CHAPTER 1: Ang Lalaking Tumira sa Bahay
CHAPTER 1: Ang Lalaking Tumira sa Bahay
Hindi nag-ingay si Daniel nang pumasok siya sa bahay.
Hindi siya nag-utos.
Hindi rin siya nagpakilala nang paulit-ulit.
Parang alam na niya agad kung saan siya lulugar—sa gitna, pero hindi sentro.
Nakatayo si Mara sa hagdan, hawak ang cellphone, kunwaring may binabasa. Sa totoo lang, pinagmamasdan niya ang lalaking may hawak na dalawang kahon at isang lumang backpack. Simple lang ang suot—kupas na polo, maong na hindi bago—pero maayos, parang siya mismo.
“Anak,” tawag ng nanay niya mula sa kusina, “tulungan mo naman si Daniel.”
Anak.
Hindi pa rin sanay si Mara sa salitang iyon kapag may kasunod na ibang pangalan.
Bumaba siya, mabagal. Hindi siya nagreklamo. Sanay na siya sa pag-aadjust. Matagal na mula nang matutunan niyang ang buhay ay hindi nagtatanong kung handa ka na ba.
“Dito na lang,” sabi ni Daniel, inilapag ang kahon malapit sa sofa. Mababa ang boses. Hindi malambing, hindi rin malamig. Sakto lang.
Tumango si Mara. Hindi niya alam kung bakit kailangan niyang iwasan ang mga mata nito.
Tatlong taon na mula nang pakasalan ng nanay niya si Daniel, pero ngayon lang ito tuluyang lilipat. May sarili itong inuupahang lugar noon—isang espasyong iginagalang ni Mara kahit hindi niya hinihingi. Kaya nang marinig niyang “dito na siya titira,” may kung anong gumalaw sa dibdib niya. Hindi galit. Hindi rin tuwa. Isang bagay lang na hindi niya agad pinangalanan.
Tahimik silang nagbuhat ng mga gamit. Sa bawat hakbang ni Daniel, parang sinasadya niyang huwag sumagasa sa espasyo ni Mara. Hindi siya nagtatanong. Hindi rin siya nagbibigay ng payo. Nandiyan lang siya—parang anino na piniling manatili sa tamang distansya.
“Sa kwarto ko na lang po ba ’to?” tanong ni Mara, hawak ang maliit na kahon.
“Kung okay lang,” sagot niya. “Salamat.”
Salamat.
Maliit na salita, pero bihira niyang marinig mula sa matatanda. Kadalasan, inaasahan na lang na tutulong siya.
Pagkatapos mailagay ang mga kahon, bumalik si Mara sa sala. Naupo siya sa dulo ng sofa, gaya ng nakasanayan. Si Daniel ay naupo sa kabilang dulo. May espasyong namagitan sa kanila—isang puwang na parang sinadyang huwag punuin.
Nagbukas ang TV. Walang nanood.
Sa kusina, naroon ang nanay niya, masiglang nagluluto, parang masaya sa bagong simula. Si Mara naman ay nanatiling tahimik, pinakikinggan ang mga tunog ng bahay—ang lagitik ng kawali, ang mahinang buntong-hininga ni Daniel, ang sariling paghinga.
Hindi niya alam kung kailan niya napansin.
Na tuwing gagalaw si Daniel, parang mas nagiging maingat ang mundo.
Na tuwing magsasalita ito, parang humihinto ang ingay sa paligid.
Hindi iyon kilig. Hindi rin paghanga.
Hindi pa.
“May pasok ka bukas?” tanong ni Daniel, hindi nakatingin.
“Opo.”
“Anong oras?”
“Maaga.”
Tumango siya. “Sige. Hindi ako maingay sa umaga.”
Ngumiti si Mara—isang maliit, awtomatikong ngiti. Hindi niya alam kung bakit may konting ginhawang dumaloy sa dibdib niya.
Pagdating ng gabi, habang nakahiga siya sa kama, nakatitig sa kisame, doon niya naramdaman ang bigat. Hindi ng presensya ni Daniel, kundi ng pagbabago. Ang bahay na matagal niyang kabisado ay may bagong ritmo na.
May bagong hakbang sa sahig.
May bagong hinga sa hangin.
At sa gitna ng katahimikan, naisip niya ang ama niyang matagal nang wala. Kung paano siya lumaki sa pagitan ng mga tanong na hindi nasagot. Kung paano siya natutong huwag humingi ng sobra.
Pumikit siya.
Hindi niya alam na ang lalaking tahimik na pumasok sa buhay niya ay magiging dahilan ng mga tanong na mas mahirap sagutin.
Sa gabing iyon, wala pang mali.
Wala pang dapat pigilan.
Mayroon lang isang lalaking tumira sa bahay—
at isang batang babae na hindi pa alam kung anong klaseng sugat ang dala niya.
