Mardin’in kadim taşları arasında, törenin kanlı kanunları ile teni küle çeviren vahşi bir arzu çarpışıyor. Mirşah Ağa, narin Elif’i gördüğü an, içindeki dizginlenemez sahiplenme duygusuyla sarsılır. Elif, bu karanlık konakta bir esirdir; ancak Mirşah’ın dudakları her dokunuşta bir kor gibi yanarken, korkusu yakıcı bir şehvete dönüşür. Mirşah’ın nasırlı elleri Elif’in bileğini bir kelepçe gibi kavradığında, bu dokunuş mutlak mülkiyeti mühürler. Törenin zincirlerini kıran, hazzın ve hükmetmenin sınırlarında dolaşan, vahşi ve baştan çıkarıcı bir aşkın romanı.

Çocuk, kanlı ellere sahip bu garip kadının deli olduğundan artık tamamen emin olmuş bir ifadeyle, kelimeleri heceleyerek söyledi: "Achtzehnhundertsiebenundneunzig." (Bin sekiz yüz doksan yedi.) Karen’ın nefesi boğazında düğümlendi. 1897. Göğüs kafesinin içinde bir şeyler parçalandı sanki. Gözleri istemsizce büyüdü. Yirmi birinci yüzyıldan, evinden, ailesinden, sıcak kahvesinden ve üniversitesinden tam yüz yirmi yedi yıl geriye fırlatılmıştı. Dünya henüz iki büyük savaşı görmemiş, imparatorluklar yıkılmamış, elektrik bile sokaklara tam anlamıyla inmemişti. Sırtını tamamen duvara bırakırken, bakışları donuklaştı. 1897'nin Avusturya'sında, kanayan elleri, tuhaf kıyafetleri ve cebindeki işe yaramaz cep telefonuyla yapayalnızdı. Gözlerini küçük çocuğa devirdi. Sekiz yaşlarındaki bu cılız çocuğun da, içinde bulundukları zamanın da, gelecekte tüm dünyanın kaderini nasıl bir cehenneme çevireceğinden habersiz, sadece hayatta kalmanın yollarını aramaya başladı.