Labing-walo si Mara nang mapansin niyang iba na ang tibok ng dibdib niya tuwing naroon si Daniel—ang lalaking pinakasalan ng nanay niya tatlong taon na ang nakalipas.Hindi iyon biglaan.Hindi rin niya ginusto.Si Daniel ay mabait, tahimik, at laging nariyan—hindi para palitan ang ama niya, kundi para igalang ang puwang na naiwan. Siya ang naghatid kay Mara sa eskwela, ang tahimik na sumuporta sa mga desisyon niya, ang unang taong nakinig nang walang panghuhusga.At doon nagsimula ang kalituhan.Hindi niya alam kung paghanga ba iyon, paghahanap ng kalinga, o simpleng pagkakamali ng isang pusong kulang sa gabay ng ama. Ang alam lang niya, mali. Kahit hindi pa niya binibigkas.Tuwing nagkakasabay sila sa kusina, umiikli ang hininga niya. Tuwing tinatawag siyang “anak,” may kirot—dahil alam niyang hanggang doon lang dapat.Isang gabi, hindi na kinaya ni Mara. Hindi niya inamin ang nararamdaman, pero umiyak siya sa harap ni Daniel.Tahimik lang itong nakinig.Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:“May mga damdaming dumarating kahit hindi natin inaanyayahan. Pero hindi lahat ng nararamdaman ay dapat sundan.”Walang sermon. Walang galit.May malinaw na hangganan.At doon unang natutunan ni Mara na ang totoong pagmamahal ay minsan pagpigil, hindi pag-angkin.Lumayo siya. Natutong unawain ang sarili. Natuklasan niyang ang naramdaman niya ay hindi pag-ibig—kundi pagkalito ng isang batang naghahanap ng proteksyon.Makalipas ang mga taon, nagpasalamat siya.Hindi dahil may nangyari—kundi dahil walang nangyari