ้นเคย…

จ้าวเยว่ป่วยเรื้อรังมากว่าสองปี หลังจากหมดลมหายใจ ก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในร่างของหลินผู่เยว่ ฮูหยินเอกของเยี่ยนโหว เยี่ยนเทียนหมิง ที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีอัปลักษณ์ที่สุดในแคว้นซ่ง